Fietstocht met Route.nl: 549930 – midden Limburg

Door Posted on 4 Leestijd minuten 47 views
Fietstocht%20met%20Route.nl:%20549930%20–%20midden%20LimburgFietstocht met Route.nl: 549930 – midden Limburg

Iedere vakantie is er wel een dag dat ik extra vroeg uit bed stap en alleen op pad ga. Je moet weten dat ik niet echt een ochtendmens ben. Niet omdat ik het haat om vroeg op te staan, maar omdat ik zo vroeg in de ochtend gewoon niet vooruit te branden ben en dat heeft vooral met mijn ziekte te maken. Maar goed, er is altijd wel een dag dat ik wél vroeg wakker word en dan grijp ik ook mijn kans. Ik hoopte deze vakantie de zon eens op te zien komen, maar aangezien we heel vroeg op vakantie waren was dat te hoog gegrepen.

Ik lag die betreffende dag al een tijdje wakker (zon was al op) en het idee om te gaan fietsen kreeg ik maar niet uit mijn hoofd. Op dat soort momenten probeer ik zo’n zeurend stemmetje te negeren, me om te draaien en weer in slaap te vallen, maar helaas… die dag lukte dat niet. Het idee beet zich zo in me vast dat ik maar gewoon ben opgestaan.

En zo kwam het dat ik om 7:00 uur op mijn fiets zat en door Roggel fietste. Ik heb een diepgaande liefde voor dit dorp en genoot van de rust dat het uitstraalde. De planning was overigens een Route.nl route te volgen, maar dat mislukte en moest mijn plannen halverwege wijzigen. Route.nl en ik gaan totaal niet samen. Soms mis ik afslagen, omdat ik niet goed oplet, maar dit keer miste ik een afslag die niet bestond. Dat kwam overigens later pas. Eerst had ik nog even de tijd om volop te genieten van wat moeder natuur me liet zien. Nou ja, bijna dan, want zover ik het weet kan moeder natuur niet breien en ik zag onderweg heel wat bomen met een sjaal om. Ze stonden allemaal aan een lang bospad. Ik moet nodig eens uitzoeken wat het verhaal erachter ook alweer is. Het is geloof ik ook een tijdje ‘hot’ geweest om lantaarnpalen te versieren met breiwerken.

Maar goed, toen ik dat bos uitreed kwam ik het huis van Sef Mertens tegen. Voor degenen die het niet weten (ik gok vrijwel iedereen): Sef is de mannelijk hoofdpersoon in mijn boek Wegkapitein. Ik voelde het meteen, mijn hart leek een paar slagen over te slaan, en hoewel het huis niet stond in de plaats waar hij zou moeten staan maakte ik toch wat foto’s voor mijn vision board. Ik werd er helemaal blij van. Zo ook van het mooie kasteel dat ernaast staat.

Het is zomer, dus ik heb onderweg heel veel bloemen en aspergeplanten zien staan. Ik word echt blij van het zien van aspergeplanten. Het slaat echt nergens op, maar ze zijn zo… zwierig, vrij, groen. Whatever,.. Ik kan er geen woorden voor vinden.

Een aantal kilometer verderop kreeg ik het gevoel dat ik in Arnhem reed, want ik moest dwars door een kudde koeien op een gravelpad. Vroeger was ik een groot fan van koeien, ik spaarde alles wat los en vast zat, maar tegenwoordig is de liefde minder. Toch kan ik erg gelukkig worden van zoveel schoonheid waar ik voor heel even getuige van mag zijn.

Zoals ik al zei heb ik altijd ruzie met die borden van Route.nl en moest ik twintig kilometer omfietsen, Niet een grote ramp hoor, want ik kwam langs een lavendelkwekerij en het rook heerlijk, maar toen ik richting Roermond ging wist ik dat er iets fout ging. En ja hoor, het kaartje op mijn telefoon liet me weten dat ik verkeerd was gereden. Ik had de borden wel gezien, maar mijn routenummer stond er niet op, dus dacht ik dat ik door moest rijden. Wat blijkt nou: knooppunt 5 bestaat dus gewoon niet! Helemaal niet. Nou ja, in ieder geval niet op de bordjes. Dus om een lang verhaal kort te maken: ik was blij dat ik op mijn telefoon mee kon kijken, want anders was ik verderop weer verkeerd gefietst (oké, eerlijk: deed ik ook, maar dit keer 200 meter).

Enig minpuntje was dat ik in de ochtendspits (wist ik veel vakantie-IQ!) een drukke weg (Napoleonsweg, voor wie het kent) moest oversteken en even later over een 80-km weg zonder fietspad (dat was eeeeng) moest fietsen. Dát was wel mijn eigen schuld, want ik moest zo nodig plassen dat ik de route moest afbreken en terug naar Roggel moest. Om half negen ‘s ochtends is er niets op en deze held op sokken houdt ze graag droog en plast dus niet in de natuur.

Het totaal van die tocht was volgens Route.nl rond de 44 kilometer en dat was theoretisch gezien in anderhalf uur te doen. Toen ik op de helft afbrak en terugfietste had ik er 42 gereden. Dus…

Dat zijn echter details. Het voornaamste is dat ik enorm genoten heb van die lange fietstocht en me echt heel gelukkig voelde onderweg. Ik mis deze weidsheid al twintig jaar en weet op dit soort vakanties weer wie ik ben. Ik hou van het leven in deze rust. In de basis ben ik gewoon geen ‘stadsmens’ of in ieder geval niet zo’n grote stad als Arnhem. Ik hou meer van het leven in de stad van mijn ouders. Nooit gedacht dat ik dát ooit nog zou zeggen, maar een stad waar het ‘ons kent ons’ is het lekker overzichtelijk.

ps.: Ik heb dit uiteraard teruggekoppeld aan Route.nl, maar ik geef het een kans van 0% dat dit wordt aangepast. Mocht je hem gaan rijden… let er dan op.

Please follow and like us:
error

Deel

Fulltime bloggen

Door Posted on 4 Leestijd minuten 73 views
Fulltime%20bloggenFulltime bloggen

Zoals ik in een eerdere blog al schreef heb ik een ‘yes-moment’ gehad op de tweede dag van mijn vakantie. Ik wil dat graag met jullie delen. In de twaalf jaar dat ik nu blog heb ik het grootste gedeelte altijd in dienst van anderen geblogd. Nu ben ik van mening dat iedere blogger een belangrijk onderdeel is van een grotere blogsite, maar ik heb in al die jaren best veel bijgedragen in de groei van andere websites. Daar is niets mis mee en daar heb ik ook geen spijt van, maar ik ben op een punt beland waar ik niet langer meer voor anderen wil werken, maar ook zelf de vruchten wil plukken van mijn harde werk. Daarom heb ik besloten zelf fulltime te gaan bloggen, op deze website.

Toen ik zaterdagnacht in het halfduister op de bank in de caravan zat had ik opeens helder wat ik wil: schrijven over wat ik graag vertellen, maar vooral op mijn eigen manier. Ik heb momenteel drie websites en had voornemens een vierde te openen tot ik bedacht: ik wil geen losse websites meer, maar alles geconcentreerd op deze plek.

Op boekenomvantehouden.nl schreef ik vele boekrecensies, maar ik merkte de laatste maanden dat het me niet de energie meer gaf dat het me ooit heeft gegeven. Ik wilde het allemaal anders doen, maar ik wist niet precies hoe. Dat het moest groeien wist ik echter wel en dat blokkeerde me volledig.

Op ridewithme.nl heb ik lange tijd geschreven over wielrennen en over mijn sportverhalen, maar ook daar was iets mee en ik kon de vinger er niet precies op leggen. Wel wist ik dat het moet groeien, maar ik wilde niet dagelijks schrijven over dingen die ik niet deed. Er zijn genoeg websites met alleen maar wielerverhalen en waar fietsen getest worden, maar ik wilde dat niet.

Op muziekuitvervlogen.nl heb ik een flitsende start gemaakt tot ik erachter kwam dat het wel heel veel werk zal zijn om die site op alleen muziek te laten groeien. Van hard werken word ik niet bang, maar ik had geen idee hoe ik het allemaal moest gaan aanpakken. Daarbij wilde ik ook niet alleen maar over muziek schrijven.

Mensen die mij goed kennen weten dat ik graag meerdere projecten heb, dat ik aan één ding niet genoeg heb. Niets mis mee en ik schaam me daar zeker niet voor, maar… Het brengt me best wel eens in de problemen. Geen grote wereldproblemen hoor, maar wel dat ik soms denk: goed bezig weer, Ang, daar had je ook wel over na kunnen denken.

Dus toen ik bedacht dat ik de domeinnaam powervrouwen.nl zou gaan registreren ben ik toch maar even uit bed geslopen en op de bank gaan zitten en het een en ander op papier te zetten. Dat ik interviews wil gaan houden met powervrouwen is een feit, maar ik wilde niet nog een website vanaf de grond opbouwen. Dat is best veel werk en ik zag daar niet zoveel in. Niet nog een keer in ieder geval.
De beslissing was snel genomen en ik besloot al mijn energie te steken in deze website, hier gaat het gebeuren. Ik heb genoeg ideeën om het eerste jaar vol te maken met blogs en daarnaast door mijn jarenlange blogervaring ook genoeg artikelen, columns, blogs en recensies om het hier te vullen. Ik moet de details nog verder gaan uitwerken, maar ik ben op weg.

Nu terug naar powervrouwen. Het eerste idee was een blog te openen waar ik kan schrijven over mijn ziekte en de beperkingen die het me oplegt. Maar ook hiervoor geldt: ik wil dat niet op een aparte site doen. Daarbij wil ik niet alleen maar over mijn ziekte schrijven, ik wil niet dat het continu mijn leven beheerst. Toch heb ik al maandenlang (zo niet jarenlang) voor ogen dat ik ziekte en beperkingen (in het algemeen) meer zichtbaar wil maken. Ik ken een aantal sterke, krachtige vrouwen die net als ik zo goed en kwaad als het kan hun leven zo energiek mogelijk proberen in te richten, ondanks de beperkingen. Maar het gaat niet alleen om vrouwen die ziek zijn, ook over vrouwen die in hun leven op allerlei obstakels stuiten dat ze maar een ding kunnen doen: vechten. Het is nog een concept, ik moet het nog verder uitwerken, maar de afgelopen weken heb ik veel gelezen over vrouwen en over hoe wij in het leven staan dat ik daar nu écht iets mee wil gaan doen. Daar kom ik dus nog op terug.

Al met al veel plannen, maar eens te meer ben ik er ook weer achtergekomen dat mijn lichaam zich niet laat sturen. Daarom heb ik ook een weekplanning gemaakt waarin ik een aantal uren per dag werk en daarna rust ga nemen. Of het werkt weet ik niet en ik kan het pas naar de zomervakantie uitproberen, maar als het niet werkt vind ik wel weer een alternatief, net als altijd.

Please follow and like us:
error

Deel

Rust vinden valt niet mee – vakantie #1

Door Posted on 6 Leestijd minuten 48 views
Rust%20vinden%20valt%20niet%20mee%20–%20vakantie%20#1Rust vinden valt niet mee – vakantie #1

We zijn inmiddels een week op vakantie en als ik heel eerlijk mag zijn dan heb ik, in tegenstelling tot vorige jaren, niet dat heerlijke vakantiegevoel waar ik zo op hoopte. Ik kan er dit jaar maar moeilijk inkomen, terwijl het andere jaren niet zo moeilijk was. Denk ik, want zeker weten doe ik het niet en een stemmetje achterin mijn hoofd schreeuwt dat het toen net zo moeilijk was. Irritant! Ik weet het dus niet echt. Wat ik wel weet is dat ik dit jaar meer dan ooit merk dat ik maar moeilijk afstand kon doen van al het werk dat nog gedaan “moet” worden.

Tegelijkertijd merk ik ook dat het harde werken van het afgelopen jaar voelbaar en merkbaar is in mijn lichaam.

Verwend
De eerste dagen was het weer prachtig, een helderblauwe lucht (af en toe wat wolken) en redelijk warm. Gisteravond heeft het hier een paar keer geregend, maar verder was het mooi. Doodgewoon Nederlands weer dus voor deze periode. Vorig jaar was het weliswaar zo’n 35 graden, maar dat is ook wel pure verwennerij op vakantie. Toch mis ik het lome gevoel dat je ervan krijgt. Of nee, ik mis de noodzaak om lekker het water in te gaan. Om me over te geven aan de bewegingen van het water en de rust dat het me brengt. Vooralsnog heb ik dat niet kunnen ervaren. Het waait hard en daardoor is het toch best fris. Ja, ik weet het, verwend! Maar goed, het zwembad heb ik dit jaar dus nog niet gezien. Vanavond was er een poolparty en de planning was om ernaartoe te gaan, maar een van de kinderen heeft een van de zwemkaarten onklaar gemaakt, dus zat ik uiteindelijk bij de stacaravan een blog te tikken. Zeker niet verkeerd!  

Rust
Zoals ik al zei is rust vinden moeilijk, met name rust in mijn hoofd. Rust in mijn lichaam wordt geregeld door het stroperige gevoel dat ik de laatste dagen weer ervaar, waardoor ik wel een pas op de plaats moet doen. Waar ik echter wel even tijd voor kan maken is het kijken naar de vliegtuigen die hier om de haverklap overvliegen. Sommigen zelfs zo laag dat je kunt zien van welke vliegmaatschappij ze zijn.

I love it! Het zijn van die kleine geluksmomenten.

Shoppen
Ik heb vrijdag hardgelopen en een flink stuk gewandeld. Zaterdag heb ik ook een heel stuk gewandeld, terwijl Christiaan een keer extra huis heen en weer reed. Later op de dag konden we samen gaan genieten. Ook zondag hebben we het rustig aangedaan en maandag hebben we flink geshopt in Roermond voor kleding voor de kinderen en Christiaan. Ik kon niet de rust vinden om iets uit te zoeken, werd erg onrustig van het lawaai (lees: muziek) in de winkels en wilde er zo snel mogelijk vandaan. Dit jaar voor mij dus geen fun-shopping. Het is was het is en het is prima!

Architectuur
Gisteren waren we in het prachtige Maastricht. De lucht was mooi blauw en dat maakt me altijd blij. Zeker in steden als dit betekent het dat ik de architectuur zo mooi uitkomt. Dit is overigens meteen hoofdstad nummer drie van de twaalf, dus kan ik die ook mooi afstrepen. Daarover zal ik later eens meer vertellen. Na een paar dagen relatie rustig aandoen was het tijd om weer wat te gaan doen, hoewel ik niks doen guilty-pleasure nummer 1 vind tijdens vakanties. Maastricht stond echter al maandenlang op het program en we troffen het met het weer. Niet te warm, maar wel een blauwe lucht en een lekker zonnetje.

Onze-Lieve-Vrouwebasiliek
We parkeerden de auto bij het stadspark en zijn via datzelfde park naar de binnenstad gelopen. We liepen langs een basiliek waarin ‘Sterre der zee’ werd aanbeden. Het is jammer dat foto’s maken niet is toegestaan, want het is echt mooi om te zien. De basiliek zelf is ook prachtig; klein en bijna weggestopt aan de rand van de stad. Praten mocht overigens ook niet en ik moet zeggen dat de kinderen daar beiden eerbied voor hadden. Er was een organist aan het spelen, wat een bijzondere klanken geeft dat toch altijd. Christiaan was erg onder de indruk. Wist je overigens dat hij ook orgel heeft gespeeld?

Gedicht
Vlakbij de kerk zag ik onderstaand gedicht van Frans Budé en zoals het een echte woordenfan betaamd heb ik een foto gemaakt.

Sint Jan, Sint Servaas en André Rieu
Op het Vrijthof werd volop gewerkt aan het podium van André Rieu en achter het Vrijthof gingen echtgenoot en de kinderen de toren op de van de Sint Janskerk. Aangezien ik al meer dan twintig jaar hoogtevrees heb, ben ik veilig met de beide benen beneden gebleven om te genieten van de muziek in de kerk, de glazen ramen en de frisse lucht. Het is de eerste kerk die ik gezien heb dat zo licht vanbinnen is. Ondertussen schreef ik het eerste deel van deze blogpost en echtgenoot maakte foto’s. Stiekem hield ik ondertussen mijn hart vast en hoopte maar dat ik niet een kindje voorbij zou zien vliegen*. Achteraf bleek dat alles goed afgesloten te zijn met hekken, zodat vliegen geen optie was.

Naast deze kerk met de rode punt staat nog een kerk en daar gingen we schatten kijken in de schatkamer van de Sint-Servaasbasiliek. Foto’s maken aan de voorkant was niet mogelijk in verband met het opbouwen van het podium van de concerten van André Rieu, maar dit keer waren we wel in de binnentuin van de basiliek. Zelfs onze zoon was erg onder de indruk van de dit alles en wilde graag zelf foto’s maken. Ik trakteerde hem daarom maar meteen op een wafel bij Pinky.

Mooiste boekhandel van Nederland
De voornaamste reden voor ons uitstapje was wat mij betreft de wetenschap dat ik ook naar de mooiste boekhandel van Nederland zou gaan. Of het echt de mooiste is weet ik niet hoor, want Zwolle kan er ook wat van, maar ik vind hem in ieder geval betoverend mooi. Helaas niet met enig boek naar buitengekomen, maar ik kon even kijken waar de hoofdpersonage in mijn tweede wielerroman (Wegkapitein) haar boeken zou signeren.

Mesmerizing
Op weg naar de auto kwamen we nog lang een trio dat me meteen betoverde. Mesmerizing noemen ze het ook wel in het Engels en ik denk dat dat misschien ook een betere bewoording is. Hypnotiserend bijna. Zo mooi. Zo puur. Zo perfect! Ik had er echt wel uren en uren naar kunnen luisteren en kijken. Helaas was er de tijd niet voor en moest ik ze achter me laten. Wist ik maar wie ze waren, dan had ik ze kunnen opzoeken op een van de sociale media kanalen. Ik zal later de video met jullie delen, daarvoor wil ik graag een Wifi-verbinding hebben. De link zal ik dan ook meteen hier plaatsen, voor de mensen die later lezen. Ik weet overigens niet of het nog te horen is op de video, maar Samuël vraagt op een gegeven moment: “Papa, wat is die grote viool?” Zo schattig!

Vriendschap
Hierna kwam er een einde aan onze dag in Maastricht. Het liep anders dan gepland en de kinderen konden al relatief vroeg op de dag weer met hun vriendjes spelen. Diezelfde vriendjes hebben ook vandaag de hele dag met ze gespeeld, maar gaan morgen helaas weer naar huis voor een paar weken. Hun ouders en opa en oma hebben hier samen een stacaravan en het was eigenlijk de periode van opa en oma alleen, maar omdat Elize en Samuël zouden komen (net als vorig jaar tweemaal) mochten ze een paar dagen komen logeren. Zo lief! Helaas is er dan morgen wel een afscheid. Ze zijn zo leuk samen, en vandaag had ik dus een paar uur lang vijf kinderen. Gelukkig was het tijdelijk 😉. We hebben met z’n allen pizza gemaakt op de barbecue. Later daarover ook nog een blogpost. Voor nu sluit ik af. Ik heb net anderhalf uur lang een webinar gevolgd en ben best moe. Wil je nu meer foto’s zien dan kan dat. Volg me op Instagram of Facebook en dan kun je nog meer zien.

Ik spreek jullie snel weer.

*Ik geef toe dat het overdreven is, maar een paar dagen terug vertelde echtgenoot me vlak voor het slapen over een opa die zijn kleinkind van de elfde verdieping, op een cruiseschip, liet vallen.

Please follow and like us:
error

Deel

Intelligent bewegen – Fabio D’Agata

Door Posted on 4 Leestijd minuten 65 views
Intelligent%20bewegen%20–%20Fabio%20D’AgataIntelligent bewegen – Fabio D’Agata

Na een periode van heftige paniekaanvallen veranderde Fabio D’Agata zijn manier van bewegen. Hij ontdekte dat zijn klachten afnamen. Het menselijk lichaam is namelijk slimmer dan je denkt en die intelligentie kun je inzetten voor wat écht belangrijk is in je leven. Aan de hand van praktijkvoorbeelden, onderzoek, interviews met experts én zijn eigen verhaal neemt D’Agata je mee naar een wereld waar beweging en persoonlijke ontwikkeling samengaan. Intelligent bewegen geeft je inzichten, sleutelprincipes en tools om zelf aan de slag te gaan om je ultieme verlangen waar te maken.

Nog voor ik goed en wel bij deel 1 van het boek ben aangekomen denk ik: dit boek gaat over mij! De leeftijd waarop de auteur zijn eerste depressieve periode heeft, de paniekaanvallen, te veel vragen van het lichaam, talloze boeken lezen, therapieën uitproberen, sporttrainers raadplegen, meditaties doen en mindfulness ontdekken. Overal zoeken, maar toch nergens hét antwoord vinden.

De bewustwording van de belangrijkste lichamelijke mismatches
schept mogelijkheden op het gebied van beweging.

Fabio D’Agata verwoordt precies datgene dat ik al jarenlang ervaar: dat mensen bij sportscholen en sportverenigingen niet kunnen geven wat ík nodig heb; die zelfs alleen maar extra (lees: te veel) druk geven, wetenschappelijke artikelen die elkaar tegenspreken, zodat ik niet weet wat waar is en wat in iemands straatje past. Het was me al vrij snel duidelijk: deze man heeft antwoorden voor mij. Of het dé antwoorden zouden zijn moest ik op dat moment nog achterkomen, maar vol goede moed las ik door.

Ons innerlijke navigatiesysteem is afgesteld als een dier:
energie-efficiëntie gaat boven alles.

Ben ik van nature zo? Zijn wij mensen zo geprogrammeerd? Dat klinkt allemaal net iets te mooi, dacht ik. Dus al die tijd ben ik te streng voor mezelf geweest? Natuurlijk is dat geen excuus en gebruik ik het ook niet als excuus, maar ik kan mijn zelfverwijt toch een beetje laten varen naar mijn idee. Ik begrijp ineens een heel stuk beter waarom ik ben wie ik ben en dat haalde toch al wat druk van mijn schouders.

Dit boek heeft me echt mijn ogen geopend. Ik ben van het type dat zich richt op de buitenkant van sport. Als ik beweeg dan luister ik muziek, probeer ik een ander in te halen of richt ik me op andere (externe) prikkels, maar nooit op wat ik voel. Niet echt in ieder geval. Sterker nog: ik wil de pijn juist niet voelen, de vermoeidheid niet aanvaarden. Nee, ik wil bewegen. Ik moet bewegen. Waarom? Omdat nou eenmaal moet! Toch?

Een intelligent lichaam wil niet als een dommekracht behandeld worden.
Het wil helemaal gezien worden en op een intelligente manier
samenwerken, inclusief het gevoelsleven.

In deel drie dacht ik: verrek, Fabio, je hebt helemaal gelijk. Ik weet dat ik niet blind moet vertrouwen op het getal (de hartslag) dat te zien is op mijn horloge. Soms past die namelijk helemaal niet bij het gevoel in mijn lichaam. Vaak niet zelfs, als ik dan toch eerlijk ben. Ik ken door mijn ziekte de grenzen van mijn lichaam heel goed, maar mijn brein heeft daar geen boodschap aan, die zegt: ‘Niet zo zeiken, doorgaan zul je. Ziek? Pfff… slecht excuus.’

Het is me inmiddels wel duidelijk dat ik helemaal niet zo hard voor mezelf hoef te zijn, dat het ook anders kan. En ik ga het ook anders doen! Ik heb niet de illusie dat ik het meteen goed zal doen* , maar stapje voor stapje kom je ook ver. Misschien zelfs wel verder dan je ooit voor mogelijk kon houden.

Al met al kan ik je dit boek van harte aanbevelen. Het lees vlot weg, is helder geschreven, niet al te moeilijk taalgebruik en praktisch toepasbaar. Vergeet dat je jezelf moet afbeulen in een sportschool, altijd maar tot het gaatje moet gaan en we allemaal winnaars moeten zijn. Intelligent bewegen, dat is pas geweldig!

Intelligent bewegen – Fabio D’Agata
paperback, 213 pagina’s – uitgeverij Lucht

Bestel dit boek >>>HIER<<<

*Gisteren ben ik daarmee begonnen. Voor het eerst sinds tijden ben ik gaan hardlopen en gaan aanvoelen hoe mijn lichaam het deed. Ik geef toe dat ik een beetje gesmokkeld heb, want ook al luisterde ik naar mijn lichaam, ik moest er wel 100% zeker van zijn dat ik niet voorbij het rood ging. Ik verwacht op termijn ervoor te kiezen mijn hartslagmeter af te laten, maar zolang ik nog aan het opbouwen ben wil ik niet te ver gaan, want ook al zei mijn lichaam me gisteren dat het lekker ging, op een gegeven moment zat ik toch tegen mijn maximale hartslag aan.

Please follow and like us:
error

Deel

Nieuwe website

Door Posted on 1 Leestijd minuten 82 views
Nieuwe%20websiteNieuwe website

Ik ben op vakantie en ik dacht: laat ik mijn website eens helemaal omgooien. Zo ben ik lekker van de straat en kan ik doen wat ik leuk vind!

Dat is deels waar. Natuurlijk vind ik het leuker om lekker buiten te zitten en lekker dingen te ondernemen, maar het feit is dat ik laag in mijn energie zit voor wat betreft eropuit gaan en daarbij had ik een paar dagen terug een ingeving waar ik echt iets mee móest doen. Ik had geen keuze.

Het voordeel van op vakantie is namelijk dat je tot inzichten komt en eerlijk is eerlijk: ik had niet verwacht dat ik de tweede dag al een heel belangrijk inzicht zou hebben. Toch gebeurde dit. Ik zag helemaal voor me hoe ik de komende drie jaar mijn werk aan wil pakken en ik wist dat ik daarvoor mijn website volledig moest gaan aanpassen. Later zal ik er wat uitgebreider op terugkomen, nu wil ik gaan genieten van de rest van mijn dag.

Er komen hoe dan ook leuke dingen aan de komende tijd.

Please follow and like us:
error

Deel