All Posts By Angela

De 100-jarige man die uit het raam klom en verdween

Door Posted on Locatie 4 Leestijd minuten 40 views
De%20100-jarige%20man%20die%20uit%20het%20raam%20klom%20en%20verdweenDe 100-jarige man die uit het raam klom en verdween

Titel: De 100-jarige man die uit het raam klom en verdween
Auteur: Jonas Jonasson
Genre: Roman
Uitgever: Rubinstein Audio
Pagina’s: 5U 45M

Allan wordt honderd en dat wordt groots gevierd in het bejaardentehuis, behalve dan dat de jarige het op zijn heupen krijgt en kort voordat het feest losbarst, vertrekt. De tijd die hem rest kan hij beter besteden, vindt hij, en hij klimt uit het raam en verdwijnt. Pers en burgemeester hebben het nakijken.

Allan is een nuchter type dat weinig tot geen angst kent en die verder niet al te lang stilstaat bij zijn beslissingen, maar ad hoc handelt en het avontuur op zijn hoogbejaarde leeftijd niet schuwt. Met alle gevolgen van dien. De vaart houdt hij er in elk geval in, want vanaf het moment dat hij het bejaardentehuis verlaat, wordt De 100-jarige man die uit het raam klom en verdween een soort roadtrip waarbij de lezer de memorabele avonturen van de 100-jarige meemaakt – zo let hij even op een koffer voor iemand die maar niet terugkomt en dus gaat de koffer mee de bus in, maar er blijkt enorm veel (maffia)geld in te zitten, hetgeen woeste achtervolgingen tot gevolg heeft -, ook verzamelt Allan een bonte club figuren om zich heen in een zwaan-kleef-aan effect.

Tegelijkertijd passeren de memorabele momenten uit zijn leven én die van de twintigste-eeuwse geschiedenis de revue, met Allan als wel heel bijzonder gezelschap.

Let op: deze recensie bevat spoilers.

De keuze

Op de middag van zijn 100ste verjaardag besluit Allan Emmanuel Karlsson via zijn slaapkamerraam het bejaardentehuis te ontvluchten. Met alleen een portemonnee, met daarin een paar honderd kronen gaat hij op pad naar het busstation van Malmköping. Om er zo snel mogelijk weg te komen besluit hij in de eerste de beste bus te stappen. Vlak voor vertrek richting Strängnäs wordt hem gevraagd om op een koffer te passen, terwijl de eigenaar ervan naar het toilet gaat. Die hoorde niet dat Allan hem zei op te schieten omdat hij van plan was weg te gaan zodra de bus zou arriveren. Een paar minuten later stapt hij in, maar in plaats van de koffer te laten staan op het busstation besluit hij hem onderin de bus te laten leggen. De eigenaar van de koffer staat even later letterlijk en figuurlijk met lege handen. Om zoveel mogelijk geld te besparen besluit Allan niet verder te reizen dan bushalte Byringe.

Vreemde vriendschap

Daar ontmoet hij Julius, de bewoner van het station. Na het eten, en het nuttigen van een grote hoeveelheid alcohol besluiten ze de koffer te openen en komen dan tot de ontdekking dat de koffer vijftig miljoen kronen bevat. In de tijd tussen de kennismaking en het vallen van de avond heeft de “rechtmatige eigenaar” van de koffer hen gevonden, maar dankzij een plank en een vrieskist hebben zij na die confrontatie geen last meer van hem gehad. De volgende ochtend komen ze erachter dat het niet zo handig was dat ze de vriezer niet uit hebben gedraaid en ze besluiten het pand te verlaten. Wat volgt is een lange reis (boordevol toevalligheden) door Zweden waarbij de politie hen op de hielen zit.

Toevalligheden?!

In eerste instantie denkt de politie dat Allan is gegijzeld, maar naarmate de tijd vordert en er steeds mensen verdwijnen wordt hij er van verdacht een moordenaar te zijn. Tijdens de reis naar (eigenlijk) nergens ontmoeten Allan en Julius meerdere mensen en een olifant, zij sluiten zich aan bij hen. De jongen die bevroor bleek een loopjongen te zijn van een drugskartel en word al snel vervangen door een ander. Ook hij vind de dood dankzij Allan en zijn gevolg. Beide moorden zijn overigens niet traceerbaar en het probleem van de lijken wordt “vanzelf” voor ze opgelost, dit tot grote frustratie van de politie.

Levensverhaal

Het wonderbaarlijke (en soms toch zeer ongeloofwaardige) levensverhaal van Allan loopt als een rode draad door boek en bevat veel geschiedenisfeiten. Hij ontmoet allerlei grootheden uit het verleden en heeft keer op keer geluk op de momenten dat zijn leven op het punt staat te eindigen.

Dit boek heb ik als audioboek beluistert via Storytel en het is zeer duidelijk dat er stukken tekst zijn overgeslagen tijdens het inspreken van het boek, iets dat op sommige momenten enorm hinderlijk was omdat het verhaal een paar essentiële details miste. Dat laatste neemt niet weg dat De 100-jarige man die uit het raam klom en verdween hoe dan ook een geniaal boek is, ondanks dat sommige passages zeer ongeloofwaardig zijn.

Verkrijgbaar: onder andere te bestellen via Bol.com

Mijn waardering: ***** geniaal bedacht!

‘Allan antwoordde dat hij puur fysiek gezien geen controle had over zijn verblijfplaats, maar dat hij niet het gevoel had dat zijn ziel was verdwaald. Hij was met betrekking tot het geloof altijd uitgegaan van de redenatie dat het nauwelijks zin had naar iets te raden als je het niet met zekerheid wist.’

Please follow and like us:
error

Deel

De zeven zussen #1 – Lucinda Riley

Door Posted on 2 Leestijd minuten 116 views
De%20zeven%20zussen%20#1%20–%20Lucinda%20RileyDe zeven zussen #1 – Lucinda Riley

Na de plotselinge dood van hun vader komen Maia en haar zussen bij elkaar in hun ouderlijk huis, een prachtig landhuis aan het Meer van Genève. De zussen werden als baby door Pa Salt geadopteerd en krijgen na zijn dood allemaal een brief met een mysterieuze verwijzing naar hun afkomst. Maia’s verleden brengt haar naar Rio de Janeiro. Daar aangekomen probeert ze met de weinige aanwijzingen die ze heeft haar achtergrond te ontrafelen. Het voert haar tachtig jaar terug in de tijd, naar de bouw van het wereldberoemde Christus de Verlosser-beeld én de glamour van de jaren twintig in Parijs. Slaagt zij erin haar ware identiteit te achterhalen?

Let op: deze recensie bevat spoilers.

Als de adoptievader van Maia overlijdt zit ze bij een vriendin in Engeland. Normaal gesproken is ze altijd thuis, bij Pa Salt, maar alsof hij het voorvoelde had hij haar gevraagd een tijdjes weken van huis te gaan. Als ze, na zijn dood, thuis arriveert bij Ma(rina) moet ze haar vijf zussen inlichten dat hun vader is overleden en dat zijn lichaam inmiddels al begraven ligt in zee.

Iedere zus ontvangt coördinaten en een brief van Pa Salt om zo hun verleden te ontdekken. Die van Maia leidt haar naar Rio de Janeiro waar ze een van de schrijvers wiens werk ze vertaalt ontmoet. Hij is tevens historicus en helpt haar in haar zoektocht naar haar biologische ouders.

Recensie:

Met stip een van de mooiste romans van deze tijd en helemaal te begrijpen waarom de boeken van Lucinda Riley allemaal in de bestseller top 60 staan. Als je eenmaal begonnen bent met lezen (in mijn geval luisteren) kun je niet meer stoppen.

Lucinda is meesterlijk in het vermengen van geschiedenis met fictie.

Ik moest even wennen aan de sprong naar het eind van de jaren twintig van de vorige eeuw, maar al snel leek elke tijd te vervagen en dompelde ik me onder in de geschiedenis van het Parijs in de jaren twintig en het ontstaan van het beroemde beeld van Christus de Verlosser.

Afbeelding van Nuno Lopes via Pixabay

Lucinda Riley wist je het boek in te trekken en me niet met los te laten. Ik kan niet wachten met het luisteren en lezen om de volgende delen van deze magnifieke serie.

Absoluut vijf sterren waardig!

Please follow and like us:
error

Deel

Als ik het leven over mocht doen – Bronnie Ware

Door Posted on 2 Leestijd minuten 109 views
Als%20ik%20het%20leven%20over%20mocht%20doen%20–%20Bronnie%20WareAls ik het leven over mocht doen – Bronnie Ware

Na een aantal jaar zoeken naar een baan die haar écht voldoening gaf, accepteerde Bronnie Ware zonder de juiste diploma’s of ervaring een baan in de palliatieve zorg. Al snel bleek ze haar ware roeping gevonden te hebben. In de jaren dat ze stervenden begeleidde, veranderde haar leven compleet door alle inzichten en lessen die ze van hen leerde. Op internet schreef ze een blog over de openhartige uitlatingen van mensen in de laatste fase van hun leven: waar hebben ze spijt van, wat zouden ze nu anders aanpakken? Binnen een jaar was haar weblog meer dan drie miljoen keer bezocht, en besloot ze haar ervaringen te verwerken in dit boek. In prachtige, onvergetelijke hoofdstukken beschrijft Bronnie Ware de ongelooflijke visionaire helderheid van deze mensen aan het einde van hun levens, en hoe wij van hún wijsheid kunnen leren.

Let op: deze recensie bevat spoilers!

Als ik het leven over mocht doen is een van de meest hartverscheurende, maar tegelijkertijd ook hartverwarmende boeken die ik ooit heb gelezen. Het staat vol prachtige levenslessen die je aan het denken zetten en je vervolgens niet meer loslaten. Bronnie laat in het boek weten dat ze blij is dat ze mensen heeft leren kennen die ze anders nooit had ontmoet en ik ben op mijn beurt weer blij dat ik via haar die mensen ook een klein beetje mocht leren kennen. Ze mocht voor hun dood nog veel van ze leren, maar door haar boek neem ik die lessen ook met me mee en daar ben ik haar op mijn manier dankbaar voor. Maar zij vertelt niet alleen over de lessen die haar cliënten haar leerden, ze vertelt tegelijkertijd ook over haar leven en over de lessen die zijzelf heeft geleerd.

Het lijkt alsof er in het boek geen alinea staat waarin geen diepgang te vinden is en waar je geen lering uit kunt trekken.

Ondanks dat het vol prachtige, ontroerende, inspirerende en rakende verhalen staat werd ik door één verhaal in het bijzonder het meest gegrepen: het vredig heengaan van Lenny dat vol liefde gebeurde. Ik was daar zo van onder de indruk dat ik het boek tijdelijk moest wegleggen om het op me in te laten werken. Ik wílde het absorberen in mijn brein, zo mooi was het.

Dit boek is absoluut een van de meest bijzondere, indrukwekkende en emotionele non-fictie boeken dat ik ooit gelezen heb en het zal een van de boeken zijn die ik mijn dochter later zal geven om te lezen en er de lessen uit te halen die voor haar belangrijk zijn. Als ik het leven over mocht doen raakt je tot het diepst van je ziel en laat een onuitwisbare indruk achter!

Verkrijgbaar: onder andere te bestellen via Bol.com

  Titel: Als ik het leven over mocht doen 
Auteur: Bronnie Ware
Genre: Biografie
Uitgever: A.W. Bruna Uitgevers
Uitvoering: paperback
Please follow and like us:
error

Deel

Ik ben MEzelf voorbij gelopen

Door Posted on 4 Leestijd minuten 141 views
Ik%20ben%20MEzelf%20voorbij%20gelopenIk ben MEzelf voorbij gelopen

Ik voel me dom. Ik voel ME zo dom!
Maar in plaats van dat ik boos ben op mezelf ben ik vooral verdrietig dat ik mezelf dit al die jaren heb aangedaan. Voor degene die het nog weten: ik heb al jarenlang een ziekte die voorlopig nog niet te genezen is. Ik probeer daar zo goed en kwaad als het kan mee te leven, iets dat niet meevalt gezien mijn prestatiedrang en liefde voor beweging.

Een aantal weken terug stelde ik op een speciale facebook pagina een vraag over een T-shirt die ik wilde laten bedrukken om meer aandacht te krijgen voor ME. Jullie gaven me echt goede en leuke tips. Sommige van de tips zag ik echter als een aanval, als kritiek. Nu zie ik vooral heel veel liefde en dat raakt me. Ik las het net terug en dacht: Ang, hoe kon je zo dom zijn. 

Onverklaarbaar ziek

In 1999 werd ik ziek. Onverklaarbaar ziek. Waar ik de zomer ervoor nog honderden kilometer fietste kon ik een half jaar later niet eens meer werken. In de jaren die volgden ging ik van een topconditie naar niets kunnen. Van lekker actief naar 20 uur in bed. Er waren dagen dat ik kruipend naar het toilet moest.

Soms moest ik ergens in huis, op een willekeurig plek, gaan liggen om bij te komen. Soms moest ik na het douchen met mijn handen in mijn trui wachten op het moment tot ik de kracht had hem verder aan te trekken.

Radeloos

Dokter hier, dokter daar. Keer twintig. ‘Ik heb geen idee, mevrouw. We hebben alles geprobeerd.’
Toen kwam het moment dat ik letterlijk met mijn vuist op tafel sloeg en wilde weten of er niet een instantie was die meer van vermoeidheid wist. Zo kwam ik in 2007 bij het Kenniscentrum chronische vermoeidheid Nijmegen terecht. Therapie gedaan en ik 2008 genezen. Yes!!! 

Not! Lang verhaal kort: sinds die tijd probeer ik alles om te bewijzen dat ik niet ziek ben. Probeer… Want ik word er keer op keer op keer doodmoe van. Het maakte me trots. Onoverwinnelijk. De baas! Maar op de dagen die erna kwamen kreeg ik de blaren. Soms was dat het waard. Meestal niet. 

Kop in het zand

Tien jaar lang wist ik weinig van deze ziekte. Ik was immers genezen *fronst*. Ik besloot dan ook om al mijn kennis over boord te gooien en als ik iets over ME las deed ik het of het over iemand anders ging, of op zijn mijn ik uit een ver verleden. Alle klachten die ik in de tussentijd had leidde ik altijd naar iets anders. Er was altijd een reden om spierpijn te hebben, watten in mijn hoofd, spiertrekkingen, pijnen die niet te verklaren waren, alles overheersende vermoeidheid, niet kunnen concentreren…. Zal ik maar stoppen? Er is namelijk meer. Veel meer! Ik ontkende het bestaan van mijn ziekte, die nooit weg is geweest. Hoe slechter ik me voelde, hoe meer ik bewees dat er niets aan de hand was. Tot mijn lichaam mij bewees dat er wel degelijk iets aan de hand is.

Balletje aan het rollen

Het balletje ging rollen met die vraag over het T-shirt en er was iemand die tegen me zei: ‘Zo ging het bij mij ook, plat, beetje actief, dan weer weken niets, veel plat.’ 
Een ander schreef: ‘Als je altijd een prijs moet betalen voor het sporten betekent dat dat je altijd over je grenzen gaat.’ 
Bij ME/CVS betekent het langzame achteruitgang.’ Vooral die laatste zin greep me een half uur geleden, toen ik het las in mijn screenshots. 

Mijn man zei gisteren: ‘Jij kunt je heel vaak opladen voor een bepaalde dag, een specifiek moment, maar daar betaal je altijd een prijs voor.’

Ineens begrijp ik, na al die jaren, waarom accepteren niet lukt. Ik ben helemaal niet genezen en dat kan ook helemaal niet. Nu begrijp ik waarom ik me beter voel als ik niet sport. Als ik weinig doe. Nu begrijp ik waarom ik een week bij moet komen van een dag hard werken. 
Ik begrijp ineens zo veel meer. 

Hard voor mijn lichaam

Ik ben hard geweest voor mijn lichaam. Veel en veel te hard. Geen wonder dat ik sindsdien al zo vaak depressief ben geweest. Uitgeput was. En al die tijd had ik het antwoord in handen, maar geloofde ik het niet omdat me verteld was dat ik genezen was. Zelfs mijn huisarts kon mij niet echt overtuigen dat ik ziek ben. Echt ziek! Niet één of ander vermoeidheidje (even bagatelliseren, sorry, maar zo hard was ik voor mezelf) maar serieus ziek! Dat niet opgelost wordt met positief denken. 

Dussssss… Besloot ik de 17e om weer een behandeltraject in te gaan en had al een centrum gevonden. Toch heb ik dit gisteren last-minute afgezegd vanwege hoge kosten en de afstand. Daarnaast wil ik eerst goed bepalen wat het beste bij mij past, want ook al krijg ik straks opnieuw de uitslag dat ik ME heb, dan nog moet ik weten welke behandelingen (om ermee te leren leven) ik wil volgen en daar wil ik me eerst in verdiepen.

Afbeelding van Martin Winkler via Pixabay

Dat neemt niet weg dat accepteren pas kan wanneer je erkent dat je een ziekte hebt. En daar zit het probleem, want mijn hoofd wil niet begrijpen dat mijn lijf niet genezen is door middel van een paar weken psychotherapie. Mijn hoofd moet gaan accepteren dat mijn hersenen en ruggenmerg ontstoken zijn en geloof me: dat is nog een lange weg.

Wordt vervolgt!

Please follow and like us:
error

Deel

Als je mij vindt – Emily Murdoch

Door Posted on 3 Leestijd minuten 147 views
Als%20je%20mij%20vindt%20–%20Emily%20MurdochAls je mij vindt – Emily Murdoch

De vijftienjarige Carey woont met haar zusje Jenessa en haar drugsverslaafde moeder in een caravan in het bos. Daar verstoppen ze zich al jaren voor de buitenwereld. Als hun moeder verdwijnt, gaan de meisjes bij hun vader wonen. Carey kent hem niet meer en vertrouwt hem niet. Ze mist hun oude leven en weet zich geen houding te geven in de “normale” wereld.

Titel: Als je mij vindt 
Auteur: Emily Murdoch
Genre: Fictie – Young Adult
Uitgever: van Goor

Er zijn van die boeken die het meer dan waard zijn om je nachtrust voor op te geven. Zelfs als je weet dat je daar de dag erna voor gestraft zult worden, omdat er dan twee kinderen naast je bed staan die eisen dat je om zeven uur ’s morgens opstaat. Als je mij vindt is een van die boeken die je niet weg kunt leggen wanneer je weet dat je nog maar een paar hoofdstukken te gaan hebt.

Dit boek is zo goed geschreven dat als het kon ik het  méér dan vijf sterren gaf.

Op Goodreads zit ik bij een aantal boekenclubs en één daarvan is de Young Adult en Chicklit leesclub, daar ook wel bekent als: YA & Chicklit NL. Om de zoveel tijd houden we daar een readalong. Deze maand startte die op 1 januari en eindigt die de 15e. In de dagen daartussen lezen we in etappes het hele boek. Tussen de bedrijven door discussiëren we over het boek en bedenken we hoe de verhaallijn zich zal ontwikkelen en hoe het verhaal uiteindelijk eindigt.

Gezien de flaptekst had ik zelf absoluut nooit voor dit boek gekozen. Wéér zo’n zielig verhaal, dacht ik toen het las, maar aangezien ik voor mezelf de regel heb dat ik ook eens iets moet proberen dat niet helemaal mijn smaak is heb ik het e-book toch geopend. Had ik dit niet gedaan, dan had ik dit prachtige juweeltje gemist. En dit prachtige juweeltje is een aanrader voor iedereen die houdt van feelgood boeken. Geen feelgood boeken als in de zin van: we gaan even heerlijk weglachen bij dit boek en het is alleen maar lol. Nee, een feelgood boek dat ervoor zorgt dat je steeds maar verder wilt lezen, geen woord van het boek wilt missen, geen minuut van je dag wilt verspillen aan iets anders dan aan het verhaal van de vijftienjarige Carey en haar kleine zusje Jenessa.

Dit boek wil je lezen om erachter te komen dat er dan wel heel veel ellende in de wereld is, maar dat er ook altijd een lichtpuntje glooit achter de horizon en dat sommige verhalen wél goed aflopen, ondanks dat het allemaal verzonnen is. Dit boek grijpt je namelijk zo aan dat het lijkt alsof het waargebeurd is.

Als lezer wordt je één met de personages en ga je van allen houden. 

Wanneer ze zich ellendig voelen moet je met ze meehuilen, wanneer ze blij en uitgelaten zijn doe je met ze mee en wanneer ze grote stappen durven nemen ben je gepast trots op ze!

Dit is zo’n boek waar je voor wakker blijft. Dit is zo’n boek dat je midden in de nacht uitleest, terwijl je je man zei dat je nog maar een paar pagina’s hoefde (in dat hoofdstuk) en waarvan je stiekem wist dat je nog wel langer zou doorlezen. Dit is zo’n boek dat je uitleest tegen alle “regels” en planningen van de boekenclub in. Dit is zo’n boek die niet alleen onder je huid kruipt, maar zich in elke vezel in je lichaam perst en niet van plan is je los te laten tot je het uitgelezen hebt. Dit is zo’n boek dat zelfs daarna nog in je blijft hangen, waar je steeds weer opnieuw aan moet denken en dat je keer op keer een goed gevoel geeft door eraan te denken. Dit is zo’n boek dat je gelezen móét hebben. Het staat in mijn top 3 van mooiste boeken ooit. Wat een woordartieste is Emily Murdoch!!! Ik ben er stil van.

Ik laat haar los, mijn hand is als een boomblad dat valt. Het doet te veel pijn om haar vast te houden. Waarom doet het dan zo’n pijn om los te laten?

Verkrijgbaar: onder andere te bestellen via Bol.com

Please follow and like us:
error

Deel

Ga toch fietsen – Thomas Braun

Door Posted on 3 Leestijd minuten 373 views
Ga%20toch%20fietsen%20–%20Thomas%20BraunGa toch fietsen – Thomas Braun

Journalist Thomas Braun is net als zoveel generatiegenoten ten prooi gevallen aan een leven vol sigaretten, bier, vet vlees en de afstandsbediening. Hij besluit van de ene op de andere dag dat het maar eens over moet zijn met zijn onverschillige levenshouding. Hij stopt met roken, drinkt nog slechts af en toe een glaasje wijn, eet verantwoord en zit wekelijks zo’n twaalf uur op een racefiets. Het doel: de hoogste en steilste bergen van Europa beklimmen. Ga toch fietsen! is een hilarisch relaas vol zelfspot over verslavingen, angsten, relatieproblemen en hoe hard fietsen een antwoord op alles lijkt te zijn. Een inspirerend boek voor hen die de veertig zijn gepasseerd en ook een uitweg zoeken in hun eigen, vastgelopen leven.

Veertiger Thomas Braun denkt op een dag: ‘Ik ga het anders doen’, en besluit zijn leven helemaal om te gooien.

Italiaanse Dolomieten

Op het moment dat hij zich inschrijft bij de sportschool valt zijn oog op een folder met de tekst: ‘Bormio Bike Challenge’. De sportschool organiseert een tocht voor wielrenners in de Italiaanse Dolomieten. Thomas’ aandacht is getrokken en niet veel later begint zijn eerste, meteen pittige, training met trainer “Rocky Balboa”.

Rolls Royce onder de fietsen

De 43-jarige, 187 pond zwaar, doordrinker en zware roker, gaat aan het werk! Met nog zes maanden te gaan staat hij voor een grote uitdaging. In eerste instantie begint hij met spinning in de sportschool, maar al snel gaat hij op zoek naar een racefiets en wordt hij ingewijd in de wereld van tandwielen, triples en Rigida DPX velgen. Via Marktplaats koopt hij, volgens zeggen, de Rolls Royce onder de fietsen, een Colnago, en slaat aan het trainen.

Trainer Hajé, alias Rocky Balboa, helpt hem op weg en al snel maakt hij kilometers. Dan komt hij op een dag te vallen. Héél hard te vallen. Tijdens een trainingsronde krijgt hij geen ruimte van tegenliggers en het enige dat hij kan doen is uitwijken. Dat kost hem niet alleen zijn fiets, maar ook tijd, en zijn doel lijkt verder weg dan ooit.

Recensie:

Al meteen op de eerste pagina dacht ik: Wat een ontzettend grappig boek. Deze leg ik niet meer weg voor hij uit is! Het was Koningsdag 2017 en op mijn bucketlist van dat jaar stond: een boek lezen in één dag. Het werden er twee, beiden van Thomas Braun.

Vreemde voedingsgewoontes

Wat meteen opvalt is dat hij heel eerlijk is over zijn voedingsgewoontes en niet schroomt te vertellen dat hij bij het ontbijt even een pak hagelslag aan zijn mond zet om een grote hoeveelheid van het chocola naar binnen te laten glijden. Ook een flinke hap chocoladepasta vindt de weg naar zijn maag. Later op de dag werkt hij zomaar even een pak Bastognekoeken naar binnen, evenals een handvol drop. Om vervolgens ’s avonds ook weer een grote hoeveelheid calorieën naar binnen te werken.

Terwijl ik geboeid lees over hoe Thomas zijn trainingen afwerkt is het enige dat ik bij tijd en wijle kan denken: ‘Ik vind Hajé helemaal niet zo aardig!’ Hij kreeg hem echter wel op de fiets en zorgde er niet alleen voor dat Braun zijn doel zou behalen, maar zou er later ook voor zorgen dat hij door het hele land lezingen geeft en inmiddels duizenden mensen heeft geïnspireerd en nog steeds inspireert.

Ik persoonlijk vond veel herkenbaarheid in Ga toch fietsen!. Op pagina 99 moest ik een paar traantjes wegpinken en dat had niets te maken met fietsen. Waarschijnlijk was het omdat het onderwerp zo dichtbij kwam, maar misschien ook wel gewoon omdat het zulk fantastisch nieuws is. Het leven zit vol wonderen, maar dit zijn de mooiste wonderen!

Ik heb echt genoten van dit boek en lees het vast nogmaals, want dan kan ik het nog eens lezen zonder me bezig te houden met een recensie. Wie weet kan ik mezelf dan weer motiveren om ook weer helemaal voor het wielrennen en het afvallen te gaan. Het leven zit boordevol verrassingen en dat realiseer je je terdege wanneer je dit boek eest. Overigens lees ik vaak dat dit een boek voor mannen is. Laat je niet voor de gek houden, als vrouw kun je hier net zoveel mee!

“Dan blikt Hajé opzij. ‘Als je sterft, één tandje erbij!’ roept hij.

 Titel: Ga toch fietsen! 
Auteur: Thomas Braun
Genre: Sport - biografie
Uitgever: Nieuw Amsterdam
Uitgave datum: mei 2012
Uitvoering: paperback
Pagina's: 189
ISBN13: 9789046813348
Bestel dit boek >>>HIER<<<
Please follow and like us:
error

Deel

Europees Kampioenschap – Tijdrijden vrouwen

Door Posted on Locatie 3 Leestijd minuten 97 views
Europees%20Kampioenschap%20–%20Tijdrijden%20vrouwenEuropees Kampioenschap – Tijdrijden vrouwen

Als groot fan van de discipline tijdrijden was het idee vanmorgen dat ik naar Alkmaar zou afreizen. Helaas kon ik niet helder kon krijgen of ik met de dagkaart van de spoordeelwinkel nu wel of niet voor 9:00 uur mocht reizen (vanwege vakantie), dus heb ik besloten de wedstrijden vandaag via de Eurosport player te volgen.

Ik zou namelijk pas aan het parkoers verschijnen als de laatste dames zouden binnenkomen. Dan had ik uiteraard vanmiddag wel de mannen kunnen zien starten, maar het was me te veel van het goede.

Toen ik de vorige blogpost over het tijdrijden van de dames beneden de 23 nog uitwerkte startten de vrouwen elite al en ik schakelde pas op Eurosport in toen Lucinda Brand met rugnummer 22 aan het fietsen was. Mieke Kröger haalde op exact datzelfde moment haar voorgangster in. De helft van de dames was inmiddels al gestart, maar de grote namen moeten nog vertrekken. Dit keer overigens wel met commentaar. Interessant commentaar zelfs. Het ging over de spanningen op de ruggen van twee Nederlandse topfavorieten, maar ook over het materiaal van de rensters en de grote verschillen tussen de diverse vrouwen.

Lucinda Brand van team Sunweb (volgend jaar Trek Segafredo) werd vaak in beeld genomen en haalde onderweg een Deense in die het moeilijk leek te hebben (vanuit mijn point of view). Brand eindigde in een tijd van 28:59 minuten met een gemiddelde snelheid van 46,37 km/u.

Bron: printscreen vanuit de Eurosport player app.

Mijn gevoel zei me dat ik de Duitse Lisa Klein in de gaten moest houden, hoewel ik deze renster niet echt ken. Wellicht omdat ze een landgenoot is van de winnares (onder de 23) Hannah Ludwig? Klein reed vanaf het begin af al erg sterk, maar in de tussentijd bleek echter dat Ellen van Dijk sneller was na 12,4 km. De Duitse eindigde in een tijd van 28:37 minuten met een gemiddelde snelheid van 46,99 km/h.

Ellen van Dijk was de laatste vrouw die startte vanaf het startpodium. Ze blijkt wat last van haar rug te hebben en het was maar de vraag hoe ze het zou gaan doen. Iris tipte haar toch als winnares en de tussentijd was veelbelovend. Niet veel later haalt ze haar voorgangster, de Deense Pernille Mathiesen, in. Deze maakte daar overigens op een slimme manier gebruik van maakt, maar eindigde als achtste.

Bron: printscreen vanuit de Eurosport player app.

Uiteindelijk kwam Ellen van Dijk binnen op 28:07 met een gemiddelde van 47,8 km/h.

Ze won met overmacht. Wow!

Wat een geweldige race om naar te kijken. Ik houd van het vrouwenwielrennen!

De uitslag:

  1. Ellen van Dijk – Nederland
  2. Lisa Klein – Duitsland
  3. Lucinda Brand – Nederland
  4. Vita Heine – Noorwegen
  5. Anna Kiesenhofer – Oostenrijk
  6. Mieke Kröger – Duitsland
  7. Hayley Simmonds – Groot Brittannië
  8. Pernille Mathiesen – Denemarken
  9. Alice Barnes – Groot Brittannië
  10. Kelly Murphy – Ierland
Bron: printscreen vanuit de Eurosport player app.

Lees ook mijn >>>verslag<<< van de tijdrit tijdens de Boels Ladies Tour in Arnhem vorig jaar.

Tijdens het schrijven van deze blog weet ik nog niet waar de rechten van de beelden precies liggen en of ik ze mag gebruiken. Na het schrijven van de tijdrit van de mannen Elite ga ik dit uitzoeken en ga ik navragen of ik deze beelden mag gebruiken, Mocht iemand dit weten dan hoor ik dat graag.

Please follow and like us:
error

Deel

Europees Kampioenschap – Tijdrijden vrouwen U23

Door Posted on Locatie 3 Leestijd minuten 70 views
Europees%20Kampioenschap%20–%20Tijdrijden%20vrouwen%20U23Europees Kampioenschap – Tijdrijden vrouwen U23

Het was een een prachtige wedstrijd om naar te kijken, ondanks het feit dat er geen commentaar te horen was. Ik keek via de Eurosport player en zag de Duitse Hannah Ludwig winnen met een gemiddelde van 45,82 km/h. Ze was vanaf het begin meteen mijn favoriet. Ik kende geen van de dames onder de 23, maar ik was direct gecharmeerd van de manier waarop deze vrouw op haar fiets zit.

Bron: printscreen vanuit de Eurosport player app.

Het inloggen verliep wat moeizaam waardoor ik het begin miste, maar uiteindelijk bleek er genoeg tijd over om nog te genieten van deze prachtige tak van sport. Zoals ik zei was er geen commentaar, die moest ik er dit keer zelf bij verzinnen. Best lastig aangezien ik maar twee van deze vrouwen ‘ken’. Namelijk: Britt Knaven van team Rogelli-Cyproc-APB , die tot mijn grote verbazing voor België uitkwam en Yara Kastelijn rijder voor Steylaerts 777.

Vanaf het startpodium waren er een flink aantal dames die maar moeizaam (lees: voorzichtig) startten, maar nu zitten er ook wel een paar gemene bochten en vervelende stenen in het begin. Toch zag je daar ook meteen het verschil tussen de top en de vrouwen die wat verder naar onderen eindigden. Hoewel…
Met name Yara Kastelijn had een behoorlijk pittig begin, hoewel ze de top 10 niet heeft behaald.
Even leek het erop dat Britt Knaven zou gaan winnen, maar uiteindelijk werd ze nog vele dames ingehaald en eindigde ook zij helaas niet in de top 10.

Ik logde net in op het moment dat de Nederlandse Maaike Boogaard van het startpodium vertrok en zij eindigde als negende in het klassement. Ook de volgende vrouwen vielen me meteen op:

  • De Britse Elizabeth Holden
  • De Deense Emma Cecilie Norsgaard Jorgensen
  • De Britse Anna Henderson

Alledrie eindigden ze in de top 10.

De opnames die onderweg werden gemaakt waren helden en duidelijk en het was mooi om weer eens ons prachtige Nederlandse landschap voorbij te zien komen. Er werden veel rijdsters gefilmd en het was overduidelijk dat er een aantal erg sterk waren vandaag. Er werd bijna aan de lopende band ingehaald en dat bleef niet onopgemerkt bij de officials. Een aantal rensters kregen dan ook steeds een waarschuwing. Vooral de nummer 2 en 3 (rugnummer) bleven bij elkaar in de buurt en ik kreeg bijna medelijden met de vrouw die moest inhouden. Tot aan de finish bleef ze strijden.

Bron: printscreen vanuit de Eurosport player app.

Toen de uitslag eenmaal bekend was werd de Duitse gefeliciteerd door haar landgenote gaf ze een kort interview. Ze vond het een mooi parkoers, ondanks de harde wind. Hij Garmin werkte niet goed en dat maakte haar wat onzeker. Uiteindelijk bleek het allemaal goed afgelopen en is ze erg blij met haar mooie trui.

Bron: printscreen vanuit de Eurosport player app.

De Uitslag

  1. Hannah Ludwig – Duitsland
  2. Maria Novolodskaya – Rusland
  3. Elena Pirrone – Italië
  4. Aurela Nerlo – Polen
  5. Emma Cecilie Norsgaard Jorgensen – Denemarken
  6. Elizabeth Holden – Groot Brittannië
  7. Letizia Paternoster – Italië
  8. Agnieszka Skalniak – Polen
  9. Maaike Boogaard – Nederland
  10. Anna Henderson – Groot Brittannië

Tijdens het schrijven van deze blog weet ik nog niet waar de rechten van de beelden precies liggen en of ik ze mag gebruiken. Na het schrijven van de tijdrit van de mannen Elite ga ik dit uitzoeken en ga ik navragen of ik deze beelden mag gebruiken, Mocht iemand dit weten dan hoor ik dat graag.

Please follow and like us:
error

Deel

Streets of London van Ralph McTell doet me altijd even stilstaan

Door Posted on 3 Leestijd minuten 129 views
Streets%20of%20London%20van%20Ralph%20McTell%20doet%20me%20altijd%20even%20stilstaanStreets of London van Ralph McTell doet me altijd even stilstaan

“In his eyes you see no pride, hand held loosely at his side, yesterday’s paper telling yesterday’s news”

Eenzaamheid

Er zijn maar weinig songteksten die mij zo kunnen raken als Streets of London van Ralph McTell dat doet. Tegenwoordig luister ik er niet zo vaak meer naar, maar vroeger zette ik het altijd op als ik me eenzaam voelde. Door goed te luisteren naar de tekst kon ik alles in een heel ander perspectief bekijken en voelde ik me al vrij snel veel beter. Tegenwoordig zijn die momenten van eenzaamheid niet meer zo aanwezig, maar tijdens de laatste keer dat ik het nummer hoorde werd ik, zonder het te willen, teruggeworpen in de tijd.

“She’s no time for talking She just keeps right on walking Carrying her home in two carrier bags”

Streets of London schreef Ralph McTell tijdens zijn trektochten door Europa, waar hij met name in Londen en Parijs optrad als straatmuzikant. De inspiratie voor dit lied deed hij op in Parijs, waar hij in 1966 de melodie schreef. In eerste instantie ging dit nummer over de dakloze zwervers en eenzamen van Parijs, maar omdat er al een soortgelijk nummer was verschenen (‘Poor people of Paris’) besloot hij zijn verhalen te ‘verschuiven’ naar Londen. Zo ontstond in 1969 uiteindelijk de huidige versie van Streets of London. De tekst van het liedje contrasteert de gemeenschappelijke problemen van gewone mensen met die van de daklozen, eenzamen, ouderen en andere genegeerde, vergeten leden van de samenleving.

“In the old night cafe at a quarter past eleven The same old man sitting there on his own Looking at the world over the rim of his teacup Each tea lasts an hour, and he wanders home alone”

Ongegronde twijfels

Toch, of juist daarom, verscheen deze single niet meteen in het Verenigd Koninkrijk, maar werd die daar pas jaren later uitgebracht. Ralph McTell twijfelde over de succesmogelijkheden van dit lied. Het had namelijk een nogal deprimerende inhoud en daarom besloot hij het niet op te nemen op zijn debuutalbum. Zijn producer Gus Dudgeon haalde hem echter over om het nummer wel op zijn (tweede) album Spiral Staircase te zetten. Ralphs twijfels bleken ongegrond en Streets of London werd enorm succesvol. Het nummer werd zijn grootste commerciële succes; hij verkocht er miljoenen exemplaren van. Vanwege die hoge verkoopcijfers ontving hij een Ivor Novello Award en een ‘Silver Disk’. Er was zelfs een periode dat hij meer dan 90.000 exemplaren per dag (!) verkocht.

“Have you seen the old man, outside the seaman’s mission Memory fading with the minor ribands that he wears”

Singer-songwriter

Ralph McTell werd als Ralph May in Farnborough, Kent (Engeland) geboren op drie december 1944. Hij is een Engelse singer-songwriter, speelt akoestische gitaar en is een zeer invloedrijk persoon in de Britse folkscene sinds de jaren zestig. Zijn gitaarspel is gebaseerd op de muziek van Amerikaanse blues gitaristen uit de vroege twintigste eeuw, waaronder Blind Blake, Robert Johnson en Blind Willie McTell. Aan deze laatste blues gitarist dankt Ralph McTell zijn artiesten-achternaam. Een vriend raadde hem aan om een professioneler naam te kiezen en uiteindelijk koos Ralph voor de naam McTell.

“And in our wintercity the rain cries a little pity For one more forgotten hero And a world that doesn’t care”

Covers in overvloed

Inmiddels timmert Ralph McTell al meer dan veertig jaar aan de weg en is Streets of London door meer dan tweehonderd artiesten gecoverd. Een aantal van hen zijn: Cliff Richard, Sinéad O’Connor en Roger Whittaker. Onze eigen Guus Meeuwis bracht in 2001 een Nederlandse versie van dit nummer uit die de naam Op straat draagt. Ook een nummer dat ik vaak heb opgezet in het verleden. Tegenwoordig kan ik er niet meer tegen om juist dat nummer te luisteren. Ik houd het dan ook liever bij deze versie en bedenk dan waar ik allemaal dankbaar voor ben.

“So how can you tell me you’re lonely, and say for you that the sun don’t shine? Let me take you by the hand and lead you through the streets of London, I’ll show you something to make you change your mind”

Please follow and like us:
error

Deel

Boekenwurm: Hoe je makkelijk meer kunt lezen

Door Posted on 4 Leestijd minuten 168 views
Boekenwurm:%20Hoe%20je%20makkelijk%20meer%20kunt%20lezenBoekenwurm: Hoe je makkelijk meer kunt lezen

Boekenwurm, wat een prachtig woord is dat eigenlijk. Je als een wurm door een boek laten glijden, dat zou me toch geweldig lijken. In plaats van wandelen door een grote bibliotheek vol boeken, glijden door een boek vol prachtige woorden. Wat zou ik opkijken tegen de hoofdletters en wat zou ik mezelf liefdevol tegen de kleine letters vlijen.

Toch kan ik me zo voorstellen dat er ook mensen zijn die eerder het gevoel hebben zich door een boek heen te moeten wurmen, maar onder die categorie val ik dus niet.

Slapeloze nachten om een boek uit te lezen

Lezen doe ik vaak, veel en lang. Ik wil niet eens nadenken over de hoeveelheid slapeloze nachten die ik heb gehad, omdat ik een boek uit moest lezen. Steeds maar weer denkend: nog één hoofdstuk. En aan het einde van dat hoofdstuk denkend: echt waar nog maar eentje, ik meen het. Om dan (uiteraard) uiteindelijk tegen drie uur ‘s nachts het boek met een grote zucht dicht te slaan, lichtelijk teleurgesteld dat de auteur de laatste punt niet heeft uitgesteld. De dag erna was het altijd weer moeilijk op gang komen en kwam de spijt al snel, want uiteindelijk zijn er maar weinig boeken die het waard zijn om de rest van de dag als een zombie door te brengen.

Goodreads vertelt me hoeveel ik lees

Om even aan te geven hoe “verslaafd” ik eigenlijk ben aan lezen: het is vandaag 5 augustus 2019 en vanavond zal ik boek nummer 100 van dit jaar uitlezen. Boek 100 ja, ik weet het, dat is belachelijk veel en een klein deel van mezelf vraagt zich ook serieus af hoe ik dat voor elkaar heb gekregen. Ik heb dat gevoel namelijk helemaal niet. Dat is een groot voordeel van snel kunnen lezen. Vergis je niet, ik onthoudt heel erg veel van een boek.  Dit alles hou ik overigens bij op Goodreads. Dit is ‘s werelds grootste site voor lezers en boek aanbevelingen.

Hun missie is om mensen te helpen boeken te vinden en boeken te delen die ze geweldig vinden.

Op Goodreads kun je (net als op Facebook, Twitter, Instagram en andere social media) mensen volgen. Er zijn ook mensen die mij volgen en om die reden heb ik meerdere keren de vraag gekregen hoe ik dat doe, het vele lezen.

Kwetsende verwijten

Sommige mensen zeggen: ‘Ik kan dat niet, ik heb een baan, een gezin, ik sport (en nog erger) ik heb een sociaal leven’. Oftewel: ik heb niet zo veel tijd als jij. Persoonlijk vind ik dat toch lichtelijk beledigend en ik kan je bij deze melden dat ik dat net zo goed allemaal heb. Ik heb een druk gezin, een huishouden te runnen, ik sport een aantal dagen per week, ik studeer daarnaast, schrijf heel veel (columns, blogs, artikelen, boeken), dat is mijn werk, én ik heb ook nog een redelijk sociaal leven. Net als de gemiddelde volwassene lijkt me. Maar ik lees dus ook heel veel! Waarom? Omdat het kan!

Zo lees je veel meer

Om je een idee te geven hoe dat in zijn werk gaat: ik lees een stukje vlak voor ik opsta (iPhone), ik lees wanneer ik naar het toilet ga (als moeder is dat de ultieme plek om te lezen, geloof me), ik lees wanneer ik net klaar ben met sporten en nog even moet bijkomen (iPhone), ik lees wanneer ik in een wachtruimte van de dokter, de specialist enz. zit (iPhone), ik lees terwijl ik op het schoolplein wacht (iPhone, geweldige uitvinding overigens, het bellen is maar bijzaak), ik lees wanneer ik even een momentje voor mezelf heb (e-reader of papier), ik lees regelmatig op de bank wanneer mijn kinderen buitenspelen, gamen of televisie kijken, ik luister naar een boek wanneer ik eten kook en dat doe ik ook wanneer ik sport en ik lees ‘s avonds wanneer de rust eindelijk in huis is wedergekeerd.

Wanneer je al die vrije minuten bij elkaar optelt dan is het niet zo heel moeilijk om veel te lezen.

Gelukkig ben ik een snelle lezer

Daarnaast heb ik ook nog eens het geluk dat ik een sneller lezer ben. En ondanks dat ik vaak concentratieproblemen heb merk ik daar tijdens het lezen niets van. Wanneer ik echt een goed boek heb dan verlies ik mezelf er volledig in en dan maakt het niet uit dat ik voor de miljoenste keer Oggy en de kakerlakken door de speakers hoor krijsen. Nadeel is dat het ook even duurt voor ik doorheb dat mijn kinderen me iets vragen, maar dat heeft ook zo zijn voordelen.

Zo waanzinnig veel om te lezen

Het zal je dan misschien ook niet verbazen dat ik ruim 800 boeken in mijn bezit heb en dat ik daarnaast al talloze e-books heb gekocht en gelezen. Op dit moment staan er zo’n 100 boeken in mijn kast die ik nog moet lezen en daarnaast haal ik mijn (dure) bibliotheek lidmaatschap er dubbel en dwars uit elk jaar. O, laat ik vooral Kobo plus niet vergeten. Sinds een paar maanden heb ik Storytel verwisseld voor Kobo plus en ik heb het al goed gebruikt. Helaas staan er niet de nieuwste boeken op dus de bibliotheek blijft belangrijk.

Verslaving of onstilbare honger naar informatie?

Zonde van mijn tijd? Natuurlijk niet! In elk boek is er een belangrijke boodschap te vinden en van elk boek valt er iets te leren. Daarbij vind ik het heerlijk dat ik me voor korte tijd in een andere wereld/een ander leven kan wanen. Misschien is het een verslaving of misschien heb ik een onstilbare honger naar woorden, ik weet het niet, maar voorlopig ben ik nog niet uitgelezen.

En gewoon voor de duidelijkheid: wat ik doe hoef jij niet te doen hè. Ik bedoel, als jij een boek per maand of zelfs per jaar leest is dat helemaal oké, maar als je graag meer zou willen lezen dan zijn dit tips waar je iets mee kunt. Ik kan je voornamelijk audioboeken aanraden. Beste lees uitvinding sinds tijden! Later meer hierover.

Please follow and like us:
error

Deel

error

Enjoy this blog? Please spread the word :)