All Posts By Angela

De zeven zussen #1 – Lucinda Riley

Door Posted on 2 Leestijd minuten 29 views
De%20zeven%20zussen%20#1%20–%20Lucinda%20RileyDe zeven zussen #1 – Lucinda Riley

Na de plotselinge dood van hun vader komen Maia en haar zussen bij elkaar in hun ouderlijk huis, een prachtig landhuis aan het Meer van Genève. De zussen werden als baby door Pa Salt geadopteerd en krijgen na zijn dood allemaal een brief met een mysterieuze verwijzing naar hun afkomst. Maia’s verleden brengt haar naar Rio de Janeiro. Daar aangekomen probeert ze met de weinige aanwijzingen die ze heeft haar achtergrond te ontrafelen. Het voert haar tachtig jaar terug in de tijd, naar de bouw van het wereldberoemde Christus de Verlosser-beeld én de glamour van de jaren twintig in Parijs. Slaagt zij erin haar ware identiteit te achterhalen?

Let op: deze recensie bevat spoilers.

Als de adoptievader van Maia overlijdt zit ze bij een vriendin in Engeland. Normaal gesproken is ze altijd thuis, bij Pa Salt, maar alsof hij het voorvoelde had hij haar gevraagd een tijdjes weken van huis te gaan. Als ze, na zijn dood, thuis arriveert bij Ma(rina) moet ze haar vijf zussen inlichten dat hun vader is overleden en dat zijn lichaam inmiddels al begraven ligt in zee.

Iedere zus ontvangt coördinaten en een brief van Pa Salt om zo hun verleden te ontdekken. Die van Maia leidt haar naar Rio de Janeiro waar ze een van de schrijvers wiens werk ze vertaalt ontmoet. Hij is tevens historicus en helpt haar in haar zoektocht naar haar biologische ouders.

Recensie:

Met stip een van de mooiste romans van deze tijd en helemaal te begrijpen waarom de boeken van Lucinda Riley allemaal in de bestseller top 60 staan. Als je eenmaal begonnen bent met lezen (in mijn geval luisteren) kun je niet meer stoppen.

Lucinda is meesterlijk in het vermengen van geschiedenis met fictie.

Ik moest even wennen aan de sprong naar het eind van de jaren twintig van de vorige eeuw, maar al snel leek elke tijd te vervagen en dompelde ik me onder in de geschiedenis van het Parijs in de jaren twintig en het ontstaan van het beroemde beeld van Christus de Verlosser.

Afbeelding van Nuno Lopes via Pixabay

Lucinda Riley wist je het boek in te trekken en me niet met los te laten. Ik kan niet wachten met het luisteren en lezen om de volgende delen van deze magnifieke serie.

Absoluut vijf sterren waardig!

Please follow and like us:
error

Deel

Als ik het leven over mocht doen – Bronnie Ware

Door Posted on 2 Leestijd minuten 43 views
Als%20ik%20het%20leven%20over%20mocht%20doen%20–%20Bronnie%20WareAls ik het leven over mocht doen – Bronnie Ware

Na een aantal jaar zoeken naar een baan die haar écht voldoening gaf, accepteerde Bronnie Ware zonder de juiste diploma’s of ervaring een baan in de palliatieve zorg. Al snel bleek ze haar ware roeping gevonden te hebben. In de jaren dat ze stervenden begeleidde, veranderde haar leven compleet door alle inzichten en lessen die ze van hen leerde. Op internet schreef ze een blog over de openhartige uitlatingen van mensen in de laatste fase van hun leven: waar hebben ze spijt van, wat zouden ze nu anders aanpakken? Binnen een jaar was haar weblog meer dan drie miljoen keer bezocht, en besloot ze haar ervaringen te verwerken in dit boek. In prachtige, onvergetelijke hoofdstukken beschrijft Bronnie Ware de ongelooflijke visionaire helderheid van deze mensen aan het einde van hun levens, en hoe wij van hún wijsheid kunnen leren.

Let op: deze recensie bevat spoilers!

Als ik het leven over mocht doen is een van de meest hartverscheurende, maar tegelijkertijd ook hartverwarmende boeken die ik ooit heb gelezen. Het staat vol prachtige levenslessen die je aan het denken zetten en je vervolgens niet meer loslaten. Bronnie laat in het boek weten dat ze blij is dat ze mensen heeft leren kennen die ze anders nooit had ontmoet en ik ben op mijn beurt weer blij dat ik via haar die mensen ook een klein beetje mocht leren kennen. Ze mocht voor hun dood nog veel van ze leren, maar door haar boek neem ik die lessen ook met me mee en daar ben ik haar op mijn manier dankbaar voor. Maar zij vertelt niet alleen over de lessen die haar cliënten haar leerden, ze vertelt tegelijkertijd ook over haar leven en over de lessen die zijzelf heeft geleerd.

Het lijkt alsof er in het boek geen alinea staat waarin geen diepgang te vinden is en waar je geen lering uit kunt trekken.

Ondanks dat het vol prachtige, ontroerende, inspirerende en rakende verhalen staat werd ik door één verhaal in het bijzonder het meest gegrepen: het vredig heengaan van Lenny dat vol liefde gebeurde. Ik was daar zo van onder de indruk dat ik het boek tijdelijk moest wegleggen om het op me in te laten werken. Ik wílde het absorberen in mijn brein, zo mooi was het.

Dit boek is absoluut een van de meest bijzondere, indrukwekkende en emotionele non-fictie boeken dat ik ooit gelezen heb en het zal een van de boeken zijn die ik mijn dochter later zal geven om te lezen en er de lessen uit te halen die voor haar belangrijk zijn. Als ik het leven over mocht doen raakt je tot het diepst van je ziel en laat een onuitwisbare indruk achter!

Verkrijgbaar: onder andere te bestellen via Bol.com

  Titel: Als ik het leven over mocht doen 
Auteur: Bronnie Ware
Genre: Biografie
Uitgever: A.W. Bruna Uitgevers
Uitvoering: paperback
Please follow and like us:
error

Deel

Als je mij vindt – Emily Murdoch

Door Posted on 3 Leestijd minuten 70 views
Als%20je%20mij%20vindt%20–%20Emily%20MurdochAls je mij vindt – Emily Murdoch

De vijftienjarige Carey woont met haar zusje Jenessa en haar drugsverslaafde moeder in een caravan in het bos. Daar verstoppen ze zich al jaren voor de buitenwereld. Als hun moeder verdwijnt, gaan de meisjes bij hun vader wonen. Carey kent hem niet meer en vertrouwt hem niet. Ze mist hun oude leven en weet zich geen houding te geven in de “normale” wereld.

Titel: Als je mij vindt 
Auteur: Emily Murdoch
Genre: Fictie – Young Adult
Uitgever: van Goor

Er zijn van die boeken die het meer dan waard zijn om je nachtrust voor op te geven. Zelfs als je weet dat je daar de dag erna voor gestraft zult worden, omdat er dan twee kinderen naast je bed staan die eisen dat je om zeven uur ’s morgens opstaat. Als je mij vindt is een van die boeken die je niet weg kunt leggen wanneer je weet dat je nog maar een paar hoofdstukken te gaan hebt.

Dit boek is zo goed geschreven dat als het kon ik het  méér dan vijf sterren gaf.

Op Goodreads zit ik bij een aantal boekenclubs en één daarvan is de Young Adult en Chicklit leesclub, daar ook wel bekent als: YA & Chicklit NL. Om de zoveel tijd houden we daar een readalong. Deze maand startte die op 1 januari en eindigt die de 15e. In de dagen daartussen lezen we in etappes het hele boek. Tussen de bedrijven door discussiëren we over het boek en bedenken we hoe de verhaallijn zich zal ontwikkelen en hoe het verhaal uiteindelijk eindigt.

Gezien de flaptekst had ik zelf absoluut nooit voor dit boek gekozen. Wéér zo’n zielig verhaal, dacht ik toen het las, maar aangezien ik voor mezelf de regel heb dat ik ook eens iets moet proberen dat niet helemaal mijn smaak is heb ik het e-book toch geopend. Had ik dit niet gedaan, dan had ik dit prachtige juweeltje gemist. En dit prachtige juweeltje is een aanrader voor iedereen die houdt van feelgood boeken. Geen feelgood boeken als in de zin van: we gaan even heerlijk weglachen bij dit boek en het is alleen maar lol. Nee, een feelgood boek dat ervoor zorgt dat je steeds maar verder wilt lezen, geen woord van het boek wilt missen, geen minuut van je dag wilt verspillen aan iets anders dan aan het verhaal van de vijftienjarige Carey en haar kleine zusje Jenessa.

Dit boek wil je lezen om erachter te komen dat er dan wel heel veel ellende in de wereld is, maar dat er ook altijd een lichtpuntje glooit achter de horizon en dat sommige verhalen wél goed aflopen, ondanks dat het allemaal verzonnen is. Dit boek grijpt je namelijk zo aan dat het lijkt alsof het waargebeurd is.

Als lezer wordt je één met de personages en ga je van allen houden. 

Wanneer ze zich ellendig voelen moet je met ze meehuilen, wanneer ze blij en uitgelaten zijn doe je met ze mee en wanneer ze grote stappen durven nemen ben je gepast trots op ze!

Dit is zo’n boek waar je voor wakker blijft. Dit is zo’n boek dat je midden in de nacht uitleest, terwijl je je man zei dat je nog maar een paar pagina’s hoefde (in dat hoofdstuk) en waarvan je stiekem wist dat je nog wel langer zou doorlezen. Dit is zo’n boek dat je uitleest tegen alle “regels” en planningen van de boekenclub in. Dit is zo’n boek die niet alleen onder je huid kruipt, maar zich in elke vezel in je lichaam perst en niet van plan is je los te laten tot je het uitgelezen hebt. Dit is zo’n boek dat zelfs daarna nog in je blijft hangen, waar je steeds weer opnieuw aan moet denken en dat je keer op keer een goed gevoel geeft door eraan te denken. Dit is zo’n boek dat je gelezen móét hebben. Het staat in mijn top 3 van mooiste boeken ooit. Wat een woordartieste is Emily Murdoch!!! Ik ben er stil van.

Ik laat haar los, mijn hand is als een boomblad dat valt. Het doet te veel pijn om haar vast te houden. Waarom doet het dan zo’n pijn om los te laten?

Verkrijgbaar: onder andere te bestellen via Bol.com

Please follow and like us:
error

Deel

Ga toch fietsen – Thomas Braun

Door Posted on 3 Leestijd minuten 304 views
Ga%20toch%20fietsen%20–%20Thomas%20BraunGa toch fietsen – Thomas Braun

Journalist Thomas Braun is net als zoveel generatiegenoten ten prooi gevallen aan een leven vol sigaretten, bier, vet vlees en de afstandsbediening. Hij besluit van de ene op de andere dag dat het maar eens over moet zijn met zijn onverschillige levenshouding. Hij stopt met roken, drinkt nog slechts af en toe een glaasje wijn, eet verantwoord en zit wekelijks zo’n twaalf uur op een racefiets. Het doel: de hoogste en steilste bergen van Europa beklimmen. Ga toch fietsen! is een hilarisch relaas vol zelfspot over verslavingen, angsten, relatieproblemen en hoe hard fietsen een antwoord op alles lijkt te zijn. Een inspirerend boek voor hen die de veertig zijn gepasseerd en ook een uitweg zoeken in hun eigen, vastgelopen leven.

Veertiger Thomas Braun denkt op een dag: ‘Ik ga het anders doen’, en besluit zijn leven helemaal om te gooien.

Italiaanse Dolomieten

Op het moment dat hij zich inschrijft bij de sportschool valt zijn oog op een folder met de tekst: ‘Bormio Bike Challenge’. De sportschool organiseert een tocht voor wielrenners in de Italiaanse Dolomieten. Thomas’ aandacht is getrokken en niet veel later begint zijn eerste, meteen pittige, training met trainer “Rocky Balboa”.

Rolls Royce onder de fietsen

De 43-jarige, 187 pond zwaar, doordrinker en zware roker, gaat aan het werk! Met nog zes maanden te gaan staat hij voor een grote uitdaging. In eerste instantie begint hij met spinning in de sportschool, maar al snel gaat hij op zoek naar een racefiets en wordt hij ingewijd in de wereld van tandwielen, triples en Rigida DPX velgen. Via Marktplaats koopt hij, volgens zeggen, de Rolls Royce onder de fietsen, een Colnago, en slaat aan het trainen.

Trainer Hajé, alias Rocky Balboa, helpt hem op weg en al snel maakt hij kilometers. Dan komt hij op een dag te vallen. Héél hard te vallen. Tijdens een trainingsronde krijgt hij geen ruimte van tegenliggers en het enige dat hij kan doen is uitwijken. Dat kost hem niet alleen zijn fiets, maar ook tijd, en zijn doel lijkt verder weg dan ooit.

Recensie:

Al meteen op de eerste pagina dacht ik: Wat een ontzettend grappig boek. Deze leg ik niet meer weg voor hij uit is! Het was Koningsdag 2017 en op mijn bucketlist van dat jaar stond: een boek lezen in één dag. Het werden er twee, beiden van Thomas Braun.

Vreemde voedingsgewoontes

Wat meteen opvalt is dat hij heel eerlijk is over zijn voedingsgewoontes en niet schroomt te vertellen dat hij bij het ontbijt even een pak hagelslag aan zijn mond zet om een grote hoeveelheid van het chocola naar binnen te laten glijden. Ook een flinke hap chocoladepasta vindt de weg naar zijn maag. Later op de dag werkt hij zomaar even een pak Bastognekoeken naar binnen, evenals een handvol drop. Om vervolgens ’s avonds ook weer een grote hoeveelheid calorieën naar binnen te werken.

Terwijl ik geboeid lees over hoe Thomas zijn trainingen afwerkt is het enige dat ik bij tijd en wijle kan denken: ‘Ik vind Hajé helemaal niet zo aardig!’ Hij kreeg hem echter wel op de fiets en zorgde er niet alleen voor dat Braun zijn doel zou behalen, maar zou er later ook voor zorgen dat hij door het hele land lezingen geeft en inmiddels duizenden mensen heeft geïnspireerd en nog steeds inspireert.

Ik persoonlijk vond veel herkenbaarheid in Ga toch fietsen!. Op pagina 99 moest ik een paar traantjes wegpinken en dat had niets te maken met fietsen. Waarschijnlijk was het omdat het onderwerp zo dichtbij kwam, maar misschien ook wel gewoon omdat het zulk fantastisch nieuws is. Het leven zit vol wonderen, maar dit zijn de mooiste wonderen!

Ik heb echt genoten van dit boek en lees het vast nogmaals, want dan kan ik het nog eens lezen zonder me bezig te houden met een recensie. Wie weet kan ik mezelf dan weer motiveren om ook weer helemaal voor het wielrennen en het afvallen te gaan. Het leven zit boordevol verrassingen en dat realiseer je je terdege wanneer je dit boek eest. Overigens lees ik vaak dat dit een boek voor mannen is. Laat je niet voor de gek houden, als vrouw kun je hier net zoveel mee!

“Dan blikt Hajé opzij. ‘Als je sterft, één tandje erbij!’ roept hij.

 Titel: Ga toch fietsen! 
Auteur: Thomas Braun
Genre: Sport - biografie
Uitgever: Nieuw Amsterdam
Uitgave datum: mei 2012
Uitvoering: paperback
Pagina's: 189
ISBN13: 9789046813348
Bestel dit boek >>>HIER<<<
Please follow and like us:
error

Deel

Europees Kampioenschap – Tijdrijden vrouwen

Door Posted on Locatie 3 Leestijd minuten 48 views
Europees%20Kampioenschap%20–%20Tijdrijden%20vrouwenEuropees Kampioenschap – Tijdrijden vrouwen

Als groot fan van de discipline tijdrijden was het idee vanmorgen dat ik naar Alkmaar zou afreizen. Helaas kon ik niet helder kon krijgen of ik met de dagkaart van de spoordeelwinkel nu wel of niet voor 9:00 uur mocht reizen (vanwege vakantie), dus heb ik besloten de wedstrijden vandaag via de Eurosport player te volgen.

Ik zou namelijk pas aan het parkoers verschijnen als de laatste dames zouden binnenkomen. Dan had ik uiteraard vanmiddag wel de mannen kunnen zien starten, maar het was me te veel van het goede.

Toen ik de vorige blogpost over het tijdrijden van de dames beneden de 23 nog uitwerkte startten de vrouwen elite al en ik schakelde pas op Eurosport in toen Lucinda Brand met rugnummer 22 aan het fietsen was. Mieke Kröger haalde op exact datzelfde moment haar voorgangster in. De helft van de dames was inmiddels al gestart, maar de grote namen moeten nog vertrekken. Dit keer overigens wel met commentaar. Interessant commentaar zelfs. Het ging over de spanningen op de ruggen van twee Nederlandse topfavorieten, maar ook over het materiaal van de rensters en de grote verschillen tussen de diverse vrouwen.

Lucinda Brand van team Sunweb (volgend jaar Trek Segafredo) werd vaak in beeld genomen en haalde onderweg een Deense in die het moeilijk leek te hebben (vanuit mijn point of view). Brand eindigde in een tijd van 28:59 minuten met een gemiddelde snelheid van 46,37 km/u.

Bron: printscreen vanuit de Eurosport player app.

Mijn gevoel zei me dat ik de Duitse Lisa Klein in de gaten moest houden, hoewel ik deze renster niet echt ken. Wellicht omdat ze een landgenoot is van de winnares (onder de 23) Hannah Ludwig? Klein reed vanaf het begin af al erg sterk, maar in de tussentijd bleek echter dat Ellen van Dijk sneller was na 12,4 km. De Duitse eindigde in een tijd van 28:37 minuten met een gemiddelde snelheid van 46,99 km/h.

Ellen van Dijk was de laatste vrouw die startte vanaf het startpodium. Ze blijkt wat last van haar rug te hebben en het was maar de vraag hoe ze het zou gaan doen. Iris tipte haar toch als winnares en de tussentijd was veelbelovend. Niet veel later haalt ze haar voorgangster, de Deense Pernille Mathiesen, in. Deze maakte daar overigens op een slimme manier gebruik van maakt, maar eindigde als achtste.

Bron: printscreen vanuit de Eurosport player app.

Uiteindelijk kwam Ellen van Dijk binnen op 28:07 met een gemiddelde van 47,8 km/h.

Ze won met overmacht. Wow!

Wat een geweldige race om naar te kijken. Ik houd van het vrouwenwielrennen!

De uitslag:

  1. Ellen van Dijk – Nederland
  2. Lisa Klein – Duitsland
  3. Lucinda Brand – Nederland
  4. Vita Heine – Noorwegen
  5. Anna Kiesenhofer – Oostenrijk
  6. Mieke Kröger – Duitsland
  7. Hayley Simmonds – Groot Brittannië
  8. Pernille Mathiesen – Denemarken
  9. Alice Barnes – Groot Brittannië
  10. Kelly Murphy – Ierland
Bron: printscreen vanuit de Eurosport player app.

Lees ook mijn >>>verslag<<< van de tijdrit tijdens de Boels Ladies Tour in Arnhem vorig jaar.

Tijdens het schrijven van deze blog weet ik nog niet waar de rechten van de beelden precies liggen en of ik ze mag gebruiken. Na het schrijven van de tijdrit van de mannen Elite ga ik dit uitzoeken en ga ik navragen of ik deze beelden mag gebruiken, Mocht iemand dit weten dan hoor ik dat graag.

Please follow and like us:
error

Deel

Europees Kampioenschap – Tijdrijden vrouwen U23

Door Posted on Locatie 3 Leestijd minuten 37 views
Europees%20Kampioenschap%20–%20Tijdrijden%20vrouwen%20U23Europees Kampioenschap – Tijdrijden vrouwen U23

Het was een een prachtige wedstrijd om naar te kijken, ondanks het feit dat er geen commentaar te horen was. Ik keek via de Eurosport player en zag de Duitse Hannah Ludwig winnen met een gemiddelde van 45,82 km/h. Ze was vanaf het begin meteen mijn favoriet. Ik kende geen van de dames onder de 23, maar ik was direct gecharmeerd van de manier waarop deze vrouw op haar fiets zit.

Bron: printscreen vanuit de Eurosport player app.

Het inloggen verliep wat moeizaam waardoor ik het begin miste, maar uiteindelijk bleek er genoeg tijd over om nog te genieten van deze prachtige tak van sport. Zoals ik zei was er geen commentaar, die moest ik er dit keer zelf bij verzinnen. Best lastig aangezien ik maar twee van deze vrouwen ‘ken’. Namelijk: Britt Knaven van team Rogelli-Cyproc-APB , die tot mijn grote verbazing voor België uitkwam en Yara Kastelijn rijder voor Steylaerts 777.

Vanaf het startpodium waren er een flink aantal dames die maar moeizaam (lees: voorzichtig) startten, maar nu zitten er ook wel een paar gemene bochten en vervelende stenen in het begin. Toch zag je daar ook meteen het verschil tussen de top en de vrouwen die wat verder naar onderen eindigden. Hoewel…
Met name Yara Kastelijn had een behoorlijk pittig begin, hoewel ze de top 10 niet heeft behaald.
Even leek het erop dat Britt Knaven zou gaan winnen, maar uiteindelijk werd ze nog vele dames ingehaald en eindigde ook zij helaas niet in de top 10.

Ik logde net in op het moment dat de Nederlandse Maaike Boogaard van het startpodium vertrok en zij eindigde als negende in het klassement. Ook de volgende vrouwen vielen me meteen op:

  • De Britse Elizabeth Holden
  • De Deense Emma Cecilie Norsgaard Jorgensen
  • De Britse Anna Henderson

Alledrie eindigden ze in de top 10.

De opnames die onderweg werden gemaakt waren helden en duidelijk en het was mooi om weer eens ons prachtige Nederlandse landschap voorbij te zien komen. Er werden veel rijdsters gefilmd en het was overduidelijk dat er een aantal erg sterk waren vandaag. Er werd bijna aan de lopende band ingehaald en dat bleef niet onopgemerkt bij de officials. Een aantal rensters kregen dan ook steeds een waarschuwing. Vooral de nummer 2 en 3 (rugnummer) bleven bij elkaar in de buurt en ik kreeg bijna medelijden met de vrouw die moest inhouden. Tot aan de finish bleef ze strijden.

Bron: printscreen vanuit de Eurosport player app.

Toen de uitslag eenmaal bekend was werd de Duitse gefeliciteerd door haar landgenote gaf ze een kort interview. Ze vond het een mooi parkoers, ondanks de harde wind. Hij Garmin werkte niet goed en dat maakte haar wat onzeker. Uiteindelijk bleek het allemaal goed afgelopen en is ze erg blij met haar mooie trui.

Bron: printscreen vanuit de Eurosport player app.

De Uitslag

  1. Hannah Ludwig – Duitsland
  2. Maria Novolodskaya – Rusland
  3. Elena Pirrone – Italië
  4. Aurela Nerlo – Polen
  5. Emma Cecilie Norsgaard Jorgensen – Denemarken
  6. Elizabeth Holden – Groot Brittannië
  7. Letizia Paternoster – Italië
  8. Agnieszka Skalniak – Polen
  9. Maaike Boogaard – Nederland
  10. Anna Henderson – Groot Brittannië

Tijdens het schrijven van deze blog weet ik nog niet waar de rechten van de beelden precies liggen en of ik ze mag gebruiken. Na het schrijven van de tijdrit van de mannen Elite ga ik dit uitzoeken en ga ik navragen of ik deze beelden mag gebruiken, Mocht iemand dit weten dan hoor ik dat graag.

Please follow and like us:
error

Deel

Streets of London van Ralph McTell doet me altijd even stilstaan

Door Posted on 3 Leestijd minuten 71 views
Streets%20of%20London%20van%20Ralph%20McTell%20doet%20me%20altijd%20even%20stilstaanStreets of London van Ralph McTell doet me altijd even stilstaan

“In his eyes you see no pride, hand held loosely at his side, yesterday’s paper telling yesterday’s news”

Eenzaamheid

Er zijn maar weinig songteksten die mij zo kunnen raken als Streets of London van Ralph McTell dat doet. Tegenwoordig luister ik er niet zo vaak meer naar, maar vroeger zette ik het altijd op als ik me eenzaam voelde. Door goed te luisteren naar de tekst kon ik alles in een heel ander perspectief bekijken en voelde ik me al vrij snel veel beter. Tegenwoordig zijn die momenten van eenzaamheid niet meer zo aanwezig, maar tijdens de laatste keer dat ik het nummer hoorde werd ik, zonder het te willen, teruggeworpen in de tijd.

“She’s no time for talking She just keeps right on walking Carrying her home in two carrier bags”

Streets of London schreef Ralph McTell tijdens zijn trektochten door Europa, waar hij met name in Londen en Parijs optrad als straatmuzikant. De inspiratie voor dit lied deed hij op in Parijs, waar hij in 1966 de melodie schreef. In eerste instantie ging dit nummer over de dakloze zwervers en eenzamen van Parijs, maar omdat er al een soortgelijk nummer was verschenen (‘Poor people of Paris’) besloot hij zijn verhalen te ‘verschuiven’ naar Londen. Zo ontstond in 1969 uiteindelijk de huidige versie van Streets of London. De tekst van het liedje contrasteert de gemeenschappelijke problemen van gewone mensen met die van de daklozen, eenzamen, ouderen en andere genegeerde, vergeten leden van de samenleving.

“In the old night cafe at a quarter past eleven The same old man sitting there on his own Looking at the world over the rim of his teacup Each tea lasts an hour, and he wanders home alone”

Ongegronde twijfels

Toch, of juist daarom, verscheen deze single niet meteen in het Verenigd Koninkrijk, maar werd die daar pas jaren later uitgebracht. Ralph McTell twijfelde over de succesmogelijkheden van dit lied. Het had namelijk een nogal deprimerende inhoud en daarom besloot hij het niet op te nemen op zijn debuutalbum. Zijn producer Gus Dudgeon haalde hem echter over om het nummer wel op zijn (tweede) album Spiral Staircase te zetten. Ralphs twijfels bleken ongegrond en Streets of London werd enorm succesvol. Het nummer werd zijn grootste commerciële succes; hij verkocht er miljoenen exemplaren van. Vanwege die hoge verkoopcijfers ontving hij een Ivor Novello Award en een ‘Silver Disk’. Er was zelfs een periode dat hij meer dan 90.000 exemplaren per dag (!) verkocht.

“Have you seen the old man, outside the seaman’s mission Memory fading with the minor ribands that he wears”

Singer-songwriter

Ralph McTell werd als Ralph May in Farnborough, Kent (Engeland) geboren op drie december 1944. Hij is een Engelse singer-songwriter, speelt akoestische gitaar en is een zeer invloedrijk persoon in de Britse folkscene sinds de jaren zestig. Zijn gitaarspel is gebaseerd op de muziek van Amerikaanse blues gitaristen uit de vroege twintigste eeuw, waaronder Blind Blake, Robert Johnson en Blind Willie McTell. Aan deze laatste blues gitarist dankt Ralph McTell zijn artiesten-achternaam. Een vriend raadde hem aan om een professioneler naam te kiezen en uiteindelijk koos Ralph voor de naam McTell.

“And in our wintercity the rain cries a little pity For one more forgotten hero And a world that doesn’t care”

Covers in overvloed

Inmiddels timmert Ralph McTell al meer dan veertig jaar aan de weg en is Streets of London door meer dan tweehonderd artiesten gecoverd. Een aantal van hen zijn: Cliff Richard, Sinéad O’Connor en Roger Whittaker. Onze eigen Guus Meeuwis bracht in 2001 een Nederlandse versie van dit nummer uit die de naam Op straat draagt. Ook een nummer dat ik vaak heb opgezet in het verleden. Tegenwoordig kan ik er niet meer tegen om juist dat nummer te luisteren. Ik houd het dan ook liever bij deze versie en bedenk dan waar ik allemaal dankbaar voor ben.

“So how can you tell me you’re lonely, and say for you that the sun don’t shine? Let me take you by the hand and lead you through the streets of London, I’ll show you something to make you change your mind”

Please follow and like us:
error

Deel

Boekenwurm: Hoe je makkelijk meer kunt lezen

Door Posted on 4 Leestijd minuten 89 views
Boekenwurm:%20Hoe%20je%20makkelijk%20meer%20kunt%20lezenBoekenwurm: Hoe je makkelijk meer kunt lezen

Boekenwurm, wat een prachtig woord is dat eigenlijk. Je als een wurm door een boek laten glijden, dat zou me toch geweldig lijken. In plaats van wandelen door een grote bibliotheek vol boeken, glijden door een boek vol prachtige woorden. Wat zou ik opkijken tegen de hoofdletters en wat zou ik mezelf liefdevol tegen de kleine letters vlijen.

Toch kan ik me zo voorstellen dat er ook mensen zijn die eerder het gevoel hebben zich door een boek heen te moeten wurmen, maar onder die categorie val ik dus niet.

Slapeloze nachten om een boek uit te lezen

Lezen doe ik vaak, veel en lang. Ik wil niet eens nadenken over de hoeveelheid slapeloze nachten die ik heb gehad, omdat ik een boek uit moest lezen. Steeds maar weer denkend: nog één hoofdstuk. En aan het einde van dat hoofdstuk denkend: echt waar nog maar eentje, ik meen het. Om dan (uiteraard) uiteindelijk tegen drie uur ‘s nachts het boek met een grote zucht dicht te slaan, lichtelijk teleurgesteld dat de auteur de laatste punt niet heeft uitgesteld. De dag erna was het altijd weer moeilijk op gang komen en kwam de spijt al snel, want uiteindelijk zijn er maar weinig boeken die het waard zijn om de rest van de dag als een zombie door te brengen.

Goodreads vertelt me hoeveel ik lees

Om even aan te geven hoe “verslaafd” ik eigenlijk ben aan lezen: het is vandaag 5 augustus 2019 en vanavond zal ik boek nummer 100 van dit jaar uitlezen. Boek 100 ja, ik weet het, dat is belachelijk veel en een klein deel van mezelf vraagt zich ook serieus af hoe ik dat voor elkaar heb gekregen. Ik heb dat gevoel namelijk helemaal niet. Dat is een groot voordeel van snel kunnen lezen. Vergis je niet, ik onthoudt heel erg veel van een boek.  Dit alles hou ik overigens bij op Goodreads. Dit is ‘s werelds grootste site voor lezers en boek aanbevelingen.

Hun missie is om mensen te helpen boeken te vinden en boeken te delen die ze geweldig vinden.

Op Goodreads kun je (net als op Facebook, Twitter, Instagram en andere social media) mensen volgen. Er zijn ook mensen die mij volgen en om die reden heb ik meerdere keren de vraag gekregen hoe ik dat doe, het vele lezen.

Kwetsende verwijten

Sommige mensen zeggen: ‘Ik kan dat niet, ik heb een baan, een gezin, ik sport (en nog erger) ik heb een sociaal leven’. Oftewel: ik heb niet zo veel tijd als jij. Persoonlijk vind ik dat toch lichtelijk beledigend en ik kan je bij deze melden dat ik dat net zo goed allemaal heb. Ik heb een druk gezin, een huishouden te runnen, ik sport een aantal dagen per week, ik studeer daarnaast, schrijf heel veel (columns, blogs, artikelen, boeken), dat is mijn werk, én ik heb ook nog een redelijk sociaal leven. Net als de gemiddelde volwassene lijkt me. Maar ik lees dus ook heel veel! Waarom? Omdat het kan!

Zo lees je veel meer

Om je een idee te geven hoe dat in zijn werk gaat: ik lees een stukje vlak voor ik opsta (iPhone), ik lees wanneer ik naar het toilet ga (als moeder is dat de ultieme plek om te lezen, geloof me), ik lees wanneer ik net klaar ben met sporten en nog even moet bijkomen (iPhone), ik lees wanneer ik in een wachtruimte van de dokter, de specialist enz. zit (iPhone), ik lees terwijl ik op het schoolplein wacht (iPhone, geweldige uitvinding overigens, het bellen is maar bijzaak), ik lees wanneer ik even een momentje voor mezelf heb (e-reader of papier), ik lees regelmatig op de bank wanneer mijn kinderen buitenspelen, gamen of televisie kijken, ik luister naar een boek wanneer ik eten kook en dat doe ik ook wanneer ik sport en ik lees ‘s avonds wanneer de rust eindelijk in huis is wedergekeerd.

Wanneer je al die vrije minuten bij elkaar optelt dan is het niet zo heel moeilijk om veel te lezen.

Gelukkig ben ik een snelle lezer

Daarnaast heb ik ook nog eens het geluk dat ik een sneller lezer ben. En ondanks dat ik vaak concentratieproblemen heb merk ik daar tijdens het lezen niets van. Wanneer ik echt een goed boek heb dan verlies ik mezelf er volledig in en dan maakt het niet uit dat ik voor de miljoenste keer Oggy en de kakerlakken door de speakers hoor krijsen. Nadeel is dat het ook even duurt voor ik doorheb dat mijn kinderen me iets vragen, maar dat heeft ook zo zijn voordelen.

Zo waanzinnig veel om te lezen

Het zal je dan misschien ook niet verbazen dat ik ruim 800 boeken in mijn bezit heb en dat ik daarnaast al talloze e-books heb gekocht en gelezen. Op dit moment staan er zo’n 100 boeken in mijn kast die ik nog moet lezen en daarnaast haal ik mijn (dure) bibliotheek lidmaatschap er dubbel en dwars uit elk jaar. O, laat ik vooral Kobo plus niet vergeten. Sinds een paar maanden heb ik Storytel verwisseld voor Kobo plus en ik heb het al goed gebruikt. Helaas staan er niet de nieuwste boeken op dus de bibliotheek blijft belangrijk.

Verslaving of onstilbare honger naar informatie?

Zonde van mijn tijd? Natuurlijk niet! In elk boek is er een belangrijke boodschap te vinden en van elk boek valt er iets te leren. Daarbij vind ik het heerlijk dat ik me voor korte tijd in een andere wereld/een ander leven kan wanen. Misschien is het een verslaving of misschien heb ik een onstilbare honger naar woorden, ik weet het niet, maar voorlopig ben ik nog niet uitgelezen.

En gewoon voor de duidelijkheid: wat ik doe hoef jij niet te doen hè. Ik bedoel, als jij een boek per maand of zelfs per jaar leest is dat helemaal oké, maar als je graag meer zou willen lezen dan zijn dit tips waar je iets mee kunt. Ik kan je voornamelijk audioboeken aanraden. Beste lees uitvinding sinds tijden! Later meer hierover.

Please follow and like us:
error

Deel

Blauw van The Scene: een van de mooiste Nederlandstalige nummers ooit

Door Posted on 3 Leestijd minuten 42 views
Blauw%20van%20The%20Scene:%20een%20van%20de%20mooiste%20Nederlandstalige%20nummers%20ooitBlauw van The Scene: een van de mooiste Nederlandstalige nummers ooit

Een van de mooiste nummers uit de Nederlandse popgeschiedenis vind ik Blauw van The Scene. Vooral het stukje tekst: Het zien duurt een seconde, de gedachte blijft voor altijd‘, vind ik prachtig. Waarom? Door de simpelheid van de tekst die tegelijkertijd enorm beladen kan zijn, afhankelijk van hoe je het ervaart.

‘Ik heb vannacht gedronken en gezien hoe geen vrouw ooit krijgt wat ze verdient’

Toen dit nummer uitkwam ging ik nog naar de basisschool en viel ik eigenlijk niet echt in de categorie die fan was van The Scene, maar omdat muziek bij ons in het gezin centraal stond en de radio bijna 24 uur per dag aan stond was het onmogelijk om het te missen. Vanaf het eerste moment dat ik Blauw hoorde was ik erdoor gefascineerd, het rustige opkomen van de gitaar, de drum die invalt en dan uiteindelijk het karakteristieke stemgeluid van zanger Thé Lau. Er zit een randje aan zijn stem dat ik als kind al kon waarderen, maar wat ik nu nog mooier vind.

The Scene is een Nederlandse rockband uit Amsterdam die in 1979 geformeerd werd door Thé Lau. Het begin wisselt de band zowat maandelijks van samenstelling, maar de vele personeelswisselingen doen geen afbreuk aan het karakteristieke geluid van de groep. Centraal staan steeds Lau’s rauwe, hese stemgeluid en zijn composities met zowel Nederlands- als Engelstalige teksten. Een radiosessie voor VARA’s Popkrant en een televisie-optreden in VARA’s Popkaravaan zorgen voor de eerste naamsbekendheid. Begin 1980 wordt The Scene in Muziekkrant OOR zelfs uitgeroepen tot Nederlands beste band-zonder-plaat. (Tekst: Wikipedia geciteerd)

‘Ik heb vannacht gekeken en beleefd hoe geen vrouw ooit terugkrijgt wat ze geeft’

De band heeft meer dan dertig jaar bestaan en de bandleden hebben talloze albums (waaronder een Duitstalige) gemaakt met daarom prachtige nummers. Daarnaast waren zij regelmatig te zien op festivals. Een paar jaar geleden werd er bij Thé Lau keelkanker geconstateerd en hoewel het in eerste instantie leek dat de chemokuur en bestralingen goed aangeslagen waren, werd in april 2014 bekend dat hij uitzaaiingen in zijn linkerlong had en hij uitbehandeld was.

In juni 2014 heeft hij met zijn band afscheidsconcerten gegeven op Pinkpop, in de Heineken Music Hall, de Lotto in Antwerpen en in Anciene Belgique in Brussel. Op 2 maart 2015 ontving hij een Edison voor zijn gehele oeuvre en op 23 juni 2015 overleed hij. In Paradiso werd voor hem een afscheidsdienst gehouden.

‘Er is geen macht ter wereld die niet vroeg of laat opzij trapt ik heb vannacht gekeken en beleefd’

Nadat ik op zoek ging naar meer informatie over het nummer Blauw (wat overigens erg moeilijk blijkt) kwam ik terecht bij een interview met Thé Lau op de website: Behindthescene. In dat interview werd hem het volgende gevraagd: “Weet je nog precies in welke omstandigheden ‘Blauw’ – misschien wel het meest tijdloze nummer van The Scene – ter wereld kwam.”
Daarop antwoordde hij het volgende: “Op een avond zat ik met mijn vrienden in een Grieks eetcafé. Na verloop van tijd werd ik er erg dronken en in mijn dronkenschap merkte ik hoe vreselijk blauw alles wel was. Op dat ogenblik stond ik nog niet stil bij de connotatie die ‘Blauw’ in het Noord-Nederlands heeft, namelijk die van ‘dronken zijn’. Later heb ik me er trouwens over verbaasd dat men die betekenis in Vlaanderen niet kent, maar in Duitsland dan weer wel. Nu goed, ik liep naar huis en dacht terug aan het muzikale patroontje waar ik drie dagen eerder mee had zitten spelen. ‘Blauw’ paste daar perfect in. Zelfs dronken wist ik: dit is goed.” Dat interview is overigens zeer de moeite waard om helemaal te lezen.
‘Als weer één die altijd vooruit en daarom nooit opzij kijkt ik heb zojuist gekeken en gezien’

Zoals ik al eerder zei hou ik enorm van het stemgeluid van Thé Lau, maar er is meer aan dit nummer dat ik mooi vind. Zo zit er bijvoorbeeld een beat in het nummer dat ervoor zorgt dat je wel mee móet bewegen. Voor mij is het dan ook onmogelijk om naar die liedje te luisteren zonder dat mijn voet mee gaat tikken, mijn bovenlichaam heen en weer begint te bewegen en mijn hoofd op en neer gaat. Het zal je vast niet verbazen dat dit nummer in vrijwel elke persoonlijke Spotify lijst staat. Ik luister er nog steeds naar.

‘Blauw, blauw, blauw keer ik terug naar jou’

Broninformatie: officiële website The Scene

Please follow and like us:
error

Deel

Wie was Ulcke van Zurich? Waarom is er een café naar haar vernoemd?

Door Posted on 4 Leestijd minuten 110 views
Wie%20was%20Ulcke%20van%20Zurich?%20Waarom%20is%20er%20een%20café%20naar%20haar%20vernoemd?Wie was Ulcke van Zurich? Waarom is er een café naar haar vernoemd?

Zelden heeft de naam van een restaurant mij zo geïntrigeerd als die van het restaurant waar ik afgelopen weekend heb gegeten. Ergens in een klein steegje vlakbij de O.L.V. Kathedraal in Antwerpen zit het grill restaurant Ulcke van Zurich.

Toen ik het straatje waarin het restaurant zich bevind inliep waande ik me – kijkend naar de buitenkant van het pand – een bezoeker aan een middeleeuws taveerne, hoewel de kroegen (zoals we ze nu kennen) destijds niet bestonden. De binnenkant van het restaurant leek niet veel jonger, ofschoon dat misschien meer mijn melancholische blik zal zijn geweest, want het zag er zeker niet aftands uit. Het personeel zag er zeer eigentijds uit en het gaat misschien wat ver om te zeggen dat ze daar iets aan zouden moeten doen, maar het zou zeker passen in het plaatje.

Terwijl het restaurant steeds voller liep, het eten steeds lekkerder werd en de wijn rijkelijk werd geschonken raakte ik steeds meer gefascineerd door de naam die prijkte aan de gevel van dit oude gebouw. Tegelijkertijd vormden zich allerlei verhalen in mijn hoofd over de afkomst van die naam. Hoewel ik in prima gezelschap was (als enige vrouw met twee zeer aantrekkelijk mannen aan een tafel) en het eten overheerlijk was kon de schrijver in mij niets anders dan verhalen verzinnen. De naam had zich inmiddels vastgebeten in mijn hoofd.

Ulcke van Zurich. Ulcke. Van Zurich. In België betekent ‘van’ volgens mij ‘uit’, dus dacht ik aan een Ulcke uit Zurich, maar tegelijkertijd dacht ik aan zoveel andere verklaringen. Wie was Ulcke? Is het wel een persoon, is het niet gewoon een uitdrukking? Is het wellicht de naam van de eigenaresse?

Of is het gewoon een fictieve naam, in een dronken bui bedacht?

Normaal gesproken laat ik zoiets dan zitten en denk ik er niet meer over na, maar iets in mij verwachtte een prachtig verhaal. Daarom besloot ik op een gegeven moment het pand niet te verlaten zonder het verhaal erachter te hebben gehoord. Natuurlijk kon ik dat allemaal opzoeken op internet, maar het is toch leuker om in het restaurant zelf een sappig verhaal te horen. Helaas…

Op het moment dat ons dessert werd opgediend vroeg ik de bardame waar de naam Ulcke van Zurich vandaan komt en kreeg ik een zeer snelle, korte (bijna teleurstellende) verklaring: Ulcke van Zurich was een dame van lichte zeden die van Zurich Nederland kwam en rond 1500 in dat pand woonde.
Nou moet ik zeggen dat het verhaal in rap Vlaams ging en dat het kwartje dus niet meteen viel. Dame van lichte zeden volgde ik nog, maar van Zurich Nederland duurde even. Maar goed, aangezien ik Nederland behoorlijk ken (en heel toevallig Friesland beter) deed het kwartje er niet lang over op de weg naar beneden. Toen realiseerde ik me ook dat het best ver is van Friesland naar Antwerpen, zeker voor die tijd. Tegelijkertijd kwamen er nog meer vragen bij me naar boven. Wie was Ulcke, wat deed zij zover van huis hier in dit pand aan de Oude Beurs?

Het sappige uitgebreide verhaal bleef dus uit en helaas helpt internet me niet heel veel verder. Het zou natuurlijk kunnen zijn dat zij een mythe is, maar het zou ook zomaar zo kunnen zijn dat zij heel belangrijk is geweest en daarom frustreert het me zelfs bijna dat ik niets kan vinden. Wel is er te vinden hoe klein Zurich destijds was (en nog steeds is), dat kan verklaren waarom zij weg ging, maar waarom niet naar Leeuwarden, waarom helemaal naar Antwerpen?! Was zij misschien meegevaren op een boot en besloot zij ineens om in deze prachtige stad te blijven? Was zij net als ik bevangen door de prachtige gebouwen? Door de architectuur? Of was het de makkelijkste en snelste manier van geld verdienen? Was zij genoodzaakt dit werk te doen, of was zij stiekem een madam? Was het haar lot?

Voorlopig kan ik het antwoord niet vinden, maar ik acht de kans vrij groot dat ik de komende weken op zoek zal gaan naar een mogelijk antwoord*. Lukt dat niet dan moet ik misschien gewoon weer eens terug op een rustiger avond en daar vragen naar de eigenaar. Wellicht kan hij mij uitleggen wie Ulcke was en waarom hij voor deze naam heeft gekozen, want de fascinatie blijft, dat weet ik nu al en de trek in het overheerlijke eten daar ook. Mocht je ooit in Antwerpen zijn, ga dan heerlijk uit eten bij Ulke van Zurich en mocht jij dan wel een uitgebreider verhaal te horen krijgen, laat je dan vooral niet tegenhouden om het mij te vertellen.

*Inmiddels is dit al een paar jaar geleden om heel eerlijk te zijn heb ik er nooit meer onderzoek naar gedaan. Misschien kan ik dit keer gebruik maken van de kracht van social media?!

Please follow and like us:
error

Deel

error

Enjoy this blog? Please spread the word :)