De geliefde Elfstedentocht moet nog even wachten…

Door Posted on 4 Leestijd minuten 4 views

Een aantal weken terug schreef ik dat ik graag de Elfstedentocht wil gaan fietsen en dat ik twijfelde of ik voor de wintereditie van 2017 zou gaan. Ik had er op zich best veel zin in, maar met een lichaam als het mijne kun je niet zomaar beslissen om als ‘een idioot’ ergens voor te trainen en binnen een paar weken 200 kilometer te fietsen.

Afbeelding van Wokandapix via Pixabay

Mijn lichaam functioneert al jaren helaas niet zoals ik het graag zou zien en dat bleek de afgelopen weken ook maar weer. Na het schrijven van de vorige blogpost over deze kwestie heb ik voor de grap eens drie uur lang gefietst. Voordat je mogelijk gaat denken: ‘Welke gek doet dat dan vanuit het niets?’ Nou, ik had er al eens tweeënhalf uur opzitten dus het was niet een gigantische grote stap. Het was ook niet de bedoeling er zoveel overheen te gaan, maar terwijl ik aan het fietsen was realiseerde ik me dat ik op weg was naar de magische 100 km van Strava en daarmee kon ik een badge verdienen. Helaas krijg je die badge dus niet wanneer je dit op de Tacx (of een ander merk) doet. Het over de top gaan was dus voor niets.

Angst

Ik schreef in eerdere blogposts al over angst op de fiets, met name over angst op 23 mm banden en de angst om te fietsen (lees: wielrennen). Dit telde in eerste instantie nogal zwaar in mijn beslissing om al dan niet mee te doen. Toen ik daar echter wat beter over na ging denken kwam ik tot de conclusie dat ik het ook anders aan kon pakken, want om uren te maken op de fiets en om zitvlees te kweken hoef ik natuurlijk niet per se elke dag op de racefiets te fietsen, dat kan ik ook doen op een simpele hybride fiets. De banden net iets breder, de fiets wat stabieler en hij glijd toch iets (lees: veel) minder weg op het natte asfalt. Uiteraard zou ik dan ook wat uren moeten maken op de racer, want anders dan is mijn rug het niet gewend om zo lang in die houding te zitten, maar een paar weken voordat de Elfstedentocht zich aandient is al het blad wel van de weg en de angst wellicht iets minder. Vooral dat laatste zou mij echt niet tegenhouden. Maar wat dan wel?

Extreem vermoeid

Om even terug te komen op die 100 kilometer. Ik wilde zien op welk niveau ik nu precies sta en ik kan je melden dat die 100 km toch écht te ver was, maar dat komt dat voornamelijk door de intensiteit. Nu is het wel zo dat ik dat tijdens de Elfstedentocht zelf veel langzamer fiets en dat ik het dan beter doseer, maar dat neemt niet weg dat ik er behoorlijk last van heb gehad. Natuurlijk heb ik daar zelf weer allerlei oordelen over gehad (en soms nog steeds) die me ook niet veel verder hielpen en helpen. Netto resultaat was echter dat ik de week erna niet fietste en dat ik nog steeds last heb van een extreme vermoeidheid. Nu komt dat waarschijnlijk niet alleen door die 100 km, mag ik hopen trouwens, en speelt er heel veel meer mee (waar ik overigens de vinger nog niet op heb kunnen leggen), maar fijn is anders.

Pijn

Naast de vermoeidheid heb ik de laatste dagen ook weer extreem veel last van mijn aangezichtspijn en draag ik inmiddels standaard een ‘Head Thingy‘ om zo min mogelijk pijn te lijden. Tot vandaag was het zo’n dunne van de Decathlon en eentje die ik gekregen heb tijdens mijn laatste hardloopwedstrijd, maar gisteren heb ik een gevoerde gekocht. Niet een heel dikke versie – eentje die met tien graden Celsius ook prima te dragen is – maar wel eentje die de wind nog net iets meer weghoudt dan zijn dunnere broertje. Ik kocht er eentje van Castelli en ik noem hem voor het gemak maar Cas. Cas is mijn nieuwe vriend die me de laatste herfstdagen en de winter moet doorhelpen. Mocht je me op één van de social media volgen dan kom je hem vast nog wel eens tegen. Hier in mijn blogs hoogstwaarschijnlijk ook. Eergisteren was de pijn op zijn heftigst (voorlopig) en zat ik toch weer aan maximale dosering pijnstillers. Gisteren ging het weer iets beter en vandaag is het goed te doen. Helaas ben ik wel wat ziekjes dus het wordt een lang weekend.

Afbeelding van VSRao via Pixabay

Als ik dit alles bij elkaar optel wordt het toch wel heel erg moeilijk om begin februari 200 kilometer te fietsen, ik heb immers geen flauw idee wanneer er weer wat energie binnenkomt. Als het moet dan doe ik het op mijn tandvlees, dat ben ik wel gewend om te doen, maar de vraag is of het me allemaal waard is. De hersteltijd zal lang zijn, té lang naar mijn mening dus heb ik besloten niet mee te doen aan de wintereditie. Niet in 2017 in ieder geval ;-).

signature

Wat vind jij?

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

No Comments Yet.