Girlpower: Boels Ladies Tour tijdrit – Arnhem

Door Posted on Locatie 6 Leestijd minuten 78 views

Een sterk staaltje girlpower vandaag. Wat mij betreft dan. Een paar mannen op het parkoers dachten daar anders over. De Boels Ladies Tour is gistermiddag van start gegaan in Arnhem.  Als groot wielerfan kon ik dat uiteraard niet aan me voorbij laten gaan.

Normaal gesproken ga ik alleen op pad met mijn iPhone, maar dit keer besloot ik het stof van mijn fotocamera te blazen en deze mee te nemen. Ik moet dan ook toegeven dat ik het overgrote deel van de wedstrijd heb gezien door het oog van mijn camera. Volgens mij heb ik ook bijna iedere renster wel op de foto staan.

Ik ben niet het type om op één plek te blijven staan dus heb ik op een aantal plekken gezeten en gelegen en heb ik naar mijn idee best leuke foto’s gemaakt.

(c) Angela Stegeman

Starttijd onbekend

Op de website zag ik dat de eerste renster zou starten rond half twee en het is maar goed dat ik dat even heb gecontroleerd, want overal en nergens las ik dat alles pas om twee uur zou beginnen en dat is met zo’n korte tijdrit nog al een verschil. Vooraf had ik bedacht dat ik Annemiek van Vleuten wilde zien starten, maar nadat ik de eerste rensters van start had zien gaan vond ik het wel prima. Dat zou hem dus niet gaan worden, ik zag haar veel liever in actie.

Maar laat ik bij het begin beginnen. Half twee kwam ik dus aan in de stad en zag de eerste rensters starten vanaf het startpodium.

(c) Angela Stegeman

Eigenlijk is het allemaal precies zoals je op televisie bij de mannen ziet, maar dan minder grootschalig. Als je naar de mannenwedstrijden kijkt dan zie je tientallen grote bussen en heel erg veel fans daar omheen. Het was op de markt gisteren alles behalve druk. Ik vroeg me zelfs af of ik het terrein wel op mocht, maar dankzij een vriendelijke medewerker van Sportbedrijf Arnhem kwam ik erachter dat het geen enkel probleem was. Voor wat betreft fotograferen… Ik wist al dat ik een waardeloze journalist zou zijn vanwege mijn gebrek aan lef, maar nu blijkt maar weer dat ik het als professioneel fotograaf ook niet echt geweldig zou doen. Toen de potjes met lef werden uitgedeeld was ik blijkbaar bij de potjes met bescheidenheid. Maar, ik heb me heel af en toe over die schroom heen kunnen zetten en een paar trainingsfoto’s gemaakt.  

(c) Angela Stegeman

Rollers vs. Tacx

Het viel te trouwens wel op dat er verschil is in de diverse teams. Daarmee bedoel ik met name de spullen die ze gebruiken om warm te rijden, de rollers vs. tacx. Met Tacx bedoel ik in dit geval het materiaal waar je de fiets in zet, ik weet dat Tacx een merk is.
Je zag bij de wat ‘rijkere’ teams meerdere tacxen staan, terwijl wij de wat ‘mindere’ teams de rollers stonden. Nu klinkt dat wat denigrerend, maar zo bedoel ik het niet. Ik kan het ook niet zo goed uitleggen denk ik, want ik waarschijnlijk valt het je pas op als je daar rondloopt. De bussen zijn kleiner, de fietsen minder duur. Sommige rensters hadden geen volgauto. Nu heb ik geen idee of dat ook echt nodig is, maar het viel me wel op.

(c) Angela Stegeman

Research Tijdrit

Het was leuk om even rond te kijken op die plek, maar het ging uiteindelijk om de tijdrit. De lezers die mij al langere tijd volgen weten dat mijn manuscript Tijdrit gaat over deze discipline en hoewel mijn vrouwelijk hoofdpersonage geen professioneel renster is geldt dat wel voor mijn mannelijke hoofdpersonage. Dit was een handig moment voor research. Dus ging ik terug naar het startpodium en zag ik nog een aantal vrouwen vertrekken. Na nummer acht (of zoiets) werd het tijd om verder te kijken en liep ik onder de Sabelpoort door richting de Rijnkade.

(c) Angela Stegeman

Toen ik in de eerste bocht stond heb ik een paar foto’s gemaakt, maar ik was toch niet echt tevreden over de plek. Ineens ging er een lampje aan in mijn hoofd en zag ik volop ruimte aan de andere kant van de weg. Het enige dat ik hoefde te doen was in het gras gaan liggen en fotograferen.

Na een tijdje had ik het ook daar wel weer gezien en wilde ik nog foto’s maken bij de kade. Ik rende er naartoe en dat was niet zo slim. Een blessure van voor de vakantie speelde op en ik kon daarna niet eens meer fatsoenlijk wandelen. Domme keuze? Ach, veel tijd was er niet. De rensters startten op een minuut van elkaar en dat houdt in dat je er zo doorheen bent. Er waren meer dan genoeg oversteekplaatsen overigens dus dat was heel goed geregeld. Helaas waren er burgers die het nodig vonden deze mensen te negeren.

Een iemand maakte het te bont: hij fietste het parkoers op en wilde er niet vanaf gaan. Dat was het moment dat Ellen van Dijk al onderweg was vanaf het startpodium naar de eerste bocht.

Het was heel krap zal ik maar zeggen. Maar goed, zo ver was het nog niet, want zij startte bijna aan het einde.

Goed voorbeeld doet goed volgen

Op de Rijnkade lag een fotograaf op zijn buik aan de rand van het parkoers tegen een pilon aan. Wat hij kan dat kan ik ook, dacht ik en ik deed hetzelfde. Waarom zelf iets bedenken als een ander dat al voor je heeft gedaan. Het leverde me geweldige foto’s op, maar soms kwamen die vrouwen zo dichtbij dat ik hun banden hoorde suizen.

(c) Angela Stegeman

Na tien vrouwen (of zoiets) ben ik daarmee gestopt, ik was doodsbang dat door mijn schuld iemand onderuit zou gaan. Ik had geen zin in een Sagan-momentje en mijn one-minute-of-fame te krijgen. Niet op die manier. Dus ging ik bij nog meer fotografen netjes op de stenen trap zitten. Dat werd al meteen saai dus vertrok ik ook net zo snel.

Het einde van de wedstrijd naderde dus ik had helaas geen tijd om foto’s te maken bij de boog met de rode vod. De afstand was er te kort voor en aangezien ik ook niet meer kon hardlopen zou het allemaal veel te krap worden.

(c) Angela Stegeman

Mijn laatste fotopunt zou opnieuw de eerste bocht zijn en daar zou ik wachten tot de laatste vrouw langs zou komen.

Toen Annemiek van Vleuten eenmaal langs gefietst was ging ik snel naar de finish. Ik dacht dat ik dat wel kon redden, ik had immers bijna vijf minuten, dacht ik. Ze was zo snel dat zij eerder bij de finishlijn was dan ik. Gelukkig kon ik nog heel snel een laatste foto maken, maar ik had er wel de pest in dat ik niet had kunnen rennen.

(c) Angela Stegeman

Dat was ook zo’n beetje het moment dat de rest van mijn gezin in de stad arriveerde. Ik had echt enorm veel mazzel dat echtgenoot juist gisteren de hele dag vrij was, anders had ik vrijwel niets meegekregen van dit fantastische spektakel. Ik vond het zo onwijs gaaf om erbij te zijn. Toen de proloog van de Giro d’Italia in Apeldoorn was heb ik ook de tijdrit gezien en hoewel ik nog heel goed weer hoe geweldig het was vond ik dit toch wel leuker. Misschien omdat dit vrouwen waren? Misschien omdat het hier een stuk rustiger was? Misschien omdat het in mijn woonplaats was? Ik weet het niet en het doet er niet toe. Ik vond het echt fantastisch en misschien wel leuker dan Rush Hour, maar daarover later meer. O nog één ding die ik nog wil delen: toen ik op de laatste vrouwen aan het wachten was stonden er achter me een aantal mannen stoere praat naar buiten te gooien.

Zij vonden dat wij vrouwen ook wel een verzetje verdienden en dat wij ook wel eens naar een beetje fietsen mochten kijken. Het echte werk zou die avond voor de mannen zijn.

Het was duidelijk te merken dat ze het vrouwenwielrennen maar niets vonden. Nee, het echte werk zou ’s avonds pas komen. Nou, dank je wel echte mannen. Ik daag jullie uit om de gereden segmenten (op Strava) te evenaren de komende weken. Doe je best!

Please follow and like us:
error
signature

Wat vind jij?

Your email address will not be published. Required fields are marked *

No Comments Yet.

error

Enjoy this blog? Please spread the word :)