Pumps, pillen en popcorn

Ook dit boek heeft nog geen officiële cover, want ook deze ligt op de slush pile van diverse uitgeverijen.

Pumps, pillen en popcorn is een roman waarin bijna dertiger Emma dol is op het kijken naar feelgoodfilms, bij voorkeur met Hugh Grant in de hoofdrol. Dit doet ze het liefst met haar nieuwe beste vriendin Nina, die een paar maanden eerder naast haar is komen wonen. Emma leidt een redelijk relaxed leventje, maar Nina worstelt met gevoelens die ze niet kan veranderen en waar ze niet met Emma over kan praten zonder hun vriendschap op het spel te zetten.  

Preview: eerste drie hoofdstukken Pumps, pillen en popcorn

1 – Let altijd goed op je vrienden

‘Gisteren heb ik alweer zo’n vreemde droom gehad Nien.’ Mijn mond zit zo vol met popcorn dat het me niet zou verbazen als ze het niet goed gehoord heeft. Ik weet het, het is niet netjes, maar ik vind het echt heerlijk om met volle mond te praten. De mensen in mijn omgeving kunnen het niet zo waarderen geloof ik.
Nina kijkt me quasi verwijtend aan. ‘Je weet toch wel dat ik dat nooit volledig gehoord kan hebben, Emma! Maar goed, ik neem aan dat je vertelde dat je weer zo’n vage droom hebt gehad.’
Met volle mond stamel ik een ja, dat meer klinkt als een ‘mwah.’
Het is een wonder dat ik niet de hele inhoud van mijn mond naar buiten spuug.
Misschien heeft ze wel gelijk.
Haar blik wordt nog verwijtender als ze verder gaat: ‘Soms ben je echt net een klein kind, Emma Meerendonk.’ Ze mompelt er nog achteraan dat ze er een pesthekel aan heeft en propt vervolgens zelf een handvol popcorn in haar mond. Zij stopt echter wel met praten, dat doet ze namelijk altijd. Ze zegt dat zij wel netjes is opgevoed. Nou ja zeg! Maar… ze heeft gelijk. Met pijn en moeite kauw ik heel snel en slik ik een veel te grote hoeveelheid popcorn door. Het brand in mijn keel en pas als dat gevoel gezakt is ga ik verder met praten.
‘Vreemd Nina, niet vaag. Sterker nog: de droom was allesbehalve vaag. Nee, hij was overduidelijk, totdat die stomme kat van jou mijn gezicht begon af te likken. Sindsdien kom ik maar niet van het gevoel af dat Hugh Grant waardeloos zoent.’
Nina kijkt me met grote ogen aan en begint vervolgens keihard te lachen.
‘Dus als ik het goed begrijp heb jij heftig zitten zoenen met dé Hugh Grant, je grote idool, en dat noem jij dan niet vaag?’ Bij het laatste gedeelte van de zin gaat haar stem omhoog en begrijp ik wat ze bedoelt, daarom trek ik een pruillip naar haar.
‘Nou, het was anders glashelder hoor, die droom. Alle beelden waren duidelijk, mijn gevoelens onmiskenbaar en die zoen was buiten proporties helder.’
Nina begint te grinniken: ‘Ja, dat geloof ik maar al te graag. Vooral als er een echte tong je gezicht aflikt.’
Zucht!
Hugh Grant, de knapste man die er rondloopt op deze aardbol, zoende me vannacht vol op mijn mond. Dat voelde levensecht en het wond me enorm op. Hij zong speciaal voor mij, in plaats van Drew Barrymore, en alle lichten doofden in de zaal. Voor heel even was ik de hoofdpersonage in Music and Lyrics. Ik wachtte ongeduldig tot hij bij me was en trilde van verlangen toen hij zich naar me toeboog.
Ja, hallo, het was een droom hè, ik had het niet bepaald in de hand. Ik geef toe dat ik zeer gecharmeerd ben van Hugh, maar in het echt droom ik niet van vrijpartijen met een bekendheid. Nou ja, niet zo bekend dan.
Hoe mooi de droom ook was, het werd helaas ruw verstoord door de kat van Nina, Minouska. Uiteraard probeerde ik de droom terug te krijgen door me terug te laten glijden naar dromenland, maar het mocht niet meer baten. De tong van Minouska had het verpest.
Nina trekt een vies gezicht. Ze heeft toch niet echt haar tong in je mond gestopt hè?’
Ze wappert met haar handen en schreeuwt: ‘Ieuw.’
Dat vroeg ik me dus ook af en ik moest de neiging om naar de badkamer te rennen en mijn mond te spoelen met water en zeep onderdrukken. Ik ging er vanuit dat het niet echt was gebeurd. Of het was pure luiheid, dat kan ook.
‘Wees blij dat ik je kat heb laten leven, Nina,’ geïrriteerd steek ik weer wat popcorn in mijn mond.
‘Hmmm…,’ zegt Nina, ‘wat is er eigenlijk met Vin Diesel gebeurd? De vorige droom ging over hem en was nog een heel stuk heftiger. Waarom hij niet meer? Of beter nog: waarom dat niet met Hugh Grant?’
Ik verslik me en doe moeite om het uit mijn luchtpijp te krijgen. Paniek slaat toe, maar Nina ramt me op mijn rug en na een flinke hoestbui ben ik er eindelijk vanaf.
Haar arm blijft om mijn schouders liggen en ik zeg dat het wel weer gaat. Helaas zit er ook nog een stukje popcorn in mijn neus en die voelt op z’n zachts gezegd niet prettig aan. Het brandt als de ziekte en ik moet dan ook flink snuiten om het kwijt te raken. Nina blijft tegen me aanhangen.
‘Jezus Nina, kan het nog minder subtiel?’
Als door een wesp gestoken deinst ze van me weg. Ik vraag me af waarom. Was ik zo bot?
‘Jij begon over die vage droom, Emma.’ Ze wappert met haar handen. Uhm… ik bedoel vreemde droom. Ik zou zeggen dat hij vaag was gezien je eerdere dromen over bekende, aantrekkelijke acteurs. Wat heb jij in je dromen toch met bekende mensen met massa’s fans? Jij hebt Adelbert Pierik gehad, dat vond je niets en je was blij dat je van hem af was. Maar goed, eerlijk is eerlijk, je kunt hem nou niet bepaald een bekende persoonlijkheid noemen.’
Ze snuift wat, het stoort me.
‘Heel veel verder dan Zenderen reikte zijn fanclub niet eens.’
Quasi boos trek ik een gezicht naar haar, ik weet dat ze gelijk heeft. Nou ja, min of meer dan. Heel goed was hij inderdaad niet.
Maar zó slecht nou ook weer niet.
‘Bert was best groots in Overijssel en een deel van Gelderland, Nina.’ Expres zet ik de nadruk op een paar woorden, moet het lichtelijk overdrijven, want hoeveel indruk maakt het eigenlijk dat iemand alleen bekend is in Twente en de Achterhoek?
Nina weet wat ik denk, want ze trekt haar wenkbrauwen wel extreem hoog op.
‘Wat?’
‘Overijssel en Gelderland, Em? Dat mocht hij willen zeg. Een klein deel van beide provincies en precies in die delen waar je de mensen maar moeilijk kunt verstaan. Hoelang heeft het niet geduurd voordat je precies wist wat het woord kuieren betekent? En hoe serieus nam je de opmerking over brommers kiek’n? Of de vraag of je eieren in de ketel hebt liggen? Je dacht dat ze bedoelden of je je eierstokken goed op orde hebt.’
Nina begint keihard te lachen en slaat zichzelf op haar benen, terwijl ik me afvraag of ik me gekwetst moet voelen of dat ik er ook om moet lachen.
‘O, kom op, Emma, jij weet net zo goed als ik dat die jongen het nooit in de rest van het land gaat maken, al was het alleen maar omdat hij niet veel meer kan dan dialect spreken. De enige reden dat hij het ook tot de Achterhoek heeft gered is omdat ze hem daar nog een klein beetje kunnen verstaan.’
Geërgerd haal ik mijn schouders op.
‘Je hebt gelijk Nien, maar hij was wel gedreven en hij wilde het ontzettend graag. Hij had er alles voor over om een groot artiest te worden.’
Ik heb het gevoel dat ik het toch voor hem op moet nemen, hoewel ze een goed punt heeft.
‘Ja, alles, Emma, behalve fatsoenlijk Nederlands leren spreken.’
Weer heeft ze gelijk. Ik haat het.
Via de chat viel mij zijn dialect helemaal niet op, behalve dan dat het tergend langzaam ging op sommige momenten. Ik kon hem op zich goed volgen, maar toen ik hem ontmoette viel het me op hoe weinig ik hem écht kon verstaan. Blijkbaar is Nederlands kunnen schrijven iets heel anders dan Nederlands kunnen spreken, zeker wanneer een gesprek langer dan een minuut duurt. Toch had dat accent van hem in het begin van onze relatie ook wel wat. De lange o’s en a’s zijn echter voor een korte tijd best interessant, maar op de lange termijn gaat het irriteren. Vooral omdat ik zijn opmerkingen vaak niet begreep. Zoals die opmerking van de eieren in de ketel waar Nina het zojuist over had. Hoe zeiden ze dat ook al weer als ik bij hem op bezoek was geweest en weer naar huis wilde? ‘Heb ie eier’n in ‘n kettel?’ Het duurde toch een paar weken voordat ik begreep dat ik de opmerking niet al te letterlijk moest nemen en dat het Twents was voor de vraag of ik haast had. Tsja, hoe moest ik dat weten? Laten we het er maar op houden dat mijn relatie met Adelbert Pierik moeizaam verliep.
‘Nee, jij hebt lekkere vriendjes gehad, Nina!’ Het komt er iets gemener uit dat de bedoeling was en ik krijg meteen spijt als ik haar bedenkelijk zie kijken.
‘Sorry, dat kwam er iets anders uit dan ik bedoelde,’ zeg ik snel en ik hoop maar dat ze niet boos op me wordt. Nina en vriendjes, dat ligt erg gevoelig en ze praat er zelden over. Ik moet zelfs zeggen dat ze het er eigenlijk nooit over heeft, behalve haar eerste basisschoolliefde.
Wie de bal kaatst…
Het klopt dat ik niet echt slim was in de keuzes voor wat betreft vriendjes, maar zij heeft vast ook al genoeg slechte keuzes achter zich gelaten.
Nina haalt haar schouders op: ‘Ach, het maakt niet uit, je hebt gelijk. Misschien ben ik wel gewoon jaloers op je, Emma.’
Voor de tweede keer vanavond verslik ik me. ‘Jaloers? Jij bent jaloers op mij? Waarom? Er is maar weinig om jaloers op te zijn hoor.’
Met een droevige blik kijkt ze me aan, ze lijkt het te menen, maar ik begrijp echt niet waarom zij jaloers op mij zou moeten zijn. Ik heb maar twee vriendjes gehad en die waren beiden niet heel erg geweldig en dat vindt zijzelf ook.
‘Wat is er aan de hand, Nina?’ Met de afstandsbediening zet ik de dvd op pauze en ga bij haar op de bank zitten. ‘Gaat het wel goed met je, Nientje?’
Ze haalt haar schouders op en ik zie dat er langzaam maar zeker tranen uit haar ogen rollen.
‘Ik weet het niet, Emma, ik voel me gewoon zo…’ Ze begint te hikken en te snikken en ik zie dat ze oprecht verdrietig is. Heb ik iets gemist de afgelopen dagen? We hebben gisteren nog met elkaar gesproken en toen was er niets aan de hand. Toch? Allerlei gedachten gaan er door mijn hoofd en ik vraag me af of ik het kan weten? Ik probeer diep in mijn geheugen te graven, maar ik weet het echt niet, dus pak ik de tissues van tafel en rijk ze haar aan. Terwijl zij haar ogen dept en haar neus snuit pieker ik me suf.
‘Wat is er aan de hand, Nina?’ vraag ik haar nogmaals, maar dit keer iets nadrukkelijker.
‘Dat weet ik niet, Emma, maar ik voel me gewoon zo eenzaam de laatste tijd. Ik heb nergens meer zin in en ik ben op alles en iedereen jaloers. Het heeft niets te maken met jouw ex-vriendjes eigenlijk. Ik zei dat net wel, maar dat komt gewoon omdat ik er met mijn gedachten niet zo goed bij ben. De laatste weken voel ik me erg eenzaam en ik weet niet wat ik eraan moet doen.’
Ze snuit alsof haar leven ervan afhangt en ik sla mijn armen troostend om haar heen. Nina eenzaam? Dat begrijp ik niet. Als er iemand is die veel vrienden en vriendinnen heeft dan is het Nina wel. Hoewel… Als ik er zo over nadenk heb ik haar de afgelopen week niet een keer de deur uit zien gaan. Ze heeft heel veel binnen gezeten.
Waarom?
‘Eenzaam, Nina? Maar je hebt zoveel…’
Een spottend lachje komt uit Nina’s keel. ‘Zoveel vrienden, Emma? Die vrienden laten me de laatste weken alleen maar in de steek, omdat ik niet meer zo leuk en gezellig ben. Ze willen niet met me afspreken en vragen al helemaal niet meer hoe het met me gaat.’
Ik sluit mijn armen strakker om haar heen, aai door haar lange donkere haren en ben naarstig op zoek naar goede woorden, maar ik weet even niet wat ik moet zeggen. Mijn lieve vriendinnetje is eenzaam, ondanks mijn aanwezigheid. Omdat ik stilval voel ik haar verstarren.
‘Jij weet ook al niets te zeggen,’ snuft ze. Het eerste dat ik wil doen is in de verdediging schieten, maar ze heeft gelijk, ik weet inderdaad niet wat ik hierop moet zeggen.
‘Waarom heb je het me niet eerder verteld dat je je zo voelt, Nientje?’ Ik spreek haar naam expres zo uit in de hoop dat ze begint te lachen, maar het gebeurt dit keer niet.
Is het zo erg?
Met lange uithalen vertelt ze me dat ze bang was dat ik haar ook zou laten vallen als ik erachter zou komen en daarom speelt ze al een paar weken toneel en doet ze alsof het heel goed met haar gaat. Voorzichtig ga ik achterover zitten en trek haar dichter tegen me aan. Huilend vertelt ze me wat er aan de hand is.

2 – Als verdriet blijft knagen

Er is vast iets ergs met me aan de hand, ik voel me de laatste weken zo verdrietig en ik weet niet waar dat aan ligt.
Onzin, Nina van Es, je weet heel goed wat er aan de hand is.
Welkom stemmetje dat ik ook al wekenlang hoor. Het is niet aardig tegen me, maar heeft wel gelijk. Naast het feit dat ik continu sip ben zijn er vele emoties die ik niet kan plaatsen. Kon plaatsen.
Emma had het over depressieve gevoelens vanavond. Zou het kunnen? Een depressie is toch iets ernstigs? Zijn depressieve gevoelens dan minder ernstig?
De laatste weken heb ik elke dag het gevoel dat ik door een grote bak met stroop moet lopen om vooruit te komen. Opstaan is ineens zo moeilijk, terwijl ik een echt ochtendmens ben.
Tot een paar weken geleden sprong ik elke ochtend mijn bed uit met ontzettend veel zin in de dag, maar nu lijkt mijn studie moeilijk en voel ik me verraden door Mare en Jaymie.
Ik had besloten om Emma er niet mee lastig te vallen, maar toen ze me eerder vanavond Nientje noemde brak ik. Mijn moeder noemde me vroeger ook altijd Nientje als ik verdrietig was en ik voelde me vandaag weer dat kleine meisje van toen. Alleen was het dit keer niet mijn moeder die me troostte maar Emma.
Emma, mijn lieve vriendin, die ik nog maar zo kortgeleden heb ontmoet, maar die me het gevoel geeft dat we elkaar al kennen vanaf onze kindertijd.
Ze is geweldig!
We hadden afgesproken geen geheimen voor elkaar te hebben, maar dit kon ik niet met haar bespreken. Hoe kun je iemand uitleggen dat je je eenzaam voelt, terwijl je niet alleen bent? Beyoncé heeft er een prachtig nummer over geschreven, maar zelfs dat nummer kan niet veel meer voor me doen dan mijn tranen op gang brengen.
Ik vind het zo heerlijk om samen met Emma naar films te kijken en tot uitentreuren te beschrijven welke scene er gaat komen, ondanks het feit dat we ze allemaal al tientallen keren hebben bekeken. Ik hou ervan om met haar te praten over koetjes en kalfjes, maar ook over belangrijker zaken in het leven. In ons leven. Maar vooral vind ik het heerlijk om samen met haar te lachen. Om met haar in mijn buurt mijn problemen te vergeten.
In de afgelopen paar maanden ben ik enorm van haar gaan houden. Ze is een prachtige vrouw om te zien, maar haar schoonheid zit vooral vanbinnen, ze is ontzettend lief en aardig voor iedereen om haar heen. Het is alleen dat haar hart soms net iets te ver op de voorkant van haar tong ligt, waardoor ze soms mensen kwetst. Als dat gebeurt en ze heeft het door, dan is ze verdrietig. Dan kan ik haar niet aan het verstand brengen dat je soms nou eenmaal mensen kwetst en dat het bij het leven hoort. Ze wil dat niet accepteren en om die reden doet ze soms een beetje te veel haar best om mensen niet te kwetsen. Het kan niet anders dan dat ze daardoor zelf het vaakst wordt gekwetst.
Lieve Emma, lieve kwetsbare Emma. Bij haar vind je een luisterend oor, een warme arm om je heen en een schouder om op te huilen. Ik vind het daarom ook zo vreselijk om geheimen voor haar te hebben, ze is de enige vriendin die zich nog niet van me heeft afgekeerd.
Dat komt omdat ze nog niet alles van je weet.
Ze denkt dat ik haar alles heb verteld en in sommige dingen schuilt een kern van waarheid, maar het is niet de gehele waarheid. Ik zou zo graag willen dat ik eerlijk kon zijn.
Vanavond brak ik en floepte er een groot deel van het verhaal uit. Daarna kon ik niets anders meer doen dan er een kleine draai aan geven. Een klein beetje tegen haar liegen om haar niet te verliezen.
Vanavond konden Hugh Grant en Martine McCutcheon mij niet afleiden, konden me niet aan het lachen krijgen. Van verliefd zwijmelen was al helemaal geen sprake. Eenzaamheid in films is nooit zoals in het echte leven. In de film komen mensen altijd op het juiste moment, weten ze ook nog eens de juiste woorden te vinden. In films is de eenzaamheid sneller opgelost dan een gemiddelde regenwolk. In de film word je niet genaaid door je vrienden en word je niet uitgelachen. Of misschien ook wel, maar in een film komt het altijd weer goed voor je met je ogen kunt knipperen.
Ik ben blij dat ze het zo goed opvatte en dat ze zich niet van me afkeerde, hoewel dat nog kan gebeuren wanneer ik haar het hele verhaal kloppend vertel. Het risico dat ook zij me in de steek laat is me echter veel te groot, helemaal wanneer ik vertel over mijn echte verliefdheid.
De rest van de avond heb ik mijn best gedaan om gezellig te zijn en ik geloof dat ze er redelijk intrapte, maar het heeft me veel energie gekost. Vermoeidheid overspoelde me terwijl ik bij haar op de bank zat en ik moest mijn best doen niet in slaap te vallen.
Inmiddels is het uren later en heb ik naast die vermoeidheid het gevoel te stuiteren van de energie. Het dubbele in mijn lichaam waar ik echt niets van begrijp: enerzijds ben ik dood- en doodmoe, anderzijds zit mijn lichaam boordevol adrenaline en voel ik me heel onrustig.
Dat gaat inmiddels al weken zo. Ik kan die onrust niet wegsporten, omdat ik zo moe ben, maar op deze manier blijf ik wel zitten in een negatieve spiraal die me continu laat piekeren.
Ik wil er vanaf. Ik haat het!
De klok geeft vier uur aan en ik heb nog helemaal niet geslapen. Niet alleen door de intensiteit van vanavond en het piekeren na afloop, maar ook door morgen. Emma heeft problemen met haar afvoer en Pim gaat haar daarmee helpen.
Op het moment dat ik Pims naam noemde kon ik mijn tong wel afbijten, want ik wil niet dat ze hem ontmoet.
Het verpest dan alles opnieuw.
Ik wil haar niet kwijt. Liever alleen maar als beste vriendin dan….
Ik voel me opeens weer zo verdrietig en het lijkt alsof er een olifant op mijn borst staat. Het doet pijn en ik moet mijn zorgen uit mijn hoofd zetten. Waarom lukt het me toch niet in slaap te vallen? Ik moet echt hoognodig een klein beetje energie verzamelen, want morgenochtend moet ik studeren voor een immens groot tentamen, waar ik waanzinnig tegenop zie. Zowel Mare als Jaymie gaat dat tentamen ook doen en de wetenschap dat ik ze samen zal zien doet mijn maag samentrekken. Ik wil graag overgeven, alle ellende uitspugen in het toilet en morgen met hernieuwde kracht opstaan. Weer genieten van het leven. Een leven waarin ik niet word uitgelachen en waar ik de liefde van mijn leven aan mijn zijde heb. Dat laatste gaat nooit gebeuren, maar de nummer twee is een goed alternatief ondanks de pijn in mijn hart.

3 – Zorg dat je huis altijd netjes is

Voor de tweede keer binnen vierentwintig uur kijk ik naar Love Actually. Dit keer alleen. Ik heb een vrije dag en hoewel ik mijn flatje zou moeten opruimen heb ik besloten het niet te doen. Het voordeel van single zijn is dat je helemaal niets moet en dat je zelf bepaalt of iets schoon genoeg is of niet. Vandaag is het maar even zo, ik heb echt nergens zin in. Toch kan ik de gedachten dat ik het wel zou moeten doen niet van me afzetten. Er dwarrelt iets belangrijks in mijn achterhoofd dat ik nog niet kan plaatsen.
Gisteravond werd het ondanks Nina’s intens verdrietige verhaal nog redelijk gezellig, maar ik maak me toch zorgen om haar. Kon ik maar iets doen om haar een beter gevoel te geven, want ik weet inmiddels hoe verliefd ze is op Jaymie en ik vind het enorm vervelend dat hij een relatie is begonnen met haar beste schoolvriendin. Alles wees erop dat hij verliefd op haar was. Hoe hij reageerde op haar aanwezigheid, zijn brede grijnzen, zijn rode wangen, zijn continue vraag om aandacht, het stotteren en het stuntelen. Alles blijkt nu ineens niet te zijn wat ze dacht.
Het is nog maar vier maanden geleden dat ik Nina leerde kennen. Het einde van de zomervakantie naderde en de basisscholen waren al begonnen. Ik had een paar weken vrij genomen om mijn flatje op te knappen. Al snel zouden ook de hogere opleidingen beginnen en overal in de stad werd er – door studenten – naarstig gezocht naar woonruimte. Mijn buurvrouw Sasha was een paar dagen daarvoor vertrokken uit haar kamer en snel daarna kwam Nina opdagen. Ik geloof dat er nog geen vierentwintig uur zat tussen het vertrek van chagrijnige, zwartkijkende, Sasha en de intrek van vrolijke Nina met haar pretogen. Het was me meteen duidelijk dat ik het heel gezellig met haar zou krijgen en deed daarom ook moeite om met haar in contact te komen. Met Sasha had ik weinig, die voelde ook niets voor gezelschap ‘s avonds. Ik wist instinctief dat het met Nina heel anders zou zijn. Vanaf de eerste zin klikte het en ik heb haar de rest van de dag geholpen met verhuizen. Soms sta ik nog te kijken van het vertrouwen dat ze in me had, want het waren toch haar dierbare spullen. Toen ik haar daar later naar vroeg zei ze dat ook zij meteen het gevoel had dat het goed zat en dat we het heel gezellig zouden gaan krijgen. Ze had gelijk en juist daarom steekt het dat ze niet eerder bij me is gekomen met haar problemen. Vriendinnen in voor- en tegenspoed toch? Hadden we elkaar dat niet beloofd? Een belachelijke belofte als je bijna dertig bent. Toch? Waarom moest ik er toevallig achterkomen dat het zo slecht met haar gaat?

Lieve Nina, altijd gedreven en altijd wetende wat ze wil. Altijd goedgehumeurd en vrolijk. Waarom is het me niet opgevallen dat haar gedrag veranderde? Ben ik te veel met mezelf bezig geweest de laatste weken?
Nina studeert toegepaste psychologie in Nijmegen, maar in plaats van te verhuizen naar Nijmegen blijft ze liever in haar prachtige Arnhem wonen. Ze is groot Vitesse-fan en het feit dat ze in de N.E.C.-stad moet gaan wonen vindt ze maar niets. Van de rivaliteit, of zeg maar gerust haat en nijd, tussen de twee voetbalclubs heb ik nooit iets begrepen, maar ik ben dan ook geen voetbalfan. Ook geen Arnhemse overigens. Een keer ben ik met Nina meegegaan naar een voetbalwedstrijd en ik vond het verschrikkelijk. Twintig man die met een bal rondrennen en twee mannen die wachten tot dat kreng bij hen in de buurt komt. En dan heb ik het nog niet over die mannen die aan de zijkant van de lijn met een vlag in hun hand rondhuppelen en de man tussen de twee teams die alleen maar op zijn fluitje lijkt te blazen en gekleurde kaarten in willekeurige volgorde uitdeelt. Nee, voetbal is niet mijn ding, maar misschien was het leuker geweest als we iets dichter bij het veld of de schermen hadden gezeten. Als ik een iets mooier uitzicht had gehad. Er was echt werkelijk niets te volgen van al die hobbelende mannen met lange sokken. Dan heb ik het ook nog niet over dat geschreeuw en gevloek in het stadion. Er was ooit zo’n reclame op tv van ouders die langs het voetbalveld naar hun kinderen liepen te schreeuwen over hoe ze het moesten doen. Zo’n idee zeg maar, maar dan keer een paar duizend man. Een paar duizend stuurlui aan wal die vertelden wat de mannen op het veld moesten doen met die rot bal. Nee, ik vond er geen zak aan. Het enige dat ik leuk vond was bij de McDonalds kijken naar de veelzijdigheid aan mensen. Nina at die dag alles wat los en vastzat en ik deed het maar met een tonijnsalade, zonder saus. Het is niet dat ik de vette hap niet van mezelf mag, maar ik train altijd hard om mijn mooie lijf te behouden, dus vind ik het zonde om er dan loze calorieën in te gooien.
Eten was altijd een issue toen ik nog samen was met Daan. Hij wilde het liefst elke dag eten halen bij de Chinees, Mexicaan, Turk of Thai en hoe lekker ik dat eten ook vond, ik moest – nee wilde – op mijn lichaam letten en kon het me niet permitteren. Daarom kookte ik daarnaast mijn eigen gerecht en dat leverde nog wel eens pittige discussies op. Dodelijk vermoeiend!
Uiteindelijk kon ik dat er niet meer bij hebben en was het een medeoorzaak van mijn vertrek. Hoe gek ik ook op hem was, hij had een heel andere toekomstvisie dan ik.
aan en ik zaten op een gegeven moment elke avond op elkaars lip en begonnen elkaar flink te irriteren bij alles wat we in en om het huis deden. Daarbij zag ik ons beiden behoorlijk in omvang toenemen en na een paar jaar kreeg ik daar genoeg van. Wat hij deed moest hij weten, dacht ik, maar ik ga naar de sportschool. Bijkomend voordeel was dat ik zo met een geldige reden het huis kon ontvluchtten. Al vrij snel werd het me duidelijk dat ik, als ik bij Daan zou blijven, op een gegeven moment het sporten zou opgeven en voor de rest van mijn leven letterlijk bij hem op de bank zou doorbrengen. We zouden dan gaan leven als een saai getrouwd stel. Vadsig en humeurig.
Ugh!
Daan en ik waren op dat moment amper volwassen en woonden allebei voor het eerst op kamers. Ik wilde op die leeftijd echt no way zo’n stel worden.
We kwamen elkaar voor het eerst tegen in een studentenflat en het was liefde op het eerste gezicht. Mijn opleiding was nog maar net begonnen, een diploma halen vond ik erg belangrijk, en ik had een grote carrière als zangeres voor ogen. Daan zag dat absoluut niet zitten en wilde het liefst dat ik zou stoppen met zingen. Uiteraard kwam ik daar pas achter toen ik al hotel de botel was. Liefde kan je enorm blind maken en ik heb heel veel voor Daan opgegeven, maar mijn opbloeiende muziekcarrière opgeven begon ik niet aan. Hij kon zich ook best een klein beetje aan mij aanpassen, vond ik. Zijn laatste opmerking over mijn carrièredrang zette me aan het denken en op een dag telde ik alle minpunten bij elkaar op en zette ik een punt achter de relatie. Dat was geen makkelijke keuze en het heeft me erg veel verdriet gedaan. Hij was mijn eerste echte vriendje en het was vrij serieus, iets té serieus dus.
Soms doet dat nog wel pijn en mis ik hem bij tijd en wijle enorm, want ik kon ook altijd onwijs met hem lachen. Nu kan ik echter gaan en staan waar en wanneer ik dat maar wil. Maar meer nog kan en mag ik vooral mijn eigen keuzes maken.
Ik schrik op uit mijn langdurige gemijmer als ik iemand op mijn deur hoor kloppen.
Dus toch!
Wie kan dat nu zijn? Nina is er niet en voor zover ik weet heb ik niemand uitgenodigd. Mijn ouders bellen altijd aan en de rest van de familie mailt of sms’t altijd eerst.
Wanneer ik een vlugge blik op mijn kleding werp besef ik dat ik mijn oude versleten, vieze joggingbroek aanheb en dat er vuile vlekken zitten op mijn vijftien jaar oude t-shirt. Een blik in de spiegel bij de deur doet me realiseren dat ik helemaal geen goede indruk zal gaan maken op de persoon die aan mijn deur staat. Stiekem hoop ik dat hij of zij zich heeft vergist en in die wetenschap nu wegloopt van mijn voordeur. Mocht het dan niet zo zijn, dan hoop ik dat het een oude lelijkerd is die grotendeels blind is.
Op het moment dat ik de deur open besef ik dat vooral dat laatste er echt niet inzit. Wat een ongelofelijk knappe man staat er aan mijn deur! Mijn mond valt er een beetje van open. Hij trekt een wenkbrauw op en noemt mijn naam. Hoe weet hij mijn naam? Ik ken deze man helemaal niet, hoewel hij wel iets bekends heeft.
‘Emma?’
Holy shit, hoe hij mijn naam zegt!|
‘Uhm… ja… ik geloof het.’
Hij kijkt me bevreemd aan, wat is zijn probleem?
‘Geloof je het of weet je het zeker, want het is wel noodzakelijk voor mij om te weten of ik bij de goede deur heb aangeklopt.’
Goede deur aangeklopt? Waar heeft hij het over?
Hij maakt me onzeker en terwijl ik normaal gesproken goed gebekt ben heb ik nu moeite de goede woorden te vinden. Het enige dat ik kan doen is hem dom aangapen en knikken. Als voor de tweede keer zijn ene wenkbrauw omhooggaat en de tweede wenkbrauw volgt kom ik bij zinnen.
‘Ja, natuurlijk ben ik Emma, maar wie ben jij?’
Oké, Emma, dat had je iets minder zwoel kunnen vragen.
Een grote glimlach verschijnt op zijn gezicht en het komt me akelig bekend voor. Mijn hersenen slaan op tilt en ik probeer me te herinneren of Nina een broer heeft. Maar hoe hard ik ook nadenk, ik weet zeker dat ze nog nooit een woord heeft gerept over een broer. Misschien is het gewoon toeval. Zijn glimlach wordt breder en ik realiseer me dat het komt omdat mijn mond nu echt helemaal open staat.
‘Pim,’ zegt hij terwijl hij zijn hand naar me uitsteekt. ‘Ik kom voor je gootsteen. Mag ik binnenkomen?’
Nog altijd met open mond knik ik naar hem, maar blijf staan in de deurpost. Weer die wenkbrauwen!
‘O ja, sorry, natuurlijk, kom binnen,’ stamel ik als een verliefde puber, terwijl ik hem erlangs laat. Mijn ogen ontmoeten twee ogen in de spiegel die er ineens heel helder uitzien, eronder een grote grijns. Beiden in een hoofd dat zo rood is als een tomaat.
Oh, boy!
Precies op het moment dat ik de deur achter me dicht wil doen komt Nina aanrennen.
‘Em, wacht even, ik ben er ook nog!’
In haar handen heeft ze een paar grote bekers Frappuchino van Starbucks. Zo fout, maar zo verschrikkelijk lekker. Dat wordt vanavond maar een extra rondje hardlopen ben ik bang.
Het is het zo waard.
‘Ren maar harder, Nien,’ schreeuw ik naar haar, ‘dan kun je de calorieën er alvast afrennen.’
Dat zeg ik geheel onterecht, want Nina is zo’n vrouw die geen enkele moeite hoeft te doen voor haar figuur. Ze is perfect dun en het maakt niet uit wat voor eten of drinken je erin stopt, ze blijft gewoon dun. Ooit was ze helemaal panisch omdat haar weegschaal vier kilo meer aangaf dan de week ervoor.
Gillend kwam ze naar me toe: ‘Ik ben vier kilo aangekomen, vier hele kilo’s!’
Dat het toen vijfendertig graden Celsius was en ze de avond ervoor een hele zak chips naar binnen had gewerkt was ze voor het gemak vergeten, dus toen de temperatuur zakte en ze een paar dagen veel water dronk waren die vier hele kilo’s al snel verdwenen. Toch moet ik er nog vaak aan terugdenken en zie ik weer haar panische gezicht voor me. Op die momenten moet ze het toch ook weer aanhoren.
Nina steekt haar tong naar me uit, maar zet toch een tandje bij.
Als ze langs me heen loopt noemt ze me nog even een slavendrijver en duwt een Frappuchino in mijn handen. Dan draait ze zich naar me om en vraagt: ‘Wat is er met jou aan de hand, Emma?’
Ik trek een mondhoek op en kijk dan naar beneden.
‘Ik weet niet waar je het over hebt, Nina, er is niets aan de hand,’ zeg ik giechelend.
Als ik weer opkijk zie ik dat Nina haar beide wenkbrauwen heeft opgetrokken.
Om moeilijkheden te voorkomen loop ik naar de keuken waar ik Pim al op de grond zie liggen. Hij heeft snel zijn weg gevonden. Een man die niet afwacht maar het heft in eigen hand neemt. Daar hou ik wel van.