Rust vinden valt niet mee – vakantie #1

Door Posted on 6 Leestijd minuten 98 views

We zijn inmiddels een week op vakantie en als ik heel eerlijk mag zijn dan heb ik, in tegenstelling tot vorige jaren, niet dat heerlijke vakantiegevoel waar ik zo op hoopte. Ik kan er dit jaar maar moeilijk inkomen, terwijl het andere jaren niet zo moeilijk was. Denk ik, want zeker weten doe ik het niet en een stemmetje achterin mijn hoofd schreeuwt dat het toen net zo moeilijk was. Irritant! Ik weet het dus niet echt. Wat ik wel weet is dat ik dit jaar meer dan ooit merk dat ik maar moeilijk afstand kon doen van al het werk dat nog gedaan “moet” worden.

Tegelijkertijd merk ik ook dat het harde werken van het afgelopen jaar voelbaar en merkbaar is in mijn lichaam.

Verwend
De eerste dagen was het weer prachtig, een helderblauwe lucht (af en toe wat wolken) en redelijk warm. Gisteravond heeft het hier een paar keer geregend, maar verder was het mooi. Doodgewoon Nederlands weer dus voor deze periode. Vorig jaar was het weliswaar zo’n 35 graden, maar dat is ook wel pure verwennerij op vakantie. Toch mis ik het lome gevoel dat je ervan krijgt. Of nee, ik mis de noodzaak om lekker het water in te gaan. Om me over te geven aan de bewegingen van het water en de rust dat het me brengt. Vooralsnog heb ik dat niet kunnen ervaren. Het waait hard en daardoor is het toch best fris. Ja, ik weet het, verwend! Maar goed, het zwembad heb ik dit jaar dus nog niet gezien. Vanavond was er een poolparty en de planning was om ernaartoe te gaan, maar een van de kinderen heeft een van de zwemkaarten onklaar gemaakt, dus zat ik uiteindelijk bij de stacaravan een blog te tikken. Zeker niet verkeerd!  

Rust
Zoals ik al zei is rust vinden moeilijk, met name rust in mijn hoofd. Rust in mijn lichaam wordt geregeld door het stroperige gevoel dat ik de laatste dagen weer ervaar, waardoor ik wel een pas op de plaats moet doen. Waar ik echter wel even tijd voor kan maken is het kijken naar de vliegtuigen die hier om de haverklap overvliegen. Sommigen zelfs zo laag dat je kunt zien van welke vliegmaatschappij ze zijn.

I love it! Het zijn van die kleine geluksmomenten.

Shoppen
Ik heb vrijdag hardgelopen en een flink stuk gewandeld. Zaterdag heb ik ook een heel stuk gewandeld, terwijl Christiaan een keer extra huis heen en weer reed. Later op de dag konden we samen gaan genieten. Ook zondag hebben we het rustig aangedaan en maandag hebben we flink geshopt in Roermond voor kleding voor de kinderen en Christiaan. Ik kon niet de rust vinden om iets uit te zoeken, werd erg onrustig van het lawaai (lees: muziek) in de winkels en wilde er zo snel mogelijk vandaan. Dit jaar voor mij dus geen fun-shopping. Het is was het is en het is prima!

Architectuur
Gisteren waren we in het prachtige Maastricht. De lucht was mooi blauw en dat maakt me altijd blij. Zeker in steden als dit betekent het dat ik de architectuur zo mooi uitkomt. Dit is overigens meteen hoofdstad nummer drie van de twaalf, dus kan ik die ook mooi afstrepen. Daarover zal ik later eens meer vertellen. Na een paar dagen relatie rustig aandoen was het tijd om weer wat te gaan doen, hoewel ik niks doen guilty-pleasure nummer 1 vind tijdens vakanties. Maastricht stond echter al maandenlang op het program en we troffen het met het weer. Niet te warm, maar wel een blauwe lucht en een lekker zonnetje.

Onze-Lieve-Vrouwebasiliek
We parkeerden de auto bij het stadspark en zijn via datzelfde park naar de binnenstad gelopen. We liepen langs een basiliek waarin ‘Sterre der zee’ werd aanbeden. Het is jammer dat foto’s maken niet is toegestaan, want het is echt mooi om te zien. De basiliek zelf is ook prachtig; klein en bijna weggestopt aan de rand van de stad. Praten mocht overigens ook niet en ik moet zeggen dat de kinderen daar beiden eerbied voor hadden. Er was een organist aan het spelen, wat een bijzondere klanken geeft dat toch altijd. Christiaan was erg onder de indruk. Wist je overigens dat hij ook orgel heeft gespeeld?

Gedicht
Vlakbij de kerk zag ik onderstaand gedicht van Frans Budé en zoals het een echte woordenfan betaamd heb ik een foto gemaakt.

Sint Jan, Sint Servaas en André Rieu
Op het Vrijthof werd volop gewerkt aan het podium van André Rieu en achter het Vrijthof gingen echtgenoot en de kinderen de toren op de van de Sint Janskerk. Aangezien ik al meer dan twintig jaar hoogtevrees heb, ben ik veilig met de beide benen beneden gebleven om te genieten van de muziek in de kerk, de glazen ramen en de frisse lucht. Het is de eerste kerk die ik gezien heb dat zo licht vanbinnen is. Ondertussen schreef ik het eerste deel van deze blogpost en echtgenoot maakte foto’s. Stiekem hield ik ondertussen mijn hart vast en hoopte maar dat ik niet een kindje voorbij zou zien vliegen*. Achteraf bleek dat alles goed afgesloten te zijn met hekken, zodat vliegen geen optie was.

Naast deze kerk met de rode punt staat nog een kerk en daar gingen we schatten kijken in de schatkamer van de Sint-Servaasbasiliek. Foto’s maken aan de voorkant was niet mogelijk in verband met het opbouwen van het podium van de concerten van André Rieu, maar dit keer waren we wel in de binnentuin van de basiliek. Zelfs onze zoon was erg onder de indruk van de dit alles en wilde graag zelf foto’s maken. Ik trakteerde hem daarom maar meteen op een wafel bij Pinky.

Mooiste boekhandel van Nederland
De voornaamste reden voor ons uitstapje was wat mij betreft de wetenschap dat ik ook naar de mooiste boekhandel van Nederland zou gaan. Of het echt de mooiste is weet ik niet hoor, want Zwolle kan er ook wat van, maar ik vind hem in ieder geval betoverend mooi. Helaas niet met enig boek naar buitengekomen, maar ik kon even kijken waar de hoofdpersonage in mijn tweede wielerroman (Wegkapitein) haar boeken zou signeren.

Mesmerizing
Op weg naar de auto kwamen we nog lang een trio dat me meteen betoverde. Mesmerizing noemen ze het ook wel in het Engels en ik denk dat dat misschien ook een betere bewoording is. Hypnotiserend bijna. Zo mooi. Zo puur. Zo perfect! Ik had er echt wel uren en uren naar kunnen luisteren en kijken. Helaas was er de tijd niet voor en moest ik ze achter me laten. Wist ik maar wie ze waren, dan had ik ze kunnen opzoeken op een van de sociale media kanalen. Ik zal later de video met jullie delen, daarvoor wil ik graag een Wifi-verbinding hebben. De link zal ik dan ook meteen hier plaatsen, voor de mensen die later lezen. Ik weet overigens niet of het nog te horen is op de video, maar Samuël vraagt op een gegeven moment: “Papa, wat is die grote viool?” Zo schattig!

Vriendschap
Hierna kwam er een einde aan onze dag in Maastricht. Het liep anders dan gepland en de kinderen konden al relatief vroeg op de dag weer met hun vriendjes spelen. Diezelfde vriendjes hebben ook vandaag de hele dag met ze gespeeld, maar gaan morgen helaas weer naar huis voor een paar weken. Hun ouders en opa en oma hebben hier samen een stacaravan en het was eigenlijk de periode van opa en oma alleen, maar omdat Elize en Samuël zouden komen (net als vorig jaar tweemaal) mochten ze een paar dagen komen logeren. Zo lief! Helaas is er dan morgen wel een afscheid. Ze zijn zo leuk samen, en vandaag had ik dus een paar uur lang vijf kinderen. Gelukkig was het tijdelijk 😉. We hebben met z’n allen pizza gemaakt op de barbecue. Later daarover ook nog een blogpost. Voor nu sluit ik af. Ik heb net anderhalf uur lang een webinar gevolgd en ben best moe. Wil je nu meer foto’s zien dan kan dat. Volg me op Instagram of Facebook en dan kun je nog meer zien.

Ik spreek jullie snel weer.

*Ik geef toe dat het overdreven is, maar een paar dagen terug vertelde echtgenoot me vlak voor het slapen over een opa die zijn kleinkind van de elfde verdieping, op een cruiseschip, liet vallen.

Please follow and like us:
error
signature

Wat vind jij?

Your email address will not be published. Required fields are marked *

No Comments Yet.

error

Enjoy this blog? Please spread the word :)