Ze noemden me duivelskind [boekrecensie]

Door Posted on 4 Leestijd minuten 12 views

 Een inspirerend levensverhaal over moed, doorzettingsvermogen en het najagen van dromen. Michaela DePrince werd in 1995 geboren in het door een bloedige burgeroorlog geteisterde Sierra Leone. Als haar vader door rebellen wordt vermoord en haar moeder aan ondervoeding sterft, wordt Michaela in een weeshuis geplaatst. De witte vlekken op haar huid leveren haar de titel ‘duivelskind’ op en ze wordt verwaarloosd en mishandeld. Als Michaela min of meer per toeval door een Amerikaans echtpaar wordt geadopteerd, heeft ze maar één wens: balletles. Michaela blijkt een natuurtalent en vecht zich in de harde en door vooroordelen gekenmerkte wereld van ballet een weg naar de top. ‘Ze noemden me duivelskind’ vertelt op indrukwekkende wijze hoe Michaela DePrince uitgroeit van oorlogswees tot ballerina.*

Burgeroorlog

Michaela-Mabinty-DePrince werd in 1995 geboren in Sierra Leone. Op dat moment was de burgeroorlog al vier jaar bezig. Haar vader noemde de geboorte van Michaela het hoogtepunt van zijn leven, maar de mensen in haar omgeving zagen haar door de huidaandoening – vitiligo – als een duivelskind. Haar oom noemde haar een waardeloos, gevlekt meisje die nooit een goede bruidsprijs zou opleveren. Het was diezelfde oom die Michaela jaren later, na het overlijden van haar vader en moeder, zou achterlaten bij de poorten van een weeshuis waar al snel een vriendschap ontstond tussen haar en haar naamgenoot en enige vriendin Mabinty. In het weeshuis beleefde ze veel angstige momenten en wordt mishandeld, gepest en verwaarloosd. De gruwelijke periode in het weeshuis weet ze te overleven door haar karakter, intelligentie en vriendschap met haar vriendin. Hoop op een beter leven krijgt ze als ze op een dag de cover van een magazine ziet liggen met daarop een (blanke) ballerina.

Adoptie

Ook in het weeshuis is Michaela zich bewust van haar vlekken en als blijkt dat alle kinderen in het weeshuis geadopteerd worden, behalve zij, wordt ze bang. Angstig om alleen achter te blijven klampt ze zich vast aan de droom dat zij geadopteerd wordt door de mensen die haar vriendin adopteerden. Als de kinderen en medewerkers van het weeshuis zich niet veel later moeten verplaatsen naar Ghana komt Michaela’s droom uit. Samen met haar vriendin vertrekt ze vervolgens naar Amerika. Omdat de meisjes dezelfde naam hebben krijgen ze ieder een extra naam, Michaela en Mia.

Balletles

In Ghana kan Michaela haar (adoptie)moeder duidelijk maken dat ze graag op balletles wil. Haar moeder belooft dat ze die droom waar mag maken zodra ze Engels kan spreken. Dat duurt niet lang en dan blijkt over hoeveel talent Michaela beschikt. Op haar zevende trekt ze haar eerste paar spitsen aan.

Discriminatie

Een paar jaar later krijgen de twee meisjes een zusje. Het meisje komt uit hetzelfde weeshuis als Michaela en Mia en ze kennen haar nog van de tijd dat ze er zelf zaten. Samen met hun broer Teddy vormen ze een gezin van zes. De drie meiden krijgen veel te maken met discriminatie. Die discriminatie gaat twee kanten op: de meisjes krijgen te maken met de blanke mensen die hen discrimineren, maar hun ouders krijgen te maken met donkere mensen die hen wijzen op een foute opvoeding van de meiden. Daarnaast krijgt Michaela veel te maken met stereotypering, maar daar kan ze zich niet echt druk om maken. Op één na: die van de balletwereld. Op een dag hoort ze toevalligerwijs dat ze een rol niet kreeg omdat de stad er waarschijnlijk nog niet aan toe was om een zwarte “Marie” te zien.

Ommekeer

Na de dood van broer Teddy verhuist Michaela met haar ouders en zussen van Cherry Hill, New Jersey naar Williston, Vermont. Daar zorgt Michaela’s talent voor een kloof tussen haar en Mia. Daar komt verandering in als ze na een val van de trap een blessure oploopt en tijdelijk zonder balletschool zit. Ze groeien weer naar elkaar toe en gaan weer samen dansen. Op een dag krijgt Michaela een volledige beurs voor de summer course aan het Dance Theatre of Harlem in New York en niet veel later wint ze de hoogst haalbare prijs voor een balletdanseres van haar leeftijd: de Hope award. Ze is dan tien jaar oud.

Prof

Als ze zeventien jaar oud is studeert Michaela cum laude af aan de (online) highschool en krijgt een baan bij een professioneel balletgezelschap. December 2012 doet ze auditie bij Het Nationale Ballet in Amsterdam en in februari 2013 tekent ze haar contract.

Recensie:

‘Ze noemden me duivelskind’ is een boek dat gelezen moet worden. Het is een verhaal dat zich vastzet in je hoofd, in je hart en in je ziel. Je kunt niet anders dan het boek in één ruk uitlezen. Het is duidelijk dat haar oorlogsverleden haar op vele manieren blijft achtervolgen, maar haar ook de persoon heeft gemaakt die ze nu is. Dit boek bewaar ik tot mijn dochter oud genoeg is om het te lezen. Michaela’s verhaal laat je geloven in wonderen en is een bewijs dat je met keihard werken (en talent) heel ver kunt komen. Met tranen in mijn ogen, na haar laatste geschreven woorden, sloot ik het boek om het vervolgens voor altijd in mijn hart te bewaren.

*Bron: Bol.com

Verkrijgbaar: onder andere te bestellen via Bol.com

Titel: Ze noemden me duivelskind 
Auteur: Michaela DePrince, Elaine DePrince 
Genre: Waargebeurd 
Uitgever: The House of Books 
Uitgave datum: juli 2015 
Uitvoering: paperback 
Pagina's: 224 
ISBN13: 9789048820870 
Please follow and like us:
error
signature

Wat vind jij?

Your email address will not be published. Required fields are marked *

No Comments Yet.

error

Enjoy this blog? Please spread the word :)