Je eigen tempo vinden in een druk leven met weinig energie
- Angela Stegeman
- 9 jun
- 4 minuten om te lezen
Bijgewerkt op: 25 jun
Vanmorgen had ik een moment van helderheid dat ik graag met je wil delen. Als chronisch ziek persoon ken ik het patroon van proberen, opbouwen en uiteindelijk toch weer moeten stoppen. Niet omdat ik niet wil. Niet omdat ik geen motivatie heb. Maar omdat mijn lichaam eerder aan de grens zit dan mijn hoofd wil toegeven.
Dat patroon zag ik niet alleen bij hardlopen, maar ook in andere delen van mijn leven. Ik begon met goede moed, bouwde op, wilde vooruit, en liep uiteindelijk vast omdat mijn tempo niet paste bij mijn energie. Deze blog gaat niet over opgeven. Hij gaat over leren herkennen welk tempo wél haalbaar is.
Je hoeft niet te stoppen, je mag je eigen tempo vinden
Vandaag kwam ik tot een belangrijk inzicht. Om acht uur zat ik al moe aan de eettafel en keek naar mijn loopband. Ik dacht eraan dat ik onlangs had besloten om voorgoed te stoppen, maar dat ik daar nog steeds niet volledig achter sta. Toen besefte ik: misschien hoef ik niet altijd te stoppen, maar kan ik het op mijn eigen tempo en op mijn eigen manier doen.
Niet langer duwen en trekken, maar beter luisteren naar de signalen van mijn lichaam. Dit inzicht wil ik graag met je delen, vooral als je je soms uitgeput voelt door de uitdagingen van het leven, of je nu chronisch ziek bent of niet. Je eigen tempo vinden is altijd een goed idee.
Het patroon van opbouwen en weer vastlopen
Chronisch ziek zijn betekent voor mij niet alleen fysieke beperkingen, maar ook een constante strijd met mijn eigen grenzen.
Ik ben gewend om door te gaan, ook als mijn lichaam schreeuwt om rust.
Dat heeft me vaak gebracht tot het punt dat ik helemaal niets meer kon. Hardlopen was een voorbeeld: ik bouwde het steeds weer op, voelde me goed, maar zodra het te zwaar werd, stopte ik. Dat voelde als falen, alsof ik niet sterk genoeg was.
Veel vrouwen met weinig energie herkennen dit ook buiten sport: je probeert op hetzelfde tempo mee te doen als de rest, tot je lichaam uiteindelijk de rem erop zet.
Het werd een patroon van opbouwen, te lang doorgaan, instorten en opnieuw beginnen. Niet omdat ik geen discipline had, maar omdat ik mijn tempo niet goed genoeg afstemde op mijn energie.
Leven op je eigen tempo
Vanmorgen keek ik moe naar de loopband en dacht aan hardlopen. Toen kwam het besef: ik hoef niet te stoppen omdat het zwaar wordt. Ik mag het op mijn eigen tempo doen. Dat betekent niet dat ik minder waard ben of minder gemotiveerd ben. Het betekent dat ik luister naar mijn lichaam en mijn energie serieuzer neem.
Dat geeft ruimte. Ik hoef niet meer te bewijzen dat ik hetzelfde tempo aankan als iemand anders. Mijn kracht zit niet in harder doorgaan, maar in eerder herkennen wat haalbaar is
De kleine manieren waarop je jezelf voorbijloopt
De loopband is hier natuurlijk maar een voorbeeld. Het gaat om alle kleine manieren waarop je jezelf voorbijloopt: in de zorg voor je kinderen, het huishouden, administratie, afspraken, klaarstaan voor anderen en het najagen van doelen alsof je energie onbeperkt is.
Waarom je eigen tempo geen luxe is
Voor veel moeders, zeker als je weinig energie hebt, is het lastig om jezelf mee te nemen in de planning. Je gezin, familie en werk vragen aandacht, en voor je het weet reageer je vooral op wat anderen nodig hebben. Maar jouw energie telt ook.
Je eigen tempo kiezen is niet egoïstisch. Het is nodig om jezelf niet steeds voorbij te lopen.
Het betekent dat je je eigen energie en gezondheid bewaakt, zodat je er ook voor anderen kunt zijn. Als jij continu uitgeput bent, gaat dat ten koste van je welzijn en uiteindelijk ook van de mensen om je heen.
Praktische stappen om je eigen tempo te vinden
Luister eerder naar je lichaam. Wacht niet tot je helemaal op bent. Let op signalen zoals druk in je hoofd, zwaardere vermoeidheid, kortaf reageren of geen ruimte meer voelen.
Maak je stap kleiner. Kies niet wat je hoofd vindt dat je zou moeten kunnen, maar wat je lichaam vandaag kan dragen.
Plan rust vóórdat je leeg bent. Rust is geen beloning achteraf. Het is onderdeel van leven binnen je energie.
Vraag concreet om hulp. Niet alleen 'ik red het niet', maar: 'Kun jij dit vandaag van me overnemen?'
Stop met jezelf vergelijken. Jouw tempo hoeft niet te lijken op het tempo van iemand met meer energie.
Leven op je eigen tempo is een vorm van kracht
Leven op je eigen tempo vraagt moed. Niet omdat het makkelijk is, maar omdat je soms moet afwijken van wat normaal lijkt. Kracht zit niet alleen in doorgaan tot het uiterste. Kracht zit ook in herkennen wanneer iets te veel wordt, je grens serieus nemen en kiezen voor wat haalbaar is.”
Dit geldt niet alleen voor mensen die chronisch ziek zijn, maar voor iedereen die zich soms overweldigd voelt door het leven.
Het is een uitnodiging om jezelf serieus te nemen en te zoeken naar een manier van leven die minder vaak tegen je eigen grenzen in gaat.
Wat jij hier vandaag mee kunt doen
Misschien herken je jezelf in mijn verhaal. Misschien voel jij je ook vaak uitgeblust, gevangen in een druk leven met weinig ruimte voor jezelf. Mijn uitnodiging is om te experimenteren met leven op je eigen tempo.
Begin klein. Kies één plek waar je nu steeds te hard gaat. Dat kan een taak zijn, een verwachting, een afspraak of een doel. Vraag jezelf af: welk tempo past vandaag bij mijn energie? Zorgen voor jezelf is geen luxe, het is een noodzaak.
Je hoeft niet alles los te laten om beter voor jezelf te zorgen. Soms begint verandering met één stap kleiner, één pauze eerder of één keuze die beter past bij je energie. Niet stoppen. Zachter verdergaan.
Wil je onderzoeken waar jij steeds over je eigen tempo heen gaat, wat jou energie kost en welke kleine keuzes beter passen bij je grenzen? Bekijk mijn reflectieboeken met gerichte vragen en praktische oefeningen. Denk hierbij specifiek aan mijn werkboek 'Patronen zichtbaar maken'.
Liefs, Angela
ps. misschien ben je ook geïnteresseerd ik deze podcast aflevering over dit onderwerp. Het heeft raakvlakken met de blogpost.
Opmerkingen