Leven met weinig energie als je hoofd vol plannen zit
Een hoofd vol plannen en een lichaam dat niet altijd mee kan: dat is misschien wel een van de lastigste kanten van leven met weinig energie. Je wilt werken, sporten, afspreken, iets nieuws beginnen of gewoon spontaan kunnen doen waar je zin in hebt. Alleen betekent zin hebben in iets niet automatisch dat je er ook de energie voor hebt.
Dat is voor mij een van de ingewikkeldste kanten van leven met chronische vermoeidheid. Mijn hoofd kan enthousiast zijn terwijl mijn lichaam allang weet dat iets eigenlijk te veel is. Soms luister ik daarnaar, soms schat ik het verkeerd in en soms kies ik heel bewust voor iets waarvan ik weet dat ik er later meer last van zal hebben.
Juist daarom ben ik anders naar energie gaan kijken. Het gaat voor mij niet alleen om de vraag hoeveel ik kan doen, maar vooral om waar ik mijn energie aan wil besteden.
Niet alles wat energie kost, staat in je agenda
Wanneer je weinig energie hebt, denk je al snel aan praktische dingen. Minder afspraken, vaker rust nemen, taken uitstellen of activiteiten inkorten. Maar een groot deel van de belasting is veel minder zichtbaar.
Twijfelen kost bijvoorbeeld ook energie. Net als jezelf verwijten dat je iets niet hebt gedaan, bang zijn dat iemand teleurgesteld is of steeds opnieuw afwegen of je iets wel of niet aankunt.
Je kunt een uur op de bank liggen en ondertussen in je hoofd nog steeds ontzettend druk zijn.
Dat inzicht heeft voor mij veel veranderd. Rust gaat niet alleen over niets doen. Soms heb je juist behoefte aan helderheid over waarom je zo onrustig bent, waar de druk vandaan komt en wat je eigenlijk van jezelf verlangt.
Je grens begint vaak vóór het moment waarop het echt te veel is
Ik heb lang gedacht dat ik mijn grens vooral moest herkennen aan vermoeidheid. Inmiddels weet ik dat er vaak veel eerder signalen zijn.
Ik word bijvoorbeeld sneller prikkelbaar,
heb meer moeite om na te denken
of merk dat gewone dingen ineens veel meer moeite kosten.
Soms is het vooral een gevoel van onrust: ik wil nog van alles, maar eigenlijk heb ik nergens meer ruimte voor.
Dat zijn voor mij momenten geworden om iets eerder stil te staan. Niet meteen om alles af te zeggen, maar om mezelf af te vragen wat er eigenlijk gebeurt.
Ben ik moe omdat ik iets heb gedaan, of omdat ik al uren probeer door te gaan terwijl ik eigenlijk rust nodig heb?
Wil ik iets echt, of vind ik dat ik het zou moeten doen?
En als mijn energie vandaag beperkt is, waar wil ik die dan het liefst aan besteden?
Dat laatste vind ik misschien wel de belangrijkste vraag.
Schrijven helpt mij om het onderscheid te zien
In mijn hoofd kunnen al die gedachten gemakkelijk door elkaar lopen. Op papier wordt het vaak duidelijker. Door te schrijven merk ik sneller waar ik mezelf onder druk zet, welke overtuigingen steeds terugkomen en waar ik eigenlijk al weet dat iets niet goed past.
Niet omdat schrijven overal een oplossing voor geeft, maar omdat het ruimte maakt tussen wat ik voel en wat ik automatisch doe.
Soms kom ik er tijdens het schrijven achter dat ik helemaal geen ingewikkeld antwoord nodig heb. Ik wist eigenlijk al dat iets te veel was, maar vond het lastig om daar consequenties aan te verbinden.
Dat is voor mij ook de waarde van reflectie: niet eindeloos zoeken naar wat er ‘mis’ is, maar beter leren herkennen wat er werkelijk speelt.
Bewuster omgaan met weinig energie betekent niet dat je minder moet leven
Dit vind ik belangrijk, omdat omgaan met weinig energie al snel klinkt alsof je vooral moet leren minderen. Voor mij gaat het daar niet om. Ik wil nog steeds dingen doen die belangrijk voor me zijn. Soms kies ik bewust voor iets dat veel energie kost, omdat ik het die energie waard vind.
Een grens herkennen betekent niet automatisch dat je nooit meer over die grens heen mag. Het betekent vooral dat je beter begrijpt welke keuze je maakt en waarom. Daar zit voor mij een groot verschil.
Als je voortdurend probeert zoveel mogelijk klachten te voorkomen, kan je wereld steeds kleiner worden. Als je iedere grens negeert, betaal je daar waarschijnlijk ook een prijs voor. Ergens daartussen ligt een manier van leven waarin je blijft afstemmen op wat je aankunt én op wat belangrijk voor je is. Dat blijft zoeken. Ook na jaren.
Daarom draait mijn werk om helderheid
Mijn eigen zoektocht naar die balans is een belangrijke reden waarom reflectie, schrijven en bewust omgaan met energie zo'n grote plek hebben gekregen in mijn werk.
Ik wil vrouwen die veel voelen, snel overprikkeld raken of weinig energie hebben niet vertellen wat ze allemaal moeten veranderen. Ik wil vooral helpen om beter zichtbaar te maken wat er speelt. Waar loop je jezelf voorbij? Welke verwachtingen kosten je energie? Wat heb je nodig? En welke keuze past op dit moment bij jou?
Want misschien hoef je niet altijd meer discipline te hebben, sterker te worden of nóg beter je best te doen.
Soms begint iets veranderen bij een veel kleinere vraag: Waar wil ik de energie die ik vandaag heb aan besteden?
Die vraag geeft niet iedere dag hetzelfde antwoord. Maar juist daarin zit voor mij de ruimte om steeds opnieuw een keuze te maken die beter past bij mijn energie én bij het leven dat ik wil leiden.
Wil je verder onderzoeken wat jouw energie vraagt en waar je jezelf misschien voorbijloopt? Bekijk dan mijn blogs, podcast en reflectieboeken. Ze helpen je om met meer rust en helderheid te kijken naar wat jij nodig hebt en welke keuzes bij jouw energie passen.
Angela
Opmerkingen