Waarom ik mijn energie niet meer verspil aan wat me leegtrekt
- Angela Stegeman
- 10 jun
- 3 minuten om te lezen
Bijgewerkt op: 25 jun
Er komt een moment waarop je merkt dat je niet alles meer kunt of wilt dragen. Niet elk gesprek, elke verwachting, elke mening of elk drama verdient nog jouw energie. Voor mij heeft dat veel te maken met ouder worden, maar ook met leven met beperkte energie.
Als je snel overprikkeld raakt of weinig ruimte hebt, ga je steeds scherper voelen wat je leegtrekt. Niet omdat je hard of ongevoelig wordt, maar omdat je leert dat je energie niet eindeloos beschikbaar is.
Deze blog gaat over grenzen, zelfrespect en eerlijker kiezen wat je nog binnenlaat.
Verspil je energie niet
Toen ik jonger was, had ik meer geduld voor verhalen, verwachtingen en gedoe die me eigenlijk vooral energie kostten. Misschien was het naïviteit, misschien de behoefte om erbij te horen. Nu ik richting de 50 ga, voel ik steeds beter wat klopt en wat me leegtrekt. Ik verspil mijn energie niet meer zo snel.
Het is niet dat ik ongevoelig ben geworden voor echte problemen. Integendeel. Ik ben juist bewuster van wat echt telt, waar ik aanwezig wil zijn en waar ik niet meer in mee hoef.
Zelfrespect speelt hierin een grote rol. Door mezelf serieuzer te nemen, kies ik bewuster waar ik mijn energie aan geef. Dat betekent dat ik minder snel meega in verwachtingen, gesprekken of situaties die me van mezelf wegtrekken. Alsof ik een filter heb ontwikkeld dat sneller voelt: dit klopt wel, en dit niet.
Grenzen stellen zonder jezelf te verantwoorden
Ook ouder worden speelt daarin mee. Ik voel minder behoefte om mezelf steeds uit te leggen of aan te passen. Wat vroeger misschien onzekerheid opriep, voelt nu vaker als helderheid: dit past wel bij mij, en dit niet meer.
Ik merk dat ik minder ruimte wil geven aan wat anderen vinden of verwachten. Niet omdat het me nooit meer raakt, maar omdat ik mezelf minder snel kwijt wil raken in de mening van een ander.
Dit proces begon eigenlijk al rond mijn 40e, maar de laatste jaren is het sterker geworden. Het voelt alsof ik vanbinnen duidelijker ben gaan kiezen. Minder ruimte voor gedoe, meer ruimte voor echtheid. Niet alleen in woorden, maar vooral in gedrag.
Minder ruis, meer rust
Steeds meer mezelf worden betekent ook dat ik bewuster kies waar ik mijn aandacht aan geef.
Dat doe ik door:
Grenzen eerder te herkennen: niet pas stoppen als ik al leeg ben, maar eerder voelen wat te veel wordt.
Minder uit te leggen: niet overal verantwoording over afleggen als iets niet past.
Echtheid serieuzer te nemen: mijn tijd en aandacht geven aan mensen en situaties die kloppen.
Rust bewust op te zoeken: stilte, reflectie en vertraging gebruiken om bij mezelf te blijven.
Mezelf minder te vergelijken: niet meten aan wat een ander kan dragen, maar kijken naar wat voor mij haalbaar is.
Wat ik niet meer meeneem
Wat ik steeds minder wil meenemen, zijn verwachtingen die niet van mij zijn. Gesprekken die alleen maar energie kosten. Meningen waar ik niets mee hoef. De neiging om mezelf uit te leggen terwijl ik diep vanbinnen al weet wat klopt.
Dat betekent niet dat ik me afsluit. Het betekent dat ik beter kies waar ik beschikbaar voor ben. Mijn energie is niet eindeloos, en juist daarom wil ik haar besteden aan wat echt klopt.
Eerlijker leven binnen je energie
Misschien herken je dat moment waarop je voelt: ik wil mijn energie niet meer verliezen aan dingen die me verder van mezelf wegtrekken. Voor mij is dat geen harde grens naar de buitenwereld, maar een eerlijkere afspraak met mezelf.
Ik wil beter luisteren naar wat klopt, wat te veel is en wat ik nodig heb om dichter bij mezelf te blijven
Je energie beschermen betekent niet dat je hard wordt. Het betekent dat je eerlijker kiest wat je binnenlaat, waar je op reageert en waar je jezelf niet langer in verliest. Soms begint rust niet met meer doen, maar met minder meenemen.
Angela
ps. misschien ben je ook geïnteresseerd ik deze podcast aflevering over dit onderwerp. Het heeft raakvlakken met de blogpost.
Opmerkingen