Blogs over overprikkeling, weinig energie en rust in je hoofd 

Je eigen tempo vinden kan moeilijk zijn als je chronisch vermoeid bent of weinig energie hebt. Het kan voelen alsof anderen sneller bouwen, groeien en vooruitgaan, terwijl jij steeds opnieuw moet afstemmen op je lichaam. In deze blog lees je hoe het gevoel van achterlopen ontstaat, waarom jouw tempo serieus genomen mag worden en hoe kleine, haalbare stappen kunnen helpen om minder over je grenzen te gaan.

Hersenmist kan ervoor zorgen dat je woorden pas later komen. Tijdens een gesprek weet je misschien niet goed wat je wilt zeggen, terwijl het achteraf ineens helder wordt. Zeker bij chronische vermoeidheid of weinig energie kan reageren veel vragen. In deze blog lees je waarom dat niet zwak is, hoe je milder naar jezelf kijkt en hoe die woorden achteraf kunnen helpen om je grenzen beter te begrijpen.

Rust nemen zonder uitleg kan moeilijk voelen als je chronisch ziek bent of leeft met weinig energie. Misschien ben je gewend om jezelf te verantwoorden, terwijl je lichaam allang aangeeft dat iets te veel is. In deze blog lees je waarom je niet hoeft te wachten tot je helemaal op bent, hoe je je grenzen serieuzer neemt en hoe je rust kunt toelaten zonder jezelf steeds te bewijzen.

Leven met chronische energiebeperkingen raakt niet alleen je lichaam, maar ook je hoofd, planning, sociale leven en grenzen. In deze blog deel ik vijf tips om bewuster met weinig energie om te gaan. Niet als stappenplan dat alles oplost, maar als houvast om beter naar je lichaam te luisteren, je energie te verdelen, steun te zoeken en milder te kijken naar wat haalbaar is.

Leven met chronische vermoeidheid, overprikkeling of weinig energie is vaak onzichtbaar. Een tentoonstelling van Fernando Sánchez Castillo liet mij nadenken over macht, zichtbaarheid en de stille strijd die veel vrouwen dagelijks voeren. In deze blog lees je waarom erkenning belangrijk is, waarom je je ervaring niet kleiner hoeft te maken en hoe zichtbaar worden soms begint met eerlijk zeggen wat iets kost.

De onzichtbare lasten van het dagelijks leven zitten vaak in alles wat je blijft dragen: denken, plannen, zorgen, onthouden en doorgaan. Zeker voor vrouwen met chronische vermoeidheid of weinig energie kan die mentale last zwaar wegen. In deze blog lees je waarom het belangrijk is om te erkennen wat je allemaal draagt, hoe ongezien dat soms voelt en hoe stilstaan bij deze lasten kan helpen om jezelf weer beter te zien.

In deze persoonlijke blog ik mijn ervaring met meer dan 28 jaar ME/cvs en de psychische impact van chronisch ziek zijn. Ik beschrijf hoe vermoeidheid, grenzen en verlies van controle mijn leven beïnvloedden, maar ook hoe persoonlijke groei, schrijven en mildheid mij hielp om beter met mijn lichaam samen te werken. De blog biedt herkenning en praktische tips voor wie leeft met chronische vermoeidheid.