Waar mijn rol als moeder ophoudt
Bijgewerkt op: 15 okt
‘Je bent min of meer haar therapeut,’ zei ze. ‘Maar dat zou eigenlijk niet moeten. Je bent haar moeder.’ Die woorden bleven hangen. Niet omdat ik ze nog nooit op die manier had bekeken, maar omdat ze precies benoemden wat er al zo lang gebeurt.
Ik ben niet alleen moeder. Ik probeer ook te begeleiden, op te vangen, vooruit te denken, problemen te voorkomen en oplossingen te vinden voor dingen die ik niet kan oplossen. Dit keer een persoonlijke blog over waar mijn rol als moeder ophoudt.
Misschien lag het niet aan mij
Lange tijd dacht ik dat ik het moederschap gewoon zwaar vond. Dat ik misschien toch niet zo gemaakt was voor die enorme verantwoordelijkheid en voortdurende zorg. Andere moeders leken het beter aan te kunnen. Ze leken meer energie te hebben, gemakkelijker los te laten en minder gebukt te gaan onder alles waarvoor ze zich verantwoordelijk voelden.
Nu kijk ik daar anders naar, maar wel pas sinds ik concrete hulp heb van een deskundig.
De afgelopen vijftien jaar zijn mijn zorgtaken ook gewoon heel groot geweest. Niet voor één, maar voor twee kinderen die extra zorg nodig hebben. In combinatie met mijn chronische vermoeidheid is het eigenlijk niet zo vreemd dat het me soms ontzettend zwaar viel.
Nu denk ik: Misschien zegt dat niet dat ik niet gemaakt ben voor het moederschap. Misschien zegt het vooral iets over hoeveel ik al die jaren heb gedragen.
Begrip met terugwerkende kracht
Dat besef komt steeds meer binnen. Niet in één groot moment, maar beetje bij beetje.
Met terugwerkende kracht kan ik daardoor zachter kijken naar de moeder die ik ben geweest. Naar de momenten waarop ik moe, wanhopig of overprikkeld was. Naar de keren dat ik dacht dat ik tekortschoot, terwijl ik eigenlijk al veel meer droeg dan redelijkerwijs van één persoon gevraagd kon worden.
Dat begrip verandert het verleden niet. Maar het verandert wel de manier waarop ik ernaar kijk.
Overdragen is niet hetzelfde als loslaten
‘Wat voor nu de oplossing is, weet ik niet,’ zou ik uit gewoonte willen zeggen.
Maar dat is eigenlijk niet waar. Ik weet het wel. De oplossing is dat ik niet alles zelf kan blijven dragen. Dat sommige taken en verantwoordelijkheden door anderen overgenomen moeten worden.
Volledig loslaten voelt niet mogelijk, omdat dat te grote consequenties kan hebben. Daarom gaat het voor mij niet om mijn handen ergens helemaal vanaf trekken. Het gaat om zorgvuldig overdragen.
Om blijven kijken wat nodig is, zonder automatisch te denken dat ík degene moet zijn die het uitvoert, opvangt of oplost. En juist dát vraagt moed van me.
Erkennen waar mijn rol als moeder ophoudt
De volgende stap is niet dat ik nóg beter leer zorgen. Niet dat ik nog meer kennis verzamel, nog alerter word of nog harder probeer om alles bij elkaar te houden.
De volgende stap is erkennen waar mijn rol als moeder ophoudt en waar iemand anders iets moet overnemen.
Dat voelt niet vanzelfsprekend. Na zoveel jaren dragen is verantwoordelijkheid nemen bijna hetzelfde gaan voelen als alles zelf doen. Maar misschien is hulp inschakelen óók verantwoordelijkheid nemen. Voor mijn kind, voor mezelf en voor onze onderlinge relatie.
Die ene opmerking opende mijn ogen. Zoals wel meer rake opmerkingen van haar dat de laatste tijd doen.
Angela
Opmerkingen