Als mijn ADHD-brein afhaakt vóór de finishing touch
Bijgewerkt op: 15 okt
Wekenlang werkte ik in een heerlijke flow aan mijn cursus. Ik schreef de modules, maakte het werkboek, nam audio’s op en bouwde alles in mijn cursusomgeving. Er kwamen steeds nieuwe ideeën bij en ik zag overal verbanden. Het lukte me om veel werk te verzetten, zonder dat ik mezelf daar voortdurend toe hoefde aan te zetten. Inmiddels staat de cursus. Hij is te koop en alles werkt.
Er ontbreekt alleen nog een mailfunnel. Misschien niet het allerbelangrijkste, want deelnemers kunnen de cursus ook zonder die mails gewoon volgen. Toch wil ik hen na hun aankoop graag blijven begeleiden. Met mails die aansluiten bij de verschillende modules, extra uitleg geven en hen helpen om stil te blijven staan bij hun eigen proces. In deze blog meer over wanneer mijn ADHD-brein afhaakt.
De flow is verdwenen
Ik weet waarom ik die mails wil schrijven. Ik vind ze belangrijk en heb er ook ideeën voor, maar juist dát krijg ik nu niet meer voor elkaar. Mijn creativiteit neemt af en mijn hoofd voelt steeds waziger. Ik kan niet bij de informatie die vooraan ligt.
Waar ik een paar weken geleden moeiteloos kon bedenken wat er nodig was, kost het me nu moeite om de verschillende stappen te overzien.
Technische skills opnieuw uitzoeken
Ik moet opnieuw gaan uitzoeken hoe de technische kant van de mailfunnel werkt. Ik moet bepalen welke mail op welk moment verstuurd wordt en wat ik in iedere mail wil meegeven. Op zichzelf zijn dat geen onmogelijke taken. Toch voelen ze nu veel groter dan toen ik nog volledig in de flow van mijn cursus zat.
Niet omdat ik de cursus niet meer belangrijk vind. Ook niet omdat ik geen zin heb om de deelnemers verder te begeleiden. Mijn hoofd kan er gewoon niet meer goed bij.
Als mijn ADHD-brein afhaakt
Dat vind ik soms lastig aan mijn ADHD-brein. Het kan zich wekenlang volledig vastbijten in een onderwerp. In zo’n periode kan ik veel maken, snel verbanden leggen en helemaal opgaan in wat ik aan het bouwen ben. Totdat de helderheid langzaam verdwijnt en mijn hoofd niet meer mee lijkt te werken.
Het project is dan bijna af, maar in mijn hoofd raak ik er steeds verder van verwijderd. Niet omdat ik het niet wíl afmaken of omdat het ineens niet meer belangrijk voor me is. Mijn brein lijkt op zo’n moment gewoon te crashen. Hoe graag ik ook verder wil, ik kan niet meer bij de focus en helderheid die er eerst wel waren.
Gas terugnemen voorkomt het niet altijd
Het klinkt misschien logisch om aan het begin van zo’n proces minder hard te werken. Om mijn energie beter te verdelen en niet alles te doen op het moment dat de ideeën komen. Alleen werkt dat voor mij niet zo eenvoudig.
Als ik in de eerste weken gas had teruggenomen, was mijn focus waarschijnlijk niet langer gebleven. Misschien had ik dan minder afgekregen voordat mijn hoofd blurry werd. Mijn aandacht verdwijnt namelijk niet alleen doordat ik te veel heb gedaan.
Op een gegeven moment lijkt de toegang tot het project gewoon minder te worden.
Dat betekent niet dat rust geen waarde heeft. Natuurlijk heb ik rust nodig en kan te lang doorgaan me uitputten. Maar rust is niet automatisch een manier om mijn focus te bewaren. Soms ben ik uitgerust en lukt het me nog steeds niet om opnieuw in dezelfde denkwereld te komen. Het moment is dan voorbij.
De stroom aan ideeën is afgenomen en wat eerst vanzelf leek te gaan, vraagt ineens veel bewuste inspanning.
Iets willen is niet hetzelfde als erbij kunnen
Dat verschil kan frustrerend zijn. Zeker wanneer het grootste deel van een project al staat en alleen de laatste stappen nog ontbreken. Van buitenaf lijkt het misschien klein: schrijf die mails gewoon en rond het af. Zelf weet ik ook dat het waarschijnlijk weer gaat lukken. Misschien heb ik een duidelijke opzet nodig, moet ik de taak kleiner maken of komt er over een tijdje opnieuw ruimte in mijn hoofd.
Maar weten dat iets kan, betekent nog niet dat ik het op dit moment ook kan uitvoeren. Ik probeer mezelf daar niet voor te veroordelen. De cursus staat. Hij werkt. Er ligt iets waar ik veel aandacht, ervaring en creativiteit in heb gestoken. Dat verdwijnt niet doordat de finishing touch langer op zich laat wachten.
Beiden kunnen naast elkaar bestaan
Toch mag ik er ook van balen. Ik hoef het niet meteen positief te maken of mezelf voor te houden dat het allemaal niet uitmaakt. Het maakt voor mij wel uit. Ik had het graag helemaal afgerond en ik vind het jammer dat mijn hoofd nu afhaakt. Beide kunnen naast elkaar bestaan: trots zijn op wat er al is én gefrustreerd raken door wat nog niet lukt.
De mailfunnel komt er uiteindelijk wel. Misschien stap voor stap en op een andere manier dan ik vooraf voor ogen had. Tot die tijd probeer ik te onthouden dat niet alles wat onaf voelt, ook meteen mislukt is.
Soms is mijn hoofd eerder klaar met een project dan ikzelf. En dan vraagt de laatste stap niet om harder werken, maar om tijd, overzicht en wachten tot ik er weer iets beter bij kan.
Hoe is dit voor jou? Herken je dit? Zo ja, wat doe je dan in zo'n situatie?
Angela
Wil je meer weten over de cursus die ik aan het maken ben? Dat kan door hieronder op de button te klikken.
Opmerkingen