Dingen die ik niet altijd begrijp aan mijn neurodivergente brein
Bijgewerkt op: 15 okt
Er zijn dingen aan mijn neurodivergente brein die ik nog steeds niet helemaal begrijp. Tegenstellingen die soms grappig zijn, maar die me op andere momenten behoorlijk in de weg kunnen zitten.
Van volledige focus naar bijna vergeten
Ik kan dagen, weken of zelfs maanden volledig in iets opgaan. Ik lees er alles over, besteed er bijna ieder vrij moment aan en kan me nauwelijks voorstellen dat het ooit minder belangrijk zal worden.
Totdat ik er ineens mee stop en maandenlang bijna vergeet dat het ooit zo’n groot deel van mijn leven was.
Veel voelen en soms alleen maar ‘boeiuh’ denken
Ook mijn gevoel lijkt niet altijd een vaste lijn te volgen. Het leed van een ander kan me diep raken, zelfs wanneer ik diegene helemaal niet ken. Ik kan erover blijven nadenken en het bijna in mijn eigen lichaam voelen.
Terwijl ik bij een andere situatie oprecht alleen maar denk: boeiuh. Niet omdat ik geen empathie heb, maar omdat mijn hoofd blijkbaar niet altijd op dezelfde manier reageert.
Een uitgeput lichaam en een hoofd dat doorgaat
Soms ligt mijn lichaam doodmoe in bed, terwijl mijn been nog voldoende energie lijkt te hebben om te blijven bewegen.
Of ik verlang de hele dag naar rust en stilte, maar zodra het eindelijk stil is, besluit mijn hoofd om alles tegelijk te overdenken. Gesprekken van jaren geleden, plannen voor morgen en vragen waarop ik helemaal geen antwoord hoef te hebben: alles komt voorbij.
Mijn lichaam kan uitgeput zijn, terwijl mijn hoofd ondertussen plannen maakt voor ongeveer drie levens. Plannen waar ik oprecht enthousiast van word, ook al weet ik dat ik niet de energie heb om ze allemaal uit te voeren.
Ernaar uitkijken en toch naar huis willen
Ik kan ergens ontzettend naar uitkijken en, wanneer het eindelijk zover is, eigenlijk alleen maar naar huis willen.
Iets kleins kan me volledig uit balans brengen, terwijl ik op een ander moment verrassend rustig blijf onder iets wat veel groter is. Alsof mijn reactie niet alleen wordt bepaald door wat er gebeurt, maar ook door hoeveel prikkels, gedachten en gevoelens er op dat moment al aanwezig zijn.
Intens genieten en overweldigd raken
Misschien is dat wel wat ik het ingewikkeldst én het mooist vind: dat ik intens kan genieten doordat ik zoveel voel, maar door datzelfde voelen ook compleet overweldigd kan raken.
De eigenschap die kleur geeft aan mijn leven, kan het leven soms ook zwaar maken.
Ik probeer die tegenstellingen niet meer allemaal op te lossen. Ze horen blijkbaar bij de manier waarop mijn hoofd en lichaam de wereld ervaren. Dat betekent niet dat ik ze altijd gemakkelijk vind of dat ik nooit meer gefrustreerd raak.
Soms kan ik erom lachen. Soms baal ik ervan. En soms helpt het al om op te merken: dit is wat er nu gebeurt. Zonder dat ik het meteen hoef te begrijpen, veranderen of passend te maken.
Hoe is dit voor jou? Laat het me hieronder weten. Ik ben erg benieuwd.
Angela
Opmerkingen