Meer willen dan je energie toelaat: omgaan met weinig energie
Bijgewerkt op: 15 okt
Er zijn zoveel dingen die je kunt willen. Tijd doorbrengen met de mensen van wie je houdt, werken, sporten, iets opbouwen, eropuit gaan of gewoon spontaan kunnen besluiten dat je ergens zin in hebt. Maar wanneer je weinig energie hebt of snel overprikkeld raakt, loopt wat je wilt niet altijd gelijk op met wat je aankunt.
Juist dat verschil kan moeilijk zijn. Niet alleen omdat je dingen moet laten, maar ook omdat je steeds opnieuw keuzes moet maken. Kan ik dit vandaag doen? Wat kost het me morgen? Moet ik nu stoppen of kan ik nog even doorgaan? En hoeveel van wat ik mezelf opleg, komt eigenlijk voort uit wat ik echt wil en hoeveel uit wat ik vind dat ik zou moeten kunnen?
Doorgaan is niet altijd kracht. Soms zit kracht juist in eerlijk erkennen dat iets te veel is.
Dat zijn vragen waar ik zelf al heel lang mee leef. Ik weet hoe het voelt wanneer je hoofd plannen maakt waar je lichaam niet vanzelfsprekend in mee kan. En ik weet ook dat je daar na jaren niet ineens volledig ‘goed’ in wordt.
Je leert jezelf steeds beter kennen, maar er blijven momenten waarop je enthousiast bent, te veel wilt, verkeerd inschat of simpelweg besluit dat iets je de consequenties waard is. Ik neem je in deze blog mee in mijn eigen zoektocht. In wat ik door de jaren heen heb geleerd over weinig energie, grenzen en toch veel willen, maar ook in de dingen waar ik nog steeds tegenaan loop.
Als je hoofd meer wil dan je lichaam aankan
Door mijn eigen chronische vermoeidheid heb ik veel moeten leren over grenzen, energie en verwachtingen. Niet volgens een logisch stappenplan, maar door voortdurend te ervaren wat wel en niet werkte. Door te vaak door te gaan, opnieuw te moeten bijstellen en gaandeweg beter te leren herkennen wat mijn lichaam en hoofd me probeerden te vertellen.
Een van de moeilijkste dingen vond ik lange tijd dat ik nog steeds veel wilde. Weinig energie betekent namelijk niet automatisch weinig verlangen. Je kunt nieuwsgierig, ambitieus, betrokken en enthousiast zijn en tegelijkertijd een lichaam hebben dat daar niet altijd in mee kan.
Daardoor ontstaat soms een vreemde tegenstelling. Je wilt jezelf niet voortdurend afremmen, maar je wilt ook niet steeds de rekening betalen van over je grenzen gaan. Je wilt niet vanuit angst voor klachten steeds minder gaan doen, maar ook niet doen alsof je energie onbeperkt is.
Voor mij zit de uitdaging daarom niet alleen in minder doen. Het gaat veel meer over leren herkennen wat iets werkelijk van je vraagt en bewuster kiezen waar je je energie aan wilt besteden.
Niet alleen wat je doet kost energie
Wanneer je weinig energie hebt, ligt het voor de hand om vooral naar je agenda te kijken. Welke afspraak kan eruit? Waar kan ik rust nemen? Welke taak kan wachten? Dat zijn belangrijke vragen, maar ze vertellen maar een deel van het verhaal.
Ook alles wat zich rondom die activiteiten in je hoofd afspeelt, kan veel energie vragen.
Je schuldig voelen omdat je rust neemt.
Lang nadenken over een afspraak die je eigenlijk wilt afzeggen.
Jezelf vergelijken met iemand die ogenschijnlijk veel meer aankan.
Je zorgen maken over wat een ander van je vindt
of jezelf vertellen dat je toch echt wat meer discipline zou moeten hebben.
Soms is de activiteit zelf uiteindelijk niet eens het zwaarste gedeelte. De innerlijke discussie eromheen kost minstens zoveel.
Misschien herken je gedachten als: ik heb vandaag al zo weinig gedaan, ik kan dit toch niet alweer afzeggen, anderen kunnen dit toch ook of ik moet gewoon even doorzetten. Zulke gedachten zijn niet vreemd, maar ze kunnen er wel voor zorgen dat je signalen steeds opnieuw wegduwt.
Daarom gaat bewust omgaan met weinig energie voor mij over veel meer dan rustmomenten inbouwen. Het gaat ook over leren zien welke verwachtingen, overtuigingen en automatische patronen ervoor zorgen dat je jezelf voorbijloopt.
Eerder herkennen wat er gebeurt
Vaak denken we dat grenzen pas zichtbaar worden wanneer het echt niet meer gaat. Wanneer je uitgeput bent, geïrriteerd raakt, hoofdpijn krijgt of nergens meer ruimte voor voelt. Maar meestal zijn er eerder al signalen geweest. Alleen zijn die subtieler en daardoor makkelijker te negeren.
Misschien merk je dat je steeds sneller afgeleid bent, dat geluid harder binnenkomt of dat je moeite krijgt om keuzes te maken. Misschien voel je lichamelijke onrust, word je korter tegen mensen om je heen of merk je dat je ergens eigenlijk helemaal geen zin meer in hebt.
Op zulke momenten helpt het mij niet altijd om meteen naar een oplossing te zoeken. Soms is het belangrijker om eerst helder te krijgen wat er precies gebeurt. Wat vraagt op dit moment zoveel van mij? Waar probeer ik mezelf doorheen te duwen? Doe ik dit omdat ik het wil, omdat ik het belangrijk vind of omdat ik vind dat het moet? En als ik heel eerlijk ben: wat heb ik nu nodig?
Dat soort vragen klinken eenvoudig, maar juist daarin kan veel duidelijk worden. Niet omdat één vraag alles oplost, maar omdat je jezelf even uit de automatische piloot haalt.
Waarom schrijven kan helpen bij weinig energie
Schrijven is voor mij altijd een manier geweest om mijn gedachten te ordenen. Niet omdat alles geanalyseerd moet worden of omdat ieder probleem een oplossing nodig heeft, maar omdat iets wat in mijn hoofd rond blijft draaien op papier vaak ineens overzichtelijker wordt.
Wanneer je schrijft, kun je soms beter zien welke gedachte steeds terugkomt. Je merkt eerder waar je streng voor jezelf bent, waar je twijfelt of waar je eigenlijk allang weet wat je nodig hebt. Soms ontdek je zelfs dat het probleem niet zozeer is dat je niet weet wat je wilt, maar dat je moeite hebt om jezelf toestemming te geven daarnaar te handelen.
Juist daarom speelt schrijven een grote rol in mijn werk. Reflectie helpt om even afstand te nemen van alle gedachten die door elkaar lopen en te onderzoeken wat er werkelijk speelt. Niet om jezelf eindeloos te analyseren, maar om woorden te geven aan iets wat misschien eerst alleen als onrust, vermoeidheid of twijfel aanwezig was.
Soms heb je niet meer informatie nodig. Soms helpt het vooral om zichtbaar te maken wat je eigenlijk al weet of voelt.
Persoonlijke groei hoeft niet altijd te betekenen dat je meer kunt
Lange tijd koppelde ik persoonlijke ontwikkeling vooral aan vooruitgang. Meer kunnen, sterker worden, verder komen en oude patronen doorbreken. Daar geloof ik nog steeds in, maar ik kijk er inmiddels anders naar.
Groei kan ook betekenen dat je eerder doorhebt wanneer iets niet bij je past. Dat je sneller merkt dat je een grens nadert, of dat je niet langer automatisch meegaat in verwachtingen die veel van je vragen. Het kan betekenen dat je beter onderscheid leert maken tussen iets wat spannend is en iets wat werkelijk te veel van je vraagt. En soms betekent groei juist dat je accepteert dat iets vandaag niet kan, zonder daar meteen een oordeel over jezelf aan te verbinden.
Dat vind ik belangrijk, zeker wanneer je weinig energie hebt. Je hoeft jezelf niet voortdurend te trainen om uiteindelijk in een leven te passen dat structureel te veel van je vraagt. Je mag ook onderzoeken hoe je je leven, keuzes en verwachtingen beter kunt laten aansluiten bij wat voor jou haalbaar en betekenisvol is.
Niet je hele leven hoeft anders
Wanneer je merkt dat je jezelf vaak voorbijloopt, kan het verleidelijk zijn om te denken dat alles anders moet. Je agenda, je werk, je relaties, je gewoontes en misschien zelfs de manier waarop je naar jezelf kijkt.
Maar verandering hoeft niet altijd zo groot te beginnen.
Soms zit het in eerder reageren op een signaal.
Niet meteen ja zeggen wanneer iemand iets vraagt.
Een afspraak inkorten in plaats van helemaal afzeggen.
Vijf minuten schrijven voordat je een beslissing neemt.
Stoppen terwijl je nog denkt dat je best iets langer door zou kunnen.
Het zijn kleine keuzes, maar samen kunnen ze ervoor zorgen dat je minder vaak pas achteraf ontdekt dat iets eigenlijk te veel was.
Een vraag die mij daarbij helpt, is: wat heb ik vandaag nodig om dichter bij mezelf te blijven? Dat antwoord hoeft niet iedere dag hetzelfde te zijn. Juist wanneer je energie wisselt, zal ook wat bij je past steeds opnieuw veranderen.
Waar mijn werk om draait
Mijn eigen ervaringen met chronische vermoeidheid, overprikkeling en grenzen hebben uiteindelijk ook bepaald waar ik in mijn werk steeds meer naar ben gaan zoeken: manieren om helderheid te brengen in wat soms heel ingewikkeld voelt.
Ik richt me daarom op vrouwen die veel voelen, snel overprikkeld raken of weinig energie hebben en die merken dat ze zichzelf daarin regelmatig voorbijlopen. Niet vanuit het idee dat ik kan vertellen hoe iemand haar leven moet inrichten, maar door vragen, inzichten en praktische hulpmiddelen te delen waarmee je beter kunt onderzoeken wat bij jou past.
Dat doe ik via mijn blogs, podcast, reflectieboeken, schrijfoefeningen en cursussen. Steeds met dezelfde gedachte erachter: wanneer je beter begrijpt wat je energie vraagt, welke patronen steeds terugkomen en wat je werkelijk nodig hebt, wordt het makkelijker om keuzes te maken die beter bij jou passen.
Niet perfect. Niet zonder ooit meer over je grens te gaan. Maar wel met steeds iets meer bewustzijn.
Tot slot
Wanneer je weinig energie hebt, is het makkelijk om vooral te kijken naar alles wat niet lukt. Naar wat je vroeger kon, wat anderen lijken te kunnen of wat je zelf vindt dat je zou moeten kunnen. Maar misschien zit de belangrijkste vraag ergens anders.
Niet: hoe zorg ik dat ik uiteindelijk alles weer aankan?
Maar: hoe wil ik omgaan met de energie die ik wél heb?
Dat vraagt soms om accepteren, soms om onderzoeken en soms juist om nieuwe mogelijkheden zoeken. Het vraagt niet dat je al je verlangens kleiner maakt. Wel dat je steeds beter leert herkennen welke keuzes passen bij jouw lichaam, je grenzen en het leven dat voor jou belangrijk is. Daar kunnen rust, helderheid en richting ontstaan.
Wil je daar verder over lezen of zelf mee aan de slag? Op deze website vind je blogs, podcast verwijzingen, reflectieboeken, cursussen en andere praktische hulpmiddelen voor vrouwen die bewust(er) willen omgaan met weinig energie, grenzen en overprikkeling.
Liefs,
Angela
Opmerkingen